Bizarre indrukken en incoherente bezigheden

As himself...

2012-01-11T19:28:00.001+01:00

Waarschijnlijk gewoon haakjes vergeten.
Maar toch denk ik graag dat iemand bij De Morgen er voor de lol dit soort mopjes insteekt...

For shame!

2011-12-05T14:42:00.002+01:00

Beste De Morgen,

Al die "Persoon X gooit de handdoek" titels irriteerden me matig. De eigenlijke uitdrukking is 'de handdoek in de ring gooien', afkomstig uit de bokswereld, waarbij de trainer een match kan forfaiteren door een handdoek in de ring te gooien. Gewoon zeggen dat iemand een handdoek gooit, betekent niets anders dan dat er letterlijk met een handdoek gegooid wordt en is meestal geen nieuws. Ongetwijfeld worden deze titels ingedekt met een 'je snap toch wat er staat', maar dat argument is amper geldig in gesproken conversaties en in het geheel niet in wat we nog steeds 'een kwaliteitskrant' noemen.

Maar de titel "Pizzakoning Herman Cain gooit de handschoen in presidentsrace" betekent het omgekeerde van wat er bedoeld wordt. 'De handschoen werpen' betekent een uitdaging geven, 'de handschoen opnemen' betekent een uitdaging aangaan. Maar Cain gooit de handdoek in de ring. Geeft de handschoen terug, misschien, als het echt iets met handschoenen moet zijn?

Om kort te gaan, als jullie me toch nog als freelance eindredacteur willen aannemen, ik ben nog steeds beschikbaar. Want het wordt zo stilaan toch wel gênant...

Vriendelijke groet,

Folker

A Rose by Any Other Name

2011-10-31T14:27:00.001+01:00

Het artikel over het populismeonderzoek van Elchardus enSpruyt (DM 29/10) bevat vreemde uitgangspunten. Waar er staat “Zij definiëren populisme als een kloof tussen goede, verstandige 'gewone mensen' enerzijds en [een] wereldvreemde en al dan niet corrupte 'elite' anderzijds.” denk ik dat ze het waarnemen van een vermeende kloof bedoelen. Anders zou populisme iets zijn als de loonkloof, namelijk een statistisch feit.

Maar zelfs dan is deze definitie nodeloos beperkt. Door de verplichte tegenstelling tussen het volk en de elite, vallen populistische leiders die zelf deel uitmaken van de elite, zoals Chavez of Poetin, onmiddellijk uit de boot. De schuld bij de elite leggen is slechts één mogelijkheid tot het creëren van een zondebok. En hoewel elke populist een zondebokgroep nodig heeft, kan dit evengoed op basis van ethniciteit, sociale klasse of taal.

Een tweede vreemd uitgangspunt, naast de beperkende definitie, is de bewering dat het populisme enkel een succesvolle strategie kan zijn als er hiervoor een voedingsbodem bestaat. Dit is echter niet zo voor de hand liggend en lijkt eerder wishful thinking dan wetenschap. Een populist kan immers evengoed falen door de eigen onkunde als door het gebrek aan voedingsbodem. Omgekeerd kan een populist die slaagt evengoed zelf de voedingsbodem gecreëerd hebben.

Een duidelijk, maar altijd precair voorbeeld van het populisme is het nationaal-socialisme. Als we de lijn van dit populismeonderzoek doortrekken, volgt daaruit dat de genocides onder leiding van de NSDAP de natuurlijke uitloper waren van een algemeen heersend gevoel onder het Duitse volk waar Hitler en de zijnen op inspeelden. Dit is op zich zeker aannemelijk. Maar dit gevoel was waarschijnlijk geen irrationele haat voor iedereen die op een of andere manier “anders” (tussen vette aanhalingstekens) was. Het heersende sentiment dat toen misbruikt werd, was er eerder één van wanhoop en armoede vanwege de torenhoge staatschuld en slabakkende economie die het land in hun greep hielden in de nasleep van de Eerste Wereldoorlog. En dáárvoor boden de nazi’s een gigantische zondebok die, eens geslacht, alle problemen zou oplossen.

De grootste misvatting lijkt me dan ook dat de onderzoekers uitgaan van het bestaan van een populatie die niet als voedingsbodem voor het populisme kan dienen. Het is in tijden van economische crisis altijd aantrekkelijk om één groep te beladen met alle zonden van Israël en deze vervolgens uit de samenleving te verwijderen, met geweld of desnoods met een staatshervorming. Maar ‘het volk’ laat maar zelden een slogan die haar aanspreekt links liggen. Of we nu met z’n allen Barabas vrijlaten, uit volle borst “Geen gezeik, iedereen rijk!” scanderen, dan wel alle problemen van de samenleving vatten onder de noemer “verstrikking”, ik denk dat het pas nieuws kan genoemd worden als er een grote groep mensen wordt gevonden die niét vatbaar is voor populisme.

Folker Debusscher
gepeupel
Antwerpen

God, shmod

2011-08-25T09:36:00.001+02:00

In reactie op Rik Torfs (DM23/08)

Die god van u, monseigneur Torfs, is in het beste geval een leugenaar en in het slechtste geval een apathische lul. Een almachtig wezen dat daadwerkelijk het universum zou hebben geschapen, is waarschijnlijk in het geheel onkenbaar, op elk vlak. Maar ik vraag me af waarom u en de uwen hem/haar/het dan behandelen als een Ancien Régime koning(in?) die boven elke kritiek verheven is en teert op nepotisme en vlijerij.

De medewerker van Het Nieuwsblad is niet ontslagen uit een antitheïstische gag reflex, maar omdat het de beste manier was om aan schadebeperking te doen. Hij was niet de eerste en zal ook niet de laatste zijn die een calamiteit als een straf ziet. En dat, monseigneur Torfs, dat mensen die lijden en sterven dit doen omdat ze een reeks arbitraire en archaïsche regels niet volgen, is niet alleen onzin (ik wil geen mopje maken over hoe gelovigen even makkelijk sterven als de ketters), maar onwaarschijnlijk grof, kwetsend en neerbuigend. Daarom is de man ontslagen.

Daarnaast is het een al te makkelijke verdediging om te zeggen dat wie zich snel ergert aan arrogante gelovigen met bekeringsdrang eigenlijk op zoek is naar een god. Net zoals veruit de meeste homofoben niet stiekem homoseksueel zijn, zo is waarschijnlijk lang niet elke antitheïst stiekem gelovig. Er zullen waarschijnlijk zelfs meer homofobe homoseksuelen bestaan dan antitheïstische theïsten, al was het maar omdat religie nog steeds veel makkelijker wordt geaccepteerd door niet-theïsten, dan zowat alle mogelijke vormen van afwijkend gedrag door religieuzen.

Religie is, laten we wel wezen, achterhaald. Het was een manier om de realiteit – dat onmogelijk complex geheel – te interpreteren voor we betere instrumenten ontwikkelden. Religie verhoudt zich tot de hedendaagse maatschappijorganisatie, ethiek en wetenschap, zoals de alchemie zich tot de chemie verhoudt, zoals de abacus zich verhoudt tot de Samsung Galaxy Tab en zoals bloedzuigers zich tot de moderne geneeskunde verhouden.

Men is bang van god om dezelfde reden als kinderen in het donker bang zijn van monsters. Gelukkig steken steeds meer mensen het licht aan. Maar als u wil, mag u in uw duisternis blijven zitten.

Vriendelijke groet,

Folker

Gedeelde smart is halve smart

2011-04-13T17:58:00.000+02:00

Is gelijkheid misschien de oplossing voor één of twee samenlevingsproblemen?
In reactie op Marc De Vos (DM 13/04).

Het is me, na drie lezingen, nog steeds niet duidelijk waarom professor De Vos zijn bijdrage (DM 13/04) precies geschreven heeft. Wat als het inderdaad is zoals De Vos zegt, dat samenlevingen met meer maatschappelijk vertrouwen ‘gewoon’ meer aan inkomensverdeling doen? Zolang we geen manier hebben om dit maatschappelijk vertrouwen op te krikken, lijkt het toch geen slecht idee om op z’n minst eens te kijken wat er gebeurt als we de inkomensongelijkheid ‘gewoon’ iets minder extreem maken.

Of zijn we zelfs daar niet Scandinavisch genoeg voor? Want laten we wel wezen, wij zijn geen Scandinaven. Maar we zijn ook geen Fransen, Britten of Amerikanen, en toch hebben we een parlementaire democratie, een grondwet en een lichte neiging tot vetzucht. Cultuur is geen persoons- of locatiegebonden iets en werd al geëxporteerd en geïmporteerd nog voor er monetair systeem bestond.

Maar dit monetair systeem blijkt uiteindelijk de grootste struikelblok. Want meer inkomensgelijkheid zou de opkomende economieën afremmen; een schande, nadat we ons er al jarenlang zo hard voor hebben ingezet... Meer inkomensgelijkheid zou zelfs niet mogelijk zijn in een kenniseconomie en zou in feite niets meer of minder betekenen dan de ondergang van ons systeem. Enorme overheidsschulden, geen sociale zekerheid en vergeet al helemaal enige vorm van innovatie en investering.

Daar komt het op neer, volgens professor De Vos: ongelijkheid is inherent aan het systeem en veel meer dan wat formele steunbetuiging aan menselijke gelijkheid kunnen we niet geven, omdat het systeem altijd de hoogste prioriteit heeft. Geen ongelijkheid, geen systeem; geen systeem, blinde paniek.

“Ongelijkheid heeft nadelen,” eindigt professor De Vos, “maar meer gelijkheid is ook niet gratis.” Uiteraard, maar waar ongelijkheid voornamelijk in natura betaald wordt door de onderlaag, worden de kosten van gelijkheid door de hele maatschappij gedragen.

Kunnen we daar niet op z’n minst naar proberen te streven?

Folker

Omdat een mens iets moet doen met irritatie

2011-02-01T22:46:00.000+01:00

In reactie op Fons Vanden Berghe (in Humo 3674):

Zeggen dat alle dokters die zich niet laten inenten automatisch tegen vaccins zijn, is zeer kort door de bocht, aangezien een groot deel van de beroepsbevolking uit gezonde volwassenen bestaat die niet in een risicogroep zitten; meer zelfs, als een vaccin maar beperkt beschikbaar is, kan een gezonde volwassene ethisch gezien moeilijk anders dan weigeren.

Maar laten we vooral stoppen met de term 'alternatieve geneeskunde' te gebruiken, want dat doet uitschijnen dat het een wetenschap is. In tegenstelling tot vaccins, worden 'alternatieve geneeswijzen' (of het nu gaat om stenen met magische, sorry, energetische eigenschappen, of giftige stoffen die zodanig verdund zijn dat er enkel water overblijft) op geen enkele manier getest waaruit zou kunnen blijken of ze al dan niet werken. Behalve natuurlijk door de cynische non-believers die allemaal in de zak van de farma-industrie zitten en samen met de duivel grote wetenschapsorgieën houden bovenop hun bergen geld. Zij hebben al duidelijk aangetoond dat er in feite geen alternatief is voor geneeskunde.

Behalve blinde hoop, misschien, maar dat kan ik u minstens de helft goedkoper aanbieden.

Vloek

2010-12-20T16:23:00.000+01:00

Goden, bedwing uw gal.
Oh, meesters van lot en leven,
Dien nu uw scheppers
(de mens verheven)

Vernietig vriend en vijand,
Eer de hypocriet.
Redenen zonder rede,
De dood van het verdriet.
Oost, West,
Meer voor de mijnen,
Minder voor de rest.
Ergens is er wel een nieuwe oerknal.

Goden, bedwing uw gal.

Profetie

2010-10-11T14:57:00.011+02:00

Aangezien dit soort etherische lezersbrieven maar zelden in aanmerking komen voor publicatie, ben ik blij dat een 21ste eeuwse jongeling als ik over een klein forumpje kan beschikken. Het bereik is misschien een stuk kleiner, maar de impact ervan is waarschijnlijk even groot. In een bevlieging ga ik er een kleine inleiding voor plaatsen, en als u maar één iets leest, lees dan liever de inleiding dan de lezersbrief zelf.

Er bestaat een profetische afschuw. Een profetische haat. Die ontspruit niet uit angst of eigenbelang, maar borrelt, onstelpbaar als een bron, op uit het mededogen met het leven van de kleinen en de vertrapten. Die profetische, toornige haat, tegen de dood, tegen de oorlog, tegen de macht, tegen het onrecht, tegen de lafheid, is heilzaam. En onmisbaar. Want voor je het weet, word je ongemerkt ingesponnen in gerieflijke machtswebben. Tot collaboratie gedwongen, of ertoe verlokt. Om je als een vrij mens staande te houden in een wereld van machtsnetwerken en functionele circuits, efficiënt geschakeld als elektronische bedradingen, mag je de ogen niet sluiten voor de slechtheid van de wereld, maar moet je haar juist met paranoïde hardnekkigheid opzoeken , om er dan, zo radicaal als het kan, en met het volste morele voorbehoud, afstand van te nemen en er iets anders tegenover te stellen, iets ongehoord, iets ongezien - een tegenschepping. Fris en klaterend als een bergbeek.

Weyns, Walter (2008), 'Het geval Canetti'. Leuven & Voorburg: Acco

Het nationalisme, die religie van de seculiere samenleving, grijpt weer duchtig om zich heen. Met de altijd aanwezige implicaties van een ‘natuurlijk volk’ en een ‘artificiëel land’, het soort onzin waar te weinig mensen blijkbaar echt over nadenken, worden we verdeeld in de onzen en hunnen; Dat een ‘natuurlijk volk’ niets meer is dan een irreëel ideaalbeeld, en dat elk land, per definitie, artificiëel is, dat gaat verloren in de strijd die macht altijd met zich meebrengt.

België heeft wel degelijk problemen, maar onze oplossingen lijken niets meer te zijn dan het doortrekken van de lijn die deze probelemen in de eerste plaats veroorzaakt heeft. Ons opgeblazen politiek apparaat kost ons nu al handen vol geld, en om het efficiënter te doen lopen, gaan we bevoegdheden splitsen die nu door één kabinet worden gedragen, en en effect het aantal politici en werknemers daarvoor verdubbelen.

Wat uiteraard het gevolg is van onze tamelijk zeldzame situatie, namelijk die ene minderheidsgroep die bijna op elk vlak gelijkwaardig is aan de meerderheid. Tot ruim een halve eeuw gelden waren “wij, Vlamingen”, die minderheidsgroep. Zolang ik al leef, echter, ongeveer een kwarteeuw, heeft Vlaanderen op geen enkel vlak, cultureel, economisch of politiek, voor Wallonië moeten onderdoen. Ik heb nog nooit een Franstalige premier, sorry, eerste minister gehad. Maar zo gedragen we ons wel, als een opgegroeide Calimero, nu eerder wat zielig en genânt, dan schattig en hulpbehoevend.

Het is niet de (d)evolutie waar ik op gehoopt had. In plaats van ons te gedragen als kinderen die thuis geslagen werden en nu zelf hun kinderen te slaan, had ik gehoopt op een ‘goed, eendracht maakt macht, laten we eens kijken hoe we dichter naar elkaar toe kunnen groeien.’ Een diversificatie van onze identiteit en een unificatie van ons streven. Wat we zouden kunnen bereiken. Een bevolking die haast zonder fout twee-, of zelfs drietalig is, zou de basis kunnen vormen voor een Europese eenheid die zich met een zekere geloofwaardigheid kan profileren als een stabilizerende kracht in deze wankele tijden. Een harmonisering van de Angel-Saksische, de Romaanse en de Germaanse zienswijzen, dat is wat ik België had zien worden; een kleine stap in de juiste richting.

Maar eigen volk eerst is jammer genoeg niet langer enkel de wensdroom van een marginale neofascist. Bart De Wever is zeker geen Geert Wilders, maar wat de mensheid als verbonden geheel betreft, zit België niet in een processie van Echternach, maar doet het een licht belachelijke moonwalk.

Folker Debusscher

Antwerpenaar, Vlaming, Belg, Europeaan, Terraan

Noem een robotpak niet de eerste cyborg

2010-05-20T16:42:00.002+02:00

Een lezersbrief (die waarschijnlijk niet gepubliceerd zal worden):

In DM 20/05 wordt het HAL robotpak van Cyberdyne de eerste cyborg genoemd, een combinatie van technologie en een organisme. Dit houdt echter geen steek, voor geen enkele definitie van cyborg. Ofwel gaat het om optionele, verwijderbare verbeteringen en/of uitbreidingen van de menselijke vaardigheden, wat het robotpak is, maar waar evengoed nacht- en infraroodkijkers (die een voor ons onzichtbaar deel van het lichtspectrum zichtbaar maken) of zelfs gsm’s en smartphones (die ons geheugen en onze communicatiemogelijkheden uitbreiden) onder vallen. Ofwel gaat het om een daadwerkelijke versmelting tussen cybernetics en organics, wat met pacemakers en cochleaire implantaten al veel langer gebeurt.

Al is het overnemen van het verkoopspraatje van Cyberdyne waarschijnlijk geen slecht idee. Zij zullen in de toekomst immers Terminatorrobots maken (althans volgens de films). En ook HAL is geen naam zonder (apocalyptische) connotaties. Onze toekomstige robotheersers paaien lijkt een goeie overlevingstactiek...

Folker Debusscher
Verbeterd door technologie sinds 1991
Antwerpen

Enkel een mooi, blauw snoetje

2010-01-14T13:32:00.001+01:00

Omdat het een non-issue is en De Morgen het niet publiceert (and really, who can blame 'em?): een lezersbrief.

Er is veel te doen om ‘Avatar’, niet in het minst vanwege de hoeveelheid geld die de film al in het laatje heeft gebracht. En, toegegeven, voor een film die zich vrijwel integraal afspeelt op een andere planeet met drie meter lange mensachtigen als the good guys is dit een indrukwekkende verwezenlijking. Daar waar science-fiction en fantasy verhalen nog niet zo lang geleden tot de verguisde nerd subcultuur behoorden, zijn ze ondertussen een volledig geaccepteerd deel van de mainstream popcultuur, getuige ‘Avatar’. Maar hoewel het design uitmuntend is en de technieken die Cameron voor deze film ontwikkelde vooruitstrevend en grensverleggend zijn, is ‘Avatar’ op geen enkele manier “de Sergeant Pepper van de scifi”, zoals Tom Vandyck schreef.

Waarom? Omdat de driedimensionale visuele pracht ruimschoots gecompenseerd wordt door de eendimensionale personages die het stereotype verhaaltje bevolken. Het zijn (bijna) drie entertainende uren, zeker wel, maar ze zijn ongeveer even intellectueel stimulerend als een Michael Bay film. Daar is uiteraard niets mis mee, maar laten we niet te snel onder de indruk zijn van oude wijn in computer gegenereerde zakken. Na audio-visuele sci-fi als ‘Blade Runner’, de recente ‘Battelstar Galactica’ reeks of zelfs ‘The Man From Earth’ – ik zeg maar wat – is ‘Avatar’ niet veel meer dan een mooi, breedgeschouderd, maar ietwat debiel bastaardkindje.

Ben ik trouwens de enige die denkt dat de mensheid na het einde van de film gewoon terugkeert om het hele planeetoppervlak plat te bombarderen?

Folker Debusscher

Negentien

2010-01-03T21:15:00.000+01:00

Beste vriendinnen en vrienden,
Lief,

2009 is guller geweest tegenover mij dan ik had durven verwachten, maar wees gerust, ik ga hier geen lofzangen afsteken over wat u niet aangaat en nog minder interesseert.
Het mag dan wel niet het einde van het decennium zijn, mensen tellen blijkbaar graag van nul en bijgevolg worden we nu al verplicht om terug te blikken op de laatste tien jaar, die Time zonder blikken of blozen al the worst decade ever heeft genoemd.

Licht gênant, zoiets, hoewel veeleer voor Time magazine dan voor de afgelopen tien jaar, zeker als we heel onze tijdrekening in beschouwing nemen. Maar zelfs als we slechts een eeuw terugkijken, naar de tijd toen men de beurs nog echt liet crashen, de loopgraven nog vol mosterdgas hingen, de negers nog achteraan in de bus moesten zitten en de vrouwen nog braaf hun mond moesten houden. Nee, zo slecht was het nog niet, de afgelopen tien jaar, of toch niet slechter dan anders.

Maar los van het, altijd licht deprimerende, globale perspectief, kunnen we natuurlijk ook vanuit de iets hoopgevendere persoonlijke invalshoek kijken. Niet noodzakelijk naar de afgelopen tien jaar – laat de puberteit voor wat ze is, denk ik zo – maar naar waar we staan en waar we naartoe gaan. Het einde van het begin, lijkt het wel. De vorming is zo goed als afgelopen, de basisvaardigheden hebben we onder de knie en zo langzaamaan kunnen we niet langer alleen verbaasd en verdwaasd rondkijken terwijl de maatschappij krampachtig een evenwicht zoekt om, minstens pro forma, te voldoen aan de toevallig geldende normen en waarden. Toegegeven, ik sta hier waarschijnlijk nog verder vanaf dan elk van jullie, verdwaasd en verbaasd vanuit mijn veilige cocon die nog wel tot mijn volgende speech zal standhouden. Niettemin zie ik beelden van potentiële toekomsten, zowel de utopische als de dystopsiche, als de vele mogelijkheden er tussenin.

We zijn ondertussen bijna met zeven miljard mensen, wat tot gevolg heeft dat wij, niet-publieke individuen, een beperkte invloed hebben op de wereld buiten onze onmiddellijke omgeving. Maar de invloed die we wel hebben, en die is er zeker, dienen we wel aan te wenden, niet slechts voor onszelf, wat voor de hand ligt, maar ook voor de rest van onze soort, diegenen die er al zijn en diegenen die nog zullen komen. Kopenhagen, als vers in het geheugen liggend voorbeeld, was een vrij pijnlijke bedoeling, maar kunnen we beter zien als een aansporing voor onszelf, dan dat we ontmoedigd onze schouders ophalen en een verontschuldigend gezicht opzetten wanneer we onze kinderen onder ogen moeten komen.

Ik ga niemand vertellen wat te doen, dat durf ik niet in een gezelschap als dit, maar evenmin zou ik weten waar te beginnen. En dus begin ik bij mezelf en steun ik op jullie om de vluchtige hoop, bij momenten niets meer is dan een eenzaam kooltje tussen de asse, opnieuw aan te wakkeren. Het afgelopen jaar zijn jullie daar wonderwel in geslaagd en ik heb er vertrouwen in dat dit in 2010 niet minder het geval zal zijn. Dus, bij deze, een gelukkig nieuwjaar.

Dragon Age Origins

2009-11-21T17:40:00.000+01:00

Omdat er te weinig plaats is in de cultuurstrook van de komende dwars, krijgt u mijn recensie hier.

// te weinig plaats voor bespreking / fantastisch duister rollenspel / tientallen tot honderden uren lol / clichématige setting, toegegeven / elfjes, dwergjes, draakjes en wat christelijke mythos / maar diepgaand verhaal met veel keuzemogelijkheden / geen zwart-wit moraliteit / wel mogelijkheid tot biseksuele, polygame relaties / altijd een pluspunt, dat / brutale, tactische gevechten met heel wat bloed / veel bloed / met een 18+ rating, uiteraard / véél bloed / spelletjes zijn al lang niet enkel meer voor kinderen / personages waar je om geeft / tot op zekere hoogte / beschikbaar op pc, Xbox 360 en PS3 / in feite een combinatie tussen een goed boek, een sterke film en een breed uitgesponnen televisieserie / alles interactief, natuurlijk / dus schuif dat sociaal leven maar even aan de kant / de wereld moet gered worden / in peace, vigilance, in war, victory, in death, sacrifice //

Verzand

2009-11-05T16:16:00.000+01:00

Fictie, want dat was lang geleden.

Het rode zand heeft zich als een dunne korst over haar vacht gelegd, maar Mira heeft er al lang geen aandacht meer voor. Het zwijn maakt een laag rollend geluid, diep in haar buik, terwijl mijn vingers vlak achter haar hoofd krabben. Mijn andere hand rust op de loop van mijn geweer, dat met de kolf op het harde zand staat. Een blik op de hemel vertelt me dat het onweer niet al te lang op zich zal laten wachten. De eerste, vette druppel wordt onmiddellijk opgezogen, slechts rimpels die achterblijven in het stof. Het volgende ogenblik rijt een bliksemschicht de hemel open. Onwillekeurig spant elke spier in mijn lichaam op bij de bijna gelijktijdige donderslag en ik voel hetzelfde bij Mira. Haar gegrol klinkt nu dreigend, in afwachting van wat komen zal. Het regent hard. Ik ren en Mira rent zonder aarzeling mee. Aan de heuvelkam gekomen drukken we ons tegen de grond en kijken naar het dal voor ons. Het kamp, dat enkele uren geleden nog vol mensachtige krabben liep, ligt er verlaten bij, op een eenzame wachtpost na. Een dozijn primitieve tenten staat in een halve cirkel rond de ingang van een grot geschikt, waar een groot kampvuur voor brandt. De wachtpost leunt op een speer onder een klein afdakje. Ondanks zijn groteske uiterlijk - een plat, ovalen, gepantserd hoofd met ogen op stokjes, klauwen in plaats van handen en een kluwen pootjes dat zijn lichaam ondersteunt - kan ik de verveling uit zijn houding aflezen.

Zorgvuldig mikken in een storm, vanop meer dan honderd passen, is geen sinecure, maar het is niet mijn eerste gewelddaad. Op het moment dat de hamer het buskruit doet ontvlammen, schiet Mira naar voren. Ik ren ogenblikken later achter haar aan. De krab heeft de stenen kogel midden op het hoofd opgevangen en wankelt, verbaasd en verdwaasd, achteruit. Veel schade heb ik niet aangericht, maar voor hij kan beseffen wat er aan de hand is, rukt Mira een bek vol pootjes van zijn lijf. Ik leg de laatste twee meter af in één sprong, een dolk in mijn geheven hand, die in een vlotte beweging, door het pantser heen, in zijn hersenen dringt. Het zwijn likt het bloed van haar lippen terwijl zijn lichaam levenloos neerzeigt. Ik geef haar een schoftklopje voor ik mijn dolk afveeg aan de vodden die hij draagt. De ingang van de grot huilt onheilspellend in de stormwinden.

Eens uit de regen wordt het flakkerende licht van toortsen zichtbaar. Behoedzaam en druppend sluipen we door de tunnel. Na twee bochten komen we aan een eerste kamer, net geen zaal. De krabben die hier rondschuifelen zijn kleiner dan de wachtpost, sommigen amper groter dan Mira. Vrouwen en kinderen, misschien, maar krabben, niettemin. Mira rent naar het midden van de kamer, waar de krabben zich na een korte aarzeling op haar storten. Ik blijf aan de ingang staan en vuur kalm en gericht, schot na schot, tot het zwijn hijgend temidden een hoop lijken staat. Op haar zij heeft ze een gapende wonde. Ik haal een leren zakje uit mijn buidel en smeer er een dikke laag van de zwarte, plakkerige zalf op. Mira likt me op de wang en we gaan voort, dieper de grot in.

Onderweg komen we nog enkele krabben tegen, steeds grotere exemplaren, tot we aan de ingang van een reusachtige ondergrondse ruimte staan en Mira voor de zekerheid de strot uitrukt van de dode krab op de grond, die een stuk groter is dan de wachtpost. Dat blijkt echter nog niets te zijn in vergelijking met het wezen dat aan het andere eind van de zaal wacht, omgeven door een groep krabben die groter zijn dan alle lijken die ik achter me heb gelaten. Het beest dat ze omringen, doet de grot klein lijken. Zijn gepantserde hoofd is minstens tweemaal zo breed als ik groot ben en het getik van de vele poten klinkt als de storm die buiten woedt, zijn klappende klauwen als de donder. Ik slik moeilijk en denk aan de bevriende priester die buiten, niet ver van hier, de wildernis aan het verkennen is. Zonder zijn hulp wordt dit zelfmoord. Zuchtend draai ik me weg van het monster. Het zou er nog zijn als ik terugkeerde, maar het is al laat en de vermoeidheid begint me parten te spelen.

Ik richt mijn hoofd op van de monitor en wrijf in mijn ogen. In de reflectie van het raam voor me staat een meisje in de deuropening, in een net-niet-net-wel doorschijnend nachtkleedje. Ze glimlacht als ze mijn blik opmerkt. Ik kijk naar haar om, maar ze is al verdwenen. Zuchtend draai ik me terug naar de monitor; mijn ik staat er nog steeds, mijn zwijn ernaast. Heel even aarzel ik, terwijl de andere ik verveeld aan zijn hoofd krabt. Maar drie muisklikken later is mijn computer aan het afsluiten en sta ik aan de deuropening. Niet elke wereld wacht.

Boek.qué?

2009-10-17T15:01:00.002+02:00

Hopla, weer een gepubliceerde lezersbrief, in De Morgen van 17/10. Deze is weldegelijk een stuk ingekort (maar de titel is wel behouden); ik weet echter niet meer van buiten waar, dus hieronder staat gewoon het origineel, en de stukken waar ik van denk dat ze geschrapt zijn staan cursief. Omdat mijn weblog toch nog steeds een beetje ondergeschikt is aan de krant...

Twee weken geleden reageerde ik op Alex Calliers 'Dood van een muziekindustrie' door onder meer te zeggen dat de boekenindustrie er nog niet zo veel last van had. Misschien vergis ik me, of misschien trekken Geert Joris en Kurt Van Damme wat vroeger aan de alarmbel, om hun 'schatkamer', zoals ze het zelf noemen, veilig te stellen.
Als we even voorbij gaan aan de ultrakapitalistische reflex om het gratis verspreiden van cultuurproducten 'ranzig' te noemen, en als we de zoveelste profetische roep van 'het einde van een industrie' ook als dusdanig klasseren tot 2012, blijkt het, opnieuw, te gaan om de stuiptrekkingen van een businessmodel. Misschien is dit wel het einde van het boek zoals we het kennen. Misschien is dit zelfs wel het einde van de onafhankelijke schrijver, die in rokerige café's mistige standpunten verdedigt, en misschien wordt het inderdaad onmogelijk worden om van het schrijven alleen te leven. Et alors? Mensen zullen altijd verhalen vertellen en mensen zullen altijd verhalen willen horen, lezen, zien of beleven. Dat is des mensen. Maar boeken zijn een technologische uitvinding, romans een literaire en de onafhankelijke schrijver een product van beide. Bijgevolg kunnen ze allen overbodig worden en in onbruik raken. Dat spijt me een beetje, want ik hou er wel van. Maar mijn kleinkinderen zullen niets missen.

Muziek, bijna net zou oud als prostitutie

2009-10-02T12:55:00.000+02:00

Bij deze, de lezersbrief van mij die vandaag in De Morgen is gepubliceerd, als reactie op een opiniestuk van Alex Callier; aangezien De Morgen geen lezersbrieven online zet, doe ik het maar (ik denk dezelfde versie, maar schiet me niet dood; ook niet als er woorden anders zijn). Oh, en de titel is de mijne, maar die staat jammer genoeg niet mee in de krant.

Bij het lezen van de brief van Alex Callier (DM 30/09), moet ik onwillekeurig denken aan de industriële revolutie, toen nieuwe machines toelieten om een leger ambachtslui te vervangen door een handvol arbeiders. En ook toen waren er stemmen die er tegen fulmineerden, ingegeven door hun angst van de toekomst, over 'kwaliteitsverlies' en 'het einde van de sector'. Verandering is altijd pijnlijk voor diegenen die zich het vorige systeem zo eigen hebben gemaakt dat het voor hen het enige denkbare geworden is. Met de digitale revolutie is dit niet anders.

Dat een cd maken veel geld kost staat buiten kijf. Maar een film kost nog heel wat meer (een slagerij oprichten waarschijnlijk ook) en zelfs om een boek te schrijven heb je al heel wat geld nodig. Uiteraard hebben schrijvers tot op heden vrijwel uitsluitend voordelen ondervonden van de digitale revolutie. Het is echter verre van ondenkbaar dat over enkele jaren Amazon miljoenen verdient met haar e-reader, terwijl schrijvers nog maar een habbekrats krijgen voor hun plots makkelijk te downloaden boeken. Om die situatie te vermijden zal er waarschijnlijk een nieuw, of toch zeker een aangepast businessmodel uitgedacht moeten worden, iets wat de film- en muziekindustrie nu pas begint te overwegen.

Daarnaast hebben de technologieën die toelaten aan particulieren om met weinig middelen films en muziek te maken en verspreiden, er in de eerste plaats voor gezorgd dat er nieuwe genres ontstaan (Dogma films en electro, bijvoorbeeld) en dat de gatekeepers, film- en platenmaatschappijen, hun macht zien afkalven. Daarin lijkt de situatie op de beschrijving die Paul Krugman in dezelfde krant geeft van de energie-industrie: de stervende oude garde met geld en lobbyisten versus de piepjonge nieuwe garde die nog amper zelfbewust is.

De vergelijking die Callier maakt tussen muziek en voeding klopt trouwens niet: muziek leunt dichter aan bij medicijnen, waar de eerste pil miljoenen kost (door het onderzoek) en alle volgende vrijwel niets. De farma-industrie is ondertussen verplicht om generische geneesmiddelen te accepteren, maar de muziekindustrie zal de controle over al die kosteloze, identieke kopieën waarschijnlijk volledig verliezen, of is die al kwijt.

Ik ben het wel eens met Callier dat de huidige situatie onhoudbaar is. Loon naar werk, uiteraard. Maar klagen dat het allemaal te duur is, dat er te veel concurrentie is en dat het te moeilijk is voor jonge muzikanten is een behoudensgezinde reflex. Of zijn Team William en The Blackbox Revelation (om er maar twee te noemen) niet jong en succesvol genoeg?

Folker Debusscher
student Communicatiewetenschappen (UA)

Pas getrouwd

2009-09-25T13:00:00.003+02:00

Een verhaaltje, in een eerste, nogal ruwe vorm; gebaseerd op waargebeurde feiten (weliswaar met minder creepy handelingen door het ik-personage).

Ze was in slaap gevallen. Ik glimlachte vertederd. Haar gsm hield ze met één hand tegen haar borst gedrukt. Met de andere hand had ze een plastic zak van de H&M vast, de leren bandjes van een kleine handtas rond haar pols. Ik had zelf mijn gsm genomen en zette een stap achteruit om een foto te nemen. Oh, uiteraard vond ik haar mooi, maar dat was niet de reden voor de foto. Haar fijne gezicht, met een spitse neus en welomlijnde jukbeenderen, werd omkranst door stijl, blond haar dat leek te blinken met een eigen licht, door de vitrine van de winkel met bruidsjurken. De doodse pop met de prachtige jurk contrasteerde beeldig met het kwetsbare, slapende meisje dat ervoor zat. Ze leek te wachten op de vervulling van de beloften die de maatschappij haar gedaan had, op de vervulling van dromen die ze al droomde nog voor ze die echt kon bevatten.

Zoals ze daar zat, het hoofd tegen de borst, vlak boven haar gsm, leek haar verlangen bijna tastbaar. Achter mij raasden auto's en bussen, maar het voetpad lag er verlaten bij. Ik zette een stap voorwaarts, zonder een foto te hebben genomen, en hurkte voor haar neer. Op het schermpje van mijn gsm zag ik haar vredige gezicht, waar de trouwende paspop bovenuit torende. Het was een zuiver soort schoonheid, die niet enkel op een esthetisch niveau werkte, maar me ook intellectueel en, ondertussen, toegegeven, seksueel stimuleerde. Ik verloor mezelf in de compositie op het kleine beeldschermpje. Ze was, plotsklaps, mijn liefde. Misschien was dat de reden dat ik die moeizame eerste trekjes van haar oogleden miste.

Haar ogen schoten open. De verbazing op haar gezicht maakte vrijwel onmiddellijk plaats voor onverholen minachting, verpakt in gefronste wenkbrauwen, trillende neusvleugels en een deels opgetrokken bovenlip. “Bol af, vuile lul!” snauwt ze. Ik spring achteruit alsof ze me gebeten heeft. Op mijn gsm zijn haar trekken vereeuwigd, afstotelijk en onooglijk door de drift en de afkeer. Terwijl ik snel wegwandel met een vreemd gevoel van woedende schaamte, kijk ik toch nog een keer over mijn schouder. Haar uitdrukking is nog niet veranderd en tegen mijn zin doet haar blik me huiveren. Ik steek een sigaret op en met de rook van de eerste trek mompel ik “Stom wijf...”

Farce

2009-09-17T16:54:00.000+02:00

Het academiejaar is nog niet goed en wel begonnen, maar als nieuwbakken en goed geruggesteunde hoofdredacteur van dwars is het jaar al een tijdje bezig. Werken tegen een deadline als je fotografen in India zitten en de rest van de redactie god-weet-waar (nee, waarschijnlijk ook niet) is eigenlijk niets nieuws, en zelfs met onze minimale bestaffing zijn we erin geslaagd om een mooi eerste nummer te maken dat vanaf maandag 21 september beschikbaar zal zijn.

Met interviews met Wim Helsen ("Sorry, ik ben je aan het pesten.") en Mark Lynas ("Het is moeilijk te zien hoe de mensheid dit min of meer heelhuids kan overleven."), een interessante beschouwing over een universiteit die zich 'actief pluralistisch' noemt ("Het vergt maar vijf minuten politieke moed om daar verandering in te brengen." Jaja, iemand durft dat nog in de mond te nemen, respect, denk ik.) en nog vele andere fascinerende pagina's, met foto's en lettertekens allerhande.

Uiteraard kan u vanaf maandag ook de pdf vinden op www.dwars.be (daar linkt de titel van dit stukje naartoe).

Als u dwars leest, zal ik hier nog wat dingetjes proberen te posten, om u te entertainen. Win-win voor u, nietwaar?

State of the Web

2009-07-23T10:59:00.004+02:00

Als het universum oneindig is en daaruit volgt dat elk punt in wezen het absolute middelpunt kan zijn, dan geldt dit ongetwijfeld ook voor het interweb en zal niemand het me kwalijk nemen als ik mijzelf als centrum hiervan neem; niemand zal het me kwalijk nemen omdat niemand geïnteresseerd is, maar ach, [pota:to], [potato]...

Om een klein beetje tijd te doden tussen het bandenwerk door (digitaliseren staat nog een trapje onder Quality Assurance) heb ik mijzelf nog maar eens gegoogled. Gouden tijden voor mensen die neurotisch op zoek zijn naar bevestiging, en aangezien die groep haast compleet overlapt met de niet-gespecializeerde bloggers, kon ik moeilijk achterblijven. Love me, interweb!

Ahum, de eerste suggestie die ik krijg na het intypen van mijn voornaam is 'Folker Debusscher', wat niet slecht is, maar ach, het is google.be en ik werk ondertussen al een week of drie op deze computer (op het stadhuis), dus waarschijnlijk hebben de googents (spreek uit [gudjents]; de [u] is een oe-klank; uhm, en de term verwijst uiteraard naar de geheim agenten van Google, maar dat wist u al wel) waarschijnlijk hebben ze al mijn persoonlijke informatie al verwerkt tot iets waardoor het lijkt alsof ik het middelpunt van het interweb ben. Opnieuw, [pota:to], [potato], er is geen verschil tussen denken gelukkig te zijn en gelukkig te zijn.

Niet de eerste afbeelding die Google opdiept (dat is die vanop de dwars-site), maar wel de hipste (misschien op die van het meisje met de string na...).

De eerste hit die ik kreeg was, ja hoor, dit weblog. Vreemd genoeg naar november 2004, maar een gegeven paard ... wait a minute. De hit er vlak onder is dit! Ik moet niet herinnerd worden aan dat soort dingen; dat maak ik al genoeg mee in het dagelijk leven (nee, niet echt, maar het is mogelijk)!

Dan is er uiteraard dwars, recht naar een grote foto van mij en een lijst van mijn artikels. Niet slecht, niet slecht. Zelfs de benaming 'auteur 47' neem ik er graag bij, al was het maar vanwege de herinnering aan de strips (nee, niet auteur 47).

Vervolgens het kortverhaaltje voor Vice; mooi, mooi.

Dan Veto. Wat? Wel, nee, eigenlijk B*LGApers (yup, zo heet het echt, ik heb de naam niet uitgevonden (hoewel, toegegeven, de naam die ik wel heb uitgevonden op hoongelach werd onthaald, dus ik zal wel maar gewoon mijn mond houden), en ik ga ook mijn mond er niet over houden); het is slimmig op veto.be gehost, zodat zij nog wat extra hits krijgen. Maar serieus, B*LGApers? Zo veel hits zullen dat wel niet zijn.

Hit vijf is Met Andere Zinnen. Fair enough.

Nummer zes is een nieuwkomer, en een pdf: het juni-nummer van AND, het magazine van de Vereniging voor Alcohol- en andere Drugsproblemen. Altijd leuk. Dat ik erin sta, niet ... Ach, de mop werkte beter toen het nog Vereniging voor Alcohol- en Drugsmisbruik was...

Oh, en ik word op een MySpace-pagina vermeld. Maar meh.

Oh dear, this won't do at all

2009-07-14T15:54:00.004+02:00

Ikzelf heb nog nooit een evenement op de openbare weg georganiseerd, denk ik. Nee, ik ben tamelijk zeker zelfs.

Normaal is het niet mijn gewoonte om meer dan één keer per dag hier iets op te zetten, maar deze kan ik u toch niet onthouden. De reden dat ik zeker ben dat ik nog nooit een evenement op de openbare weg heb georganiseerd, is dat ik dan de lijst van voorwaarden gelezen zou hebben die de stad Antwerpen zou hebben opgestuurd, en die zou ik me wel herinneren.

Gelukkig heb ik de opdracht gekregen om deze nu te herschrijven, zo kan ik u ook nog even laten meegenieten van de vreemdsoortige esthetiek die uitgaat van kemels.

- "Met betrekking tot het plaatsen van richtingaanwijzers dient aanvrager er op gewezen dat de richtlijnen door IV vastgelegd, moeten nageleefd worden." Nog los van IV (want iederéén weet toch wat dat is) laat ik mijn richtingaanwijzers wel op mijn auto zitten. Wegwijzers, daarentegen.

- "Om vele misverstanden te vermijden is het aangewezen, om ruim op voorhand, dmv een kort bericht in de brievenbus van de omwonenden op de hoogte te stellen van de geplande activiteit met eventuele hinder." Hinder is altijd een goed middel om uw omgeving van wat dan ook op de hoogte te stellen.

- "Deze afwijking kan niet verleend worden voor hinderlijke inrichtingen: zoals een café, de sportzaal, de feestzaal, het restaurant, een dancing ...." Ik vind sport ook lastig, maar bier, of feestjes, of eten, of dansen ... Ach, er staat toch al een spatie voor het beletselteken; enkel jammer van dat punt erachter.

- "Aan de projectverantwoordelijke wordt gevraagd om de betrokken bewoners bij de organisatie te betrekken." Hmmm, heerlijk.

- "Uit veiligheidsoverwegingen worden geen toelatingen verleend voor het oplaten van luchtballons op stadsgrondgebied, tenzij zij stevig aan de grond zijn verankerd." Echt, ik heb er geen woorden voor ...

- "Behoudens in geval van deelneming aan reddingsoperaties, is het landen en opstijgen van hefschroefvliegtuigen, buiten de luchtvaartterreinen in de steden en bebouwde gedeelten van de gemeenten, verboden." Ik lees dit als 'het is verboden om te landen of op te stijgen, behalve op de luchtvaartterreinen in de steden en in de bebouwde gedeelte van de gemeenten', maar ik snap ook niet goed wat de eigenlijke bedoeling is. Ik mag landen en opstijgen met mijn hefschroefvliegtuig (jaja, taalpurisme levert ook parels af/op) op luchtvaartterreinen (ok) en in de bebouwde gedeelten van de gemeenten(sorry?)? Of ik mag niet landen en opstijgen met mijn helicopter in de bebouwde gedeelten van de gemeenten (ok), noch op luchtvaartterreinen (excuseer?)? Weird ...

- "Het kraam dient zo geplaatst dat het geen gevaar loopt om te worden aangereden of het slachtoffer te worden van vandalisme." Het lag waarschijnlijk aan de plaatsing van uw auto, dat de spiegel eraf getrapt werd.

- "Tenminste 1 maal per jaar dient het brandblustoestel gekeurd op zijn goede werking." Wel, ok, deze is flauw, maar er is niet zoiets als een brandblustoestel. Ach, eindigen in mineur, het is niet mijn eerste keer ...

[Edit: deze kan ik u toch niet onthouden:
- "Frituurpannen dienen voorzien te zijn van een metalen afsluitdeksel of er dient een ontbrandbaar brandblusdeken bij de hand te zijn." Ontbrandbare brandblusdekens? That makes, like, no sense, at all, whatsoever. Onbrandbare branddekens? Yes, please.]

Voor alle duidelijkheid: dit komt uit een lijst die wordt opgestuurd naar mensen die een evenement organiseren, zeer openbaar dus, én wordt op dit eigenste moment (wel, zodra ik op 'bericht publiceren' heb gedrukt') verbeterd en aangepast, geen kwaad woord over de Stad dus.

Good enough for government work

2009-07-14T11:55:00.002+02:00

Folker heeft een diploma. Quite a shocker, al zeg ik het zelf. Niet dàt ik een diploma heb (als de variabele 'verstreken tijd' maar groot genoeg is, komt de waarschijnlijkheid wel dicht genoeg bij 1), maar dat ik nu, in eerste zit afgestudeerd ben.

Mijn vorig jaar had ik immers afgesloten met een acht op mijn scriptie en een zeven op het laatste vak van mijn bachelor opleiding taal- en letterkunde dat ik nog moest afleggen. Dit jaar heb ik beëindigd met een acht op dat vak en een scriptie die ik van plan was om af te geven in augustus. Blijkbaar was dat ene puntje genoeg voor een schouderklopje en een licht minachtend 'on your way now'. Nee, nee, mij hoor je niet klagen (ondertussen heb ik al vijf keer examen afgelegd van dat laatste vak en dat de laatste keer ook echt de laatste keer was, wel, het is alsof je vrijgelaten wordt uit Hades' rijk van innovatieve-maar-zeer-irritante-straffen, zonder de innovatie dan), mij hoor je niet klagen, maar mijn vrienden des te meer. Ik zou willen zeggen 'ze gunnen het me wel', en toegegeven, ze voegen aan 'jij verdient dat echt niet' altijd wel 'maar ik ben blij voor je' toe, maar ik ben symptomatisch voor de nivellering van het hoger onderwijs én ik heb nu eenmaal ongelooflijk vaak hoerenchance. Het is niet zozeer jaloezie of afgunst, maar eerder een hoofdschuddend 'something's rotten in our higher education'.

En dat is waarschijnlijk wel een beetje het geval, maar niet alleen is het slechts een bachelor diploma (ik ga er niet vanuit gaan dat ik met een acht op mijn mastersthesis mijn diploma ga halen), ik heb er godverdomme vijf jaar aan gewerkt en bijna 200 studiepunten verdiend.

Nu werk ik als ambtenaar op het stadhuis, schrijf ik weblogs tijdens de uren en verander ik langzaam aan in één van deze mensen. Gelukkig heb ik volgende maand nog een tweede zit van mijn andere opleiding. En wie weet, misschien doe ik eindelijk eens meer dan 'voldoende'...

Zagen in een glazen huis

2009-06-05T19:09:00.002+02:00

Een dikke twee maand stilte. Waarom? Wel, niet dat ik betere dingen te doen had, maar toch wel zeker dingen die even goed zijn. En waarom begin ik nu terug? Om de reden dat de meeste mensen een weblog hebben: om eens goed te zagen.

Een tijdje terug werd Bernard Dewulf ontslagen als vast columnist bij De Morgen.

Dit schreef ik ongeveer een maand geleden, om deze site vervolgens opnieuw een dikke maan (jaja, zonder -d*) te negeren. Nu de examens voorbij zijn en ik na twee dagen al in een routine op het stadhuis verzeild raak, lijkt het me het uitgelezen moment om toch nog eens een statement te maken. Niet in de beladen zin, met ideologische connotaties allerhande, maar simpelweg in het opvullen van mijn hoekje van het internet.

Niet met te zagen over de vrouw die Dewulf vervangt (oh, the horror, the excrutiating boredom, the lack of any above average use of language; wat mis ik Bernard...), nee, daarvoor ben ik momenteel wat te vrolijk. De redenen daarvoor zijn legio; naar sommige van die redenen moet u mij maar eens persoonlijk komen vragen, als u die mogelijkheid heeft, daar het internet, of toch dit stukje ervan (in de volksmond ook wel BI&IB [bi:p] genoemd) betrekkelijk publiek is. Andere redenen zijn ook nog niet voor het publiek bestemd, hoewel ze dit ongetwijfeld binnen een paar maand wel worden.

Kan ik u eigenlijk iets vertellen? Hell, no! Als je filler stukjes schrijft, doe je het maar beter ineens goed. Of pas je alleszins op dat er niets concreet insluipt, wat, toegegeven, deze keer niet volledig gelukt is, maar niet in die mate dat het echt ter zake doet. Ha, net een partijprogramma...

* een maan is 28 dagen, de omwenteling van, u raadt het nooit, de maan. Als tijdseenheid is het nooit echt ingeburgerd geraakt (al die stomme synonymievrees ook altijd), en zoals u ziet is het niet praktisch om woorden te gebruiken die als schrijffouten worden aanzien, but call me inane and slap me silly.

DS

2009-03-28T02:23:00.002+01:00

Tijdens een leuk verjaardagsfeestje begon ik een conversatie met de kotgenote van een vriendin van me. Ze studeert geneeskunde en gaat als specialisatie kinderpsychiatrie kiezen. Leuk, dat, uiteraard. Als zoon van een psychiater kan ik elke keuze voor psychiatrie appreciëren. Maar dan vertelt ze dat ze oorspronkelijk chirurgie wou kiezen. Dit bleek, na enkele gesprekken met verscheidene mensen met kennis van zake, echter een slecht idee. Het had niets te maken met haar capaciteiten; integendeel zelfs: haar proffen hebben haar aangemoedigd om het toch te doen. Waarom dan geen chirurgie? Omdat het een mannenwereld is, waar vrouwen minder kans maken om aangenomen te worden, enkel en alleen omdat ze vrouw zijn. De kotgenote had ook gesproken met vrouwelijke chirurgen en zij bevestigden dat een vrouwelijke chirurg verscheidene malen beter moest zijn dan haar mannelijke collega's om dezelfde kansen te krijgen.

En mijn bloed begon te koken. Niet tegenover het meisje; zij kiest enkel een weg die een combinatie van voldoening en gemak biedt. Seksisme is en blijft een nodeloos obstakel dat niemand zou moeten trotseren. Mijn bloed kookte in dezelfde mate als wanneer ik lees dat de CD&V denkt dat de Belgische veroordeling van de domme pauselijke uitspraken een aanval op henzelf is. Miljoenen AIDS doden in Afrika en de CD&V denkt dat het om hen draait. Dat is even dom als vrouwelijke chirurgen die niet worden aangenomen omdat ze vrouwen zijn.

Tsjeven en seksisten; god frakked up but good...

Introspectie (vervolg)

2009-03-10T19:02:00.001+01:00

Iets sneller dan verwacht, het vervolg op dit.

“Kas?”
Ik trek mijn ogen moeizaam open en kijk naar de stem die me gewekt heeft.
“Sorry, mama.”
Normaal noem ik haar Sam, maar vanavond moet ik doen wat iedereen doet. De reden is de man die tegenover me aan tafel zit. Hij kijkt me met een lichte frons aan.
“Noem je dat respect voor je ouderen, meisje?”
De andere vrouw werpt hem een minachtende blik toe, maar zegt “Heb je nog honger, liefje?”
Ik schud mijn hoofd.
“Drink je water op”, zegt ze vriendelijk. Haar noem ik normaal Leta.
“Ja, mama.” Nu niet.
Sam richt zich tot de man.
“We zouden toch tot een vergelijk moeten kunnen komen.” Ze aarzelt, heel even, en voegt er “Vader” aan toe.
Hij neemt een slok van zijn glas wijn voor hij antwoordt.
“Professor, u schendt de natuurwetten zelf met uw onderzoek. Hoe verwacht u dat de Kerk dit kan steunen?”
“Ik verwacht dat geleerde mensen zich geleerd gedragen. Ons onderzoek zou de meest voorkomende erfelijke aandoeningen kunnen genezen.”
“Maar tegen welke prijs?”
Ik slik het laatste van mijn water door.
“Mama, mag ik gaan slapen?”
Beide vrouwen kijken me glimlachend aan, waardoor ze de hand van de man niet omhoog zien gaan. Ze schrikken harder dan ik bij de klap op tafel.
“Kun je niet tellen, kind?” Als hij niet zo bleek zou zijn, was hij waarschijnlijk rood aangelopen. “Wil je ons hier met drie aan tafel laten zitten? Wens je ons zo'n ongeluk toe?”
Mijn ouders reageren op hetzelfde moment. “Vader!”
Sam legt een hand op mijn knie; Leta wendt zich tot de geestelijke.
“Dit is nog steeds ons huis. Wij hebben u alle respect bewezen en al uw rituelen gevolgd. Maar u moet niet denken dat u tegen mijn dochter kan roepen...” De andere hand van Sam verdwijnt onder de tafel. Ik weet wat ze wil doen, wat ze wil tegenhouden. Het is te laat. “... om uw kinderlijke bijgeloof te verzadigen.”
In de geschokte stilte schuift Leta haar stoel achteruit. “Kom, Kassandra.”
Ik ga naar Sam. Ze drukt een kus op mijn lippen gaat met haar vingers door mijn haar. “Slaap zacht, meisje.”
Zonder aarzelen stap ik naar de bleke man en steek mijn hand uit. Hij kijkt me aan, ernstig, maar niet vijandig. Toch doen zijn rode ogen een rilling langs mijn ruggengraat lopen.
“Goede nacht, Vader Tiron.”
“Goede nacht, Kassandra.”

Te paard en in de lucht

2009-03-03T13:56:00.002+01:00

Het voelt vreemd bekend aan, een weerspiegeling van vergeten herinneringen, die samen een beeld vormen dat mij geen enkele houvast biedt. Wat gaat komen kan ik er wel door vermoeden. Hoe de toekomst, in mijn geest gebeiteld, te veranderen leert het me nooit.
Zo rijd ik weer ten aanval tegen onverzettelijke gebouwen; de man op zijn ezel houdt me niet meer tegen, hij kijkt, vermaakt, vermoeid, klaar om me op te rapen nadat ik ineen ben gezegen tegen de buitenmuren.
Verder geraak ik niet. Gezette zinnen en alle liefde ten spijt.
De zekerheid van de onzekerheid is mijn steun, de standvastigheid van de eenzaamheid mijn deken.
En zo wentel ik, omgeven door helpende handen en sussende stemmen, zo wentel ik verder, verstoken van een toekomst die niet op het verleden lijkt.

Maar daar kan ik mee leven, zolang het verleden niet op de toekomst zal lijken.

Introspectie

2009-02-26T18:11:00.002+01:00

Het laatste stukje voor een tijd, waarschijnlijk, maar dit wordt weldegelijk vervolgd.

Terwijl Leta de ladder opklimt, hou ik me zo stil mogelijk. De lussen van de rugzak snijden in mijn dijen en in mijn schouder klopt mijn hart. Maar mijn ouders zijn dood en de enige persoon die ik kan vertrouwen heeft hen vermoord. Tranen wellen op in mijn ogen en in de waas zie ik hun gezichten. Ze hebben iedereen verraden. Ik snik. Ze hebben iedereen verraden voor mij.
“Gaat het nog, Kas?” We staan op het dak.
“Ja.” De tranen klinken door in mijn stem en Leta blijft staan.
De woede vlamt in me op. “Ga door!” Ik kan niet zwak zijn. Drie doden door mij. Ik moet het waard zijn.
Leta rent over het dak langs de steeg, de roofing stil onder haar voeten. In het oosten, recht voor ons, wordt de hemel lichter. Aan het einde van de steeg stoppen we. Ik plaats mijn handen op haar schouders en kijk het lege, platte dak rond.
“Zijn we te laat?”
Ze draait haar hoofd naar me toe en legt een hand op de mijne. “Nee.”
Ik speur het dak drie keer af voor ik iets vreemds zie, nog een keer voor ik besef dat het veel te koud is om de lucht te zien trillen van de hitte.
“Daar”, wijs ik.
Leta wandelt naar de trilling en zegt “Donder.”
“Flits.” Plots leunt een man tegen de cockpit van een microhelikopter vlak voor ons, zijn rechterhand op het instrumentenpaneel. Leta knielt om me uit de rugzakriemen te laten stappen en ik herinner me de simpele camouflagetechnieken – hologrammen en temperatuurbatterijen – die zelfs op een tuig zo klein als de helikopter zitten Er is plaats voor maar drie passagiers, naast elkaar achter de piloot. Eén enkele driehoekige vleugel omvat de zitplaatsen. Op de hoeken zitten rotoren, elk blad amper langer dan mijn arm.
“Tiron, dit is Kassandra, mijn nicht.”
Ik scheur mijn blik weg van de microhelikopter en kijk in de rode ogen van de bleke man. Ze stralen geen vijandigheid uit, enkel ernst, maar terwijl die ogen in de mijne boren, kruipt er een rilling langs mijn ruggengraat.
“Kas, dit is Tiron, technicus en piloot.”
Hij draait zich om en begint in te stappen. “Jullie zijn laat. We vertrekken onmiddellijk. Hoe hoger de zon, hoe lager onze kansen.”
We vertrekken, onder de radar, boven de daken. Ik val in slaap voor de zon boven de daken uit komt.

Gelijk (vervolg)

2009-02-20T19:39:00.001+01:00

Het vervolg van dit, uiteraard.

De ladder is te ver. Ik kijk achterover en zie het licht van drie zaklampen. Drie schoten weerkaatsen tussen de muren. Ik kijk opnieuw achterover en zie de zaklampen op de grond liggen. Zes nieuwe nemen hun plaats in. Kint vuurt zijn laatste twee kogels af, voor hij een oerkreet uitstoot die abrupt wordt afgebroken door het elektrisch geknetter van vier tasers.
Kasper, Sam en nu Kint. We kunnen het ons niet veroorloven. Ik druk mijn nagels diep in mijn handpalmen. Boven mij is er een brandtrap.
“Hou je stevig vast.”
Ik ren anderhalve meter omhoog tegen de muur onder de brandtrap en zet mij af. Ik draai me in de vlucht om en zo dicht mogelijk bij de andere muur, palmen en zolen er plat tegen, spring ik terug. Dan weer op de andere muur. Onze hoofden scheren rakelings langs de onderkant van het metalen platform van de brandtrap. Ik spring en grijp naar de reling. Mijn hand komt te hard neer en wordt teruggeslagen. Ik grijp met rechts en pak tussen twee spijlen door. Mijn maag trekt samen en mijn hart mist een slag. We vallen. De kasseien zijn vier meter lager. Kassandra slaakt een gesmoorde kreet en we hangen stil in de lucht. Ik grijp de spijlen vast, net boven haar wegglijdende vingers, en klim op het platform. De zaklampen lijken tevreden met het offer en blijven aan het begin van de steeg.

“Je bent een moedig meisje, weet je dat?”
Ze ademt gejaagd, haar lichaam volledig gespannen. Ik draai mijn hoofd zo ver ik kan en zie een lijkbleek gezicht en een betraand oog. Snel ga ik door mijn knieën en laat haar uit de schouderriemen stappen. Dan pas zie ik de onnatuurlijke hoek van haar arm. Ontwricht. Ik maak mijn leren riem los en vouw het dubbel.
“Ga zitten en bijt hierop.”
“Ik zal niet roepen.”
Ik glimlach en leg een hand tegen haar wang. “Dat weet ik, Kas. Het is zodat je je tanden niet kapot bijt.”
Ze kijkt me een beetje angstig aan, maar neemt de riem en zet haar tanden in het leer.
“Dit gaat even pijn doen, maar het is zo voorbij.” Ik plaats één knie tegen haar sleutelbeen en zet mijn handen rond haar schouder, vingers op haar bovenarm. Zonder veel kracht uit te oefenen plopt haar arm terug in de kom. Kassandra gilt, heel hoog, maar zeer kort. Ik zet een stap naar achter. Ze staat op en gaat met een mouw over haar ogen. Een druppel bloed, van haar of van Kint, laat een donkere streep achter onder haar linkeroog.

Ze kijkt me dankbaar aan. Ik zeg niets, kijk naar de tandafdrukken op mijn riem en het bloed op haar gezicht. Gisteren een vrolijk meisje van acht jaar, vandaag een wees en een vechter, morgen een soldaat. Een misselijk schuldgevoel stijgt op vanuit mijn maag. Moeizaam slik ik het weg. Ze klimt terug in mijn schouderriemen en terwijl het lichaam van Kint ruw in een koffer wordt gegooid, klim ik naar het dak.

Ook in de bladspiegel zie ik mezelf

2009-01-08T13:44:00.003+01:00

Vergeef me

Steun mij

Vergeef me mijn zin

Steun mijn idee

Vergeef me mijn zonden

Steun mijn idealen

Vergeef me wat je nooit kan

Steun mij in al wat je ooit kan

Vergeven of vergeten

Steunen of stutten

Of verlaten

Of stoppen

Verlaat mijn zonden

Stop mijn idealen

Verlaat mijn zin

Stop mijn idee

Verlaat mij

Stop mij

Gelijk

2009-01-03T03:03:00.003+01:00

Een vervolg op dit stukje; wordt mogelijk nog sterk aangepast onder druk van mijn redacteur...

[edit 20090105: Nu met nieuwe aanpassingen!]

Met een lichte klik trek ik de zware, betraliede voordeur in het slot. Kassandra zit op mijn rug, haar benen door de lussen van de rugzak. Ze zegt niets en past haar ademhaling aan de mijne aan. Acht jaar oud, tien minuten wees – door mijn hand – ik voel me niet op mijn gemak. Vijftig meter verder is een steegje. Mijn adem wolkt wit in de kilte van de ochtendschemering. We slaan de hoek om. De steeg is amper twee meter breed, meer dan honderd keer zo lang. Op het einde van die duisternis is er een ladder.

Een haan wordt gespannen. “Geef me het meisje.”
We steken onze handen in de lucht. Ik fluister “Vraag hoe laat het is zodra ik stilsta” en draai me om. Kassandra rilt op mijn rug.
Ik zet vier stappen terug naar de straat en stop tegenover de man die met één hand, haast nonchalant, een revolver op ons richt. Zijn gezicht is verborgen in de schaduwen van de steeg, maar ik zie zijn ogen, donker en hard, behoedzaam op mij gericht.

“Heeft u het uur, toevallig?” vraagt Kas in een zoetgevooisde stem. Ik voel haar benen bengelen op het ritme van haar stem.
De fractie van een seconde dat zijn blik naar het meisje gaat, grijp ik zijn pols vast en dwing zijn wapen naar boven. Een enkel schot doet baksteenschilfers op ons neerregenen. Het volgende moment liggen we op de kasseien. De lucht wordt met een hoorbare zucht uit de longen van Kassandra geperst. Zijn handen en mijn handen zijn rond de revolver geklemd. Onze gezichten zijn millimeters van elkaar en ik herken de hoekige jukbeenderen en het zware voorhoofd.

“Ze is niet jullie probleem, Kint.”
“Ze is een risico, en je broertje heeft wel laten zien dat jullie niet zo betrouwbaar zijn.” Ik beuk met mijn voorhoofd op zijn neus, hard en kwaad. Hij deinst heel even terug en ik krijg mijn knie in zijn buik, mijn scheenbeen tegen zijn kruis, en gooi hem van ons af. Mijn benen blokkeren zijn dijen, zijn rug drukt tegen de stenen. We worstelen om de revolver boven onze hoofden.
“Idioot! Enkel zij worden hier beter van!”
Hij gromt. “En wat als er nog als Kasper zijn? Wat als zij haar vast krijgen?”
Het meisje op mijn rug verplaatst haar gewicht. Als ze spreekt hoor ik staal in haar stem.

“Zwijg over mijn vader.” Voor ik besef wat ze wil doen, zie ik een half gekartelde dolk – mijn dolk – net onder zijn ribben verdwijnen. Hij schreeuwt. Kas draait de dolk een kwartslag en trekt het eruit. Ik ril. Hij schreeuwt. Pas als ik opsta, zijn revolver in mijn hand, zwijgt hij.
Sirenes komen dichter.
“Ren”, zegt hij.
Ik geef hem zijn wapen en steek mijn dolk terug in de schede aan mijn enkel. “Sorry, Kint.”
“Ren!”

De sirenes zijn gestopt, dichtbij. Ik ren.

Nieuwjaarsspeech

2008-12-31T18:17:00.001+01:00

Vrienden, vriendinnen, Noorderburen,

We zijn weer op dezelfde plaats als vorig jaar. Niet wij individuen, uiteraard. Ik ben eerlijk gezegd niet meer zo zeker waar ik was, een jaar geleden, maar wij aarde, wij bevinden ons op dezelfde plaats als vorig jaar, min of meer. Ik snap nog altijd niet goed waarom we dit nù doen, op 31 december. De zon stond nog maar net in het zenit op de steenbokskeerkring, en ongetwijfeld denkt er nu iemand aan het argument met angst voor het donker en het zoeken naar hoop, troost en vergetelheid bij elkaar, maar niet alleen hebben mensen als wij geen nood aan excuses om elkaar om welke reden dan ook op te zoeken, de enige duisternis die we nog hebben is de duisternis die we zelf expliciet creëren.

Persoonlijk pleit ik er dan ook voor om dit feestje van nu af eind maart of eind september te vieren, als de zon loodrecht op de evenaar staat en dag en nacht even lang zijn. Maar gelukkig ligt het zwaartepunt van een dag als deze, althans voor mij, op de viering, eerder dan op het gevierde. Een metaviering, als het ware, die in feite veel breder gaat dan deze avond of de volgende dag, veel breder zelfs dan het afgelopen jaar, of de komende omwenteling.
De weg die we hebben afgelegd om hier te raken is betrekkelijk lang. Onbevattelijk lang, als we het met onze eigen levens vergelijken. En het voorbije jaar is die afgelegde weg weer een stukje langer geworden. Maar hoe willekeurig deze dag ook gekozen is als jaareinde, het is een even goed moment tot retrospectie als elke andere.

Jammer dan dat 2008 een tamelijk mak jaar was. Ik kan eigenlijk maar een paar noemenswaardige dingen bedenken. Ten eerste, uiteraard, dat waar iedereen aan denkt: Sarah Schrauwen is niet langer een tiener. Proficiat, dat is al bijna één derde van de gemiddelde levensverwachting vandaag de dag. Gebruik je tijd goed, zou ik zo zeggen.
Daarnaast is er, eveneens uiterààrd, mijn overstap naar de communicatiewetenschappen. Best wel een avontuur, hoewel ik misschien iets meer naar de les moet gaan, als ik ooit zo'n naïef, amper post-puberaal meisje wil strikken, maar dat hoort u volgend jaar dan wel.

En voor de rest... Oh, ja, de Verenigde Staten hebben een nieuwe president. Ik heb vaag iets opgevangen rond de hoeveelheid pigment in zijn huid. Hij heeft er iets meer dan sommigen, maar nu ook weer niet enorm veel. Ik vond dat een beetje vreemd, eerlijk gezegd, zo'n esthetisch beoordelingsaspect, al was het maar omdat er al veel lelijkere mannen dat ambt hebben bekleed.
Anyway, we zullen wel zien wat Barack er van bakt. Dat is alleszins wat ik me herinner van het voorbije jaar. Betrekkelijk mak, dus, maar dat was natuurlijk de kindvriendelijke versie. In feite is de wereld een behoorlijk klote plaats die er in het laatste jaar alleen maar op achteruit gegaan is. Ik neem aan dat als we teruggaan tot het sedentair worden van de mensheid er wel degelijk vooruitgang heeft plaatsgevonden.

Maar het blijft een vechten tegen de bierkaai. Een vechten tegen onze feilbaarheid, die zich jammer genoeg vaker en veel explicieter uit dan ons vrijwel onuitputtelijk potentieel. Wat we zouden kunnen waarmaken, als we niet continu al onze energie moesten steken in het bedwingen van onze angsten en het ongedaan maken van de slechte oplossingen die we hiervoor bedenken. Of misschien eerder: wat wij zouden kunnen waarmaken, als we niet continu moesten vechten tegen de slechte oplossingen die door anderen worden bedacht om hun al dan niet vermeende angsten in te tomen.
Mensen als wij, wij zijn geen meerderheid, integendeel.

We herkennen onze vooroordelen als vooroordelen (of proberen dit toch); we passen ons wereldbeeld aan onze kennis aan, eerder dan omgekeerd; we beseffen dat geweld een conflict vaker doet escaleren dan dat het iets oplost en we weten dat kinderen nood hebben aan een goeie omgeving om goed op te groeien. En uiteraard zijn we mooi, empathisch en intelligent.
Het zal ongetwijfeld nog een stuk slechter gaan met de wereld voor het beter wordt, misschien, of zelfs waarschijnlijk in die mate dat we hier in Europa ook gevolgen voelen die dramatischer zijn dan een prijsstijging. Maar als u denkt dat dit mij angstig, triest of zelfs maar licht ongerust maakt, onderschatten jullie het vertrouwen dat ik in jullie heb, de hoop die jullie me geven en de trots die ik voor jullie voel.

Alleszins: gelukkig nieuwjaar!

Elke keer als ik vergeet waarom ik de Kerk hartsgrondig haat...

2008-12-26T21:39:00.005+01:00

Dat de paus trans- en homoseksualiteit een probleem voor de mensheid vindt, daar word ik kwaad van. De paus die trans- en homoseksualiteit een even groot probleem noemt als onze ecologische problemen, tja, mijn maag trekt samen, mijn hartslag verhoogt en er wordt adrenaline in mijn bloed vrijgelaten. Als u een gelijkaardige ervaring wil (ik geef het toe, af en toe geniet ik wel een beetje van wat razernij) kan u het hier wat uitgebreider lezen.

Zou het mogelijk zijn om de Kerk failliet te doen gaan?

Nog wat aanraders om deze periode van ongebreideld katholicisme door te komen:

- Verlaten Plastic (deel 1 en deel 2), een verhaal doorspekt met duisternis, eenzaamheid en hoop, geschreven door (although I don't want to presume) een vriend. Sfeer scheppen, ik ben er nooit goed in geweest, waardoor ik het nog meer bewonder. Of benijd...

- Burn Notice, ik heb het nu pas ontdekt, maar een zeer leuke serie over een spion die midden in een opdracht ontslagen wordt zonder een duidelijke reden. De eerste twee invloeden die voor de geest komen zijn The A-team en Macguyver (iets waar ik blijkbaar niet alleen in ben, zie ik als ik de reviews lees), maar een stuk minder, wel, jaren '80. Met een spaarzaam gebruikte voice-over van het hoofdpersonage dat allerei nuttige tips geeft voor de huis-tuin-en-keuken geheim agent. Niet dat dit iets met de eerste paragraaf van deze post te maken heeft, zo ver is het nog lang niet gekomen, maar onze 21ste eeuw, ach, laten we het houden op één of andere uitdrukking die tot voorzichtigheid en voorbereidheid aanmaant.

- Doctor Who Christmas Special, ja, het is weer kerst geweest en eerder dan de geboorte van Jezus te vieren, heb ik de uitzending van de nieuwe Doctor Who gevierd. Een uur van vermaak om duimen en vingers bij af te likken. In een 19e eeuws Londen, van een vrolijke eerste twintig minuten met leuke zelfreferenties en -spot, naar een duisterder midden - een beetje dood en trauma - tot een over-the-top finale die steampunk, een luchtballon en de volgende gevleugelde woorden bevat:

This is nonsense. [...] Complete and utter and wonderful nonsense. Oh. Very, very silly.

En dat, mijn vrienden, is Doctor Who ten voeten uit.

Alvast een gelukkig nieuwjaar.

Kritiek

2008-12-19T16:08:00.002+01:00

Tijdens een dag die volgde op een nacht waarin ik niet veel meer heb gedaan dan me afvragen hoe laat het is en hoe weinig ik nog kon slapen om, uiteindelijk, helemaal niet meer te slapen die nacht, had ik een vervolg geschreven op het verhaaltje hieronder. Niets wereldschokkend, maar leuk genoeg om mezelf geïnteresseerd te houden. U zou het dan zeer binnenkort hier kunnen lezen, maar die vogel moet nog even in de kooi gehouden worden. Ik had het namelijk, in een bui van zeldzame trots, opgestuurd naar mijn redacteur (ik vraag me af of het betekent dat ik ze zal moeten betalen eens ik zelf iets verdien met mijn creaties) en, wel, er is nog wat werk aan.
En uiteraard zou ik dat werk nu wel kunnen doen, er van maken wat het moet zijn, maar dat zal nog wel een paar tientallen uren op zich laten wachten.

U hoeft zich alleszins geen zorgen te maken, want de kritiek eindigt met "Maar het is heel goed hoor!" en dat is nu één ding waar geen discussie over bestaat.

Nooit volledig donker 1.1

2008-12-15T17:51:00.000+01:00

De woonkamer wordt enkel verlicht door het oranje licht van de straatlampen, tot de deur naar de gang op een kier opengaat. Mijn hand heeft de kolf van mijn pistool al omklemd voor ik besef dat er geen dreiging is. Ik stap in het flauwe schijnsel dat nu de kamer binnenvalt en kniel neer, zodat mijn gezicht op ooghoogte is van het kleine meisje. Ze kijkt me aan met betraande ogen.
“Dag Kassandra”, zeg ik en leg mijn hand op haar wang. Ze is acht jaar, drie maanden en twaalf dagen oud en zo lang ken ik haar al. Het onweerde toen ze geboren werd; een donderslag vlak voor ze haar longen openzette. Nu rollen de tranen over haar wangen, maar haar ademhaling is gelijkmatig. Haar stem trilt niet.
“Moet het echt?”
“Het spijt me, meisje, maar dit kan niet anders eindigen.”
Ze veegt met een flanellen mouw over haar ogen en snuift. Een gedempte snik uit de woonkamer verdrinkt in het gehuil dat Kas uitstoot. Ze werpt zich in mijn armen en begraaft haar gezicht in mijn hals. Ik omhels haar en streel haar donkere haar.
“Als er een andere mogelijkheid zou zijn, Kas...”
Ze heft haar hoofd een beetje op en kijkt me aan. Haar blik is harder. “Waarom? Waarom!”
“Ik...” Ik kan het uitleggen, maar niet tegen haar. Ik kan niet zeggen wat ze gedaan hebben. “Je kent Edmund Burke.” Ik heb het haar zelf geleerd.
Kassandra knikt. Ze slikt moeilijk, haar blik iets zachter.
“All that is necessary for the triumph of evil is that good men do nothing.”
“Je ouders zijn geen slechte mensen, Kas, dat mag je nooit denken.”
“Maar waarom dan?” Ze klinkt gedwee.
“Je moet me vertrouwen. Ooit zal je het begrijpen.”
“Ik ben geen kind.” Ik heb het haar al vaak horen zeggen. Meestal het begin van een stampvoeten en opmerkingen die een achtjarige te boven zouden moeten gaan. Maar dit was niets meer dan een reflex.
“Nee, liefje, dat weet ik.” Ik druk mijn lippen licht op haar voorhoofd en sta recht. “Nu moet je terug naar je kamer en je deur dichtdoen. Leg je favoriete cd op en zet het maar goed luid. Kleed je aan en leg je kleren op het bed. Dan kom ik je zo meteen halen en mag je bij mij komen slapen.”
Kassandra knikt, draait zich om en wandelt op de tippen van haar tenen weg. Ik sluit de deur en de woonkamer wordt opnieuw enkel verlicht door het oranje licht van de straatlampen. Ik haal mijn pistool en geluiddemper boven en begin ze aan elkaar te schroeven.
“Ik zal goed voor haar zorgen.”
Het enige geluid van het koppel tegen de muur, vastgebonden en gekneveld op hun eigen stoelen, is een langzaam ademhalen. Door de deur heen hoor ik popmuziek. /shut up and let me go / this hurts, I tell you so / for the last time you will kiss my lips / now shut up and let me go /
“Ik wil niet meer liegen, dus ik ga niet zeggen dat het me spijt.”
Ze kijken me onbewogen aan.
“Ik zal goed voor Kas zorgen. Vaarwel, Sam.” Een kogel tussen de ogen, een kogel in het hart. Haar hoofd valt naar achter.
“Het ga je goed, broertje.” Een kogel tussen de ogen, een kogel in het hart. Zijn hoofd valt tegen zijn borst.
De straatverlichting springt uit op het moment dat ik de deurklink vastneem. Op de gang vermengt de muziek met een gedempt snikken. / shut up and let me go / this hurts, but I can't show /

Nooit volledig donker

2008-12-01T01:06:00.001+01:00

Dit vonden ze bij Vice blijkbaar het minst slechte van wat ik ingestuurd heb. Bij deze:

De woonkamer wordt enkel verlicht door het oranje licht van de straatlampen, tot de deur naar de gang op een kier opengaat. Mijn hand heeft de kolf van mijn pistool al omklemd voor ik besef dat er geen dreiging is. Ik stap in het flauwe schijnsel dat nu de kamer binnenvalt en kniel neer, zodat mijn gezicht op ooghoogte is van het kleine meisje dat me door haar tranen heen aankijkt.
“Dag Kassandra”, zeg ik en leg mijn hand op haar wang. Ze is acht jaar, drie maanden en twaalf dagen oud en zo lang ken ik haar al. Het onweerde toen ze geboren werd; een donderslag vlak voor ze haar longen openzette. Nu weent ze stilletjes. De tranen rollen over haar wangen, maar haar ademhaling is gelijkmatig. Haar stem trilt niet.
“Moet het echt?”
“Het spijt me, liefje, maar dit kan niet anders eindigen.”
Ze veegt met een flanellen mouw over haar ogen en snuift. Een gedempte snik uit de woonkamer verdrinkt in het gehuil dat Kas plots uitstoot. Ze werpt zich in mijn armen en begraaft haar gezicht in mijn hals. Ik omhels haar en streel haar donkere haar.
“Als er een andere mogelijkheid zou zijn, Kas...”
Ze heft haar hoofd een beetje op en kijkt me aan. Haar blik is harder.
“Waarom? Waarom!”
“Ik...” Ik kan het uitleggen, maar niet tegen haar. Ik kan niet zeggen wat ze gedaan hebben. “Je kent Edmund Burke.” Ik heb het haar zelf geleerd.
Kassandra knikt. Ze slikt moeilijk, haar blik iets zachter.
“All that is necessary for the triumph of evil is that good men do nothing.”
“Het zijn geen slechte mensen, Kas, dat mag je nooit denken.”
“Maar waarom dan?” Ze klinkt gedwee.
“Je moet me vertrouwen. Dit is echt nodig. Ooit zal je het begrijpen.”
“Ik ben geen kind.” Ik heb het haar al vaak horen zeggen. Meestal het begin van een stampvoeten en opmerkingen die een achtjarige te boven zouden moeten gaan. Maar dit was amper meer dan een reflex.
“Nee, liefje, dat weet ik.” Ik druk mijn lippen licht op haar voorhoofd en sta recht. “Nu moet je terug naar je kamer en je deur dichtdoen. Leg de cd op van, wat was het laatste dat je gekocht hebt?”
“The Ting Tings.” Ze huilt niet meer.
“Leg die cd op en zet het maar goed luid. Kleed je aan en leg de kleren die je het liefst heb op je bed. Wil je dat voor me doen? Dan kom ik je zo meteen halen en mag je bij mij komen slapen.”
Kassandra knikt, draait zich om en wandelt op haar tippen weg. Ik sluit de deur en de woonkamer wordt opnieuw enkel verlicht door het oranje licht van de straatlampen.
“Jullie hebben toch iets goed gedaan.”
Het enige geluid van het koppel tegen de muur, vastgebonden en gekneveld op hun eigen stoelen, is een langzaam ademhalen. Ik haal mijn pistool en geluiddemper boven en begin ze aan elkaar te schroeven.
“Ik zou zeggen dat het me spijt, maar ik wil nu niet meer liegen. Wees gerust, jullie dochter zal het nooit weten.”
Ze kijken me onbewogen aan.
“En in alle eerlijkheid, ik zal jullie missen.”
De schoten klonken zelfs in de stilte gedempt.

De man at tenminste vis

2008-10-28T15:42:00.004+01:00

Met alle opinies over de (ondertussen geschrapte) aflevering van Plat Prefere, waarin Jeroen Meus het favoriete gerecht van Adolf Hitler zou klaarmaken, betwijfel ik ten zeerste of de mijne nog iets kan toevoegen. Eerlijk gezegd weet ik het ook niet goed: dat dit een gevoelige snaar kan raken lijkt me niet onmogelijk, al is dat als reden voor censuur een slippery slope; dat dit Hitler zou banaliseren lijkt me sterk, al was het maar omdat de man verantwoordelijk is voor iets dat enkel te banaliseren is door het soort mensen dat alleen naar Canvas kijkt (of laat kijken) als hun ideologie volledig terecht door het slijk wordt gehaald. Het enige wat dit programma eventueel zou kunnen doen (ik heb er nog geen enkele aflevering van gezien en uiteraard ook de deze niet) is Hitler vermenselijken, wat me eerlijk gezegd nooit een slecht idee lijkt. Zolang we geloven dat het kleine mannetje meer of minder was dan een mens, een monster of een held (jaja, er zijn zo'n mensen, maar gelukkig meestal gemarginaliseerd), is het moeilijk om ons te wapenen tegen een terugkeer van gelijkaardige situaties. Hitler was een mens die erin geslaagd is om een bevolking die niet slimmer of dommer was dan de bevolkingen die we vandaag de dag zien om te vormen tot een natie met een sterke economie, een reusachtig leger en serieus geschifte ideeën, waar bepaalde, betrekkelijk arbitrair gekozen, bevolkingsgroepen plots minder waard zijn dan, wel, iets dat niet veel waard is. Klinkt angstaanjagend bekend, buiten misschien die sterke economie.

Maar los daarvan, stoorde ik me eerlijk gezegd meer aan hoe de VRT met dit alles is omgegaan. Ik heb twee reacties gehoord; eentje van de programmadirecteur die, gevraagd of hij iets gelijkaardigs over Dutroux zou maken, antwoordde dat er daar geen interessant culinair verhaal aan vasthing. Slecht antwoord, al was het maar omdat dit impliceert dat de man het zeker wel zou zien zitten als Dutroux naast een kinderverkrachter en -moordenaar ook een goeie kok was. De andere reactie was (ik weet niet juist van wie, maar alleszins ook verbonden aan de VRT) dat de aflevering geannuleerd was vanwege de heftige reacties ("ook uit niet-joodse hoek", auch), maar dat ze wel vond dat het een sereen programma was dat Hitler op geen enkele manier verheerlijkte. Laf, noem ik dat. Ofwel probeer je een goed, genuanceerd programma te maken en verdedig je dit tegen ongenuanceerde kritiek; met een beetje geluk krijg je én hoge kijkcijfers én legt het programma de criticasters wel het zwijgen op. Ofwel geef je toe dat er een fout is gemaakt en dat de kritiek terecht was.

Maar dit, zeggen "goed, goed, jullie krijgen jullie zin, maar eigenlijk is het onterecht", laat enkel maar zien dat de VRT nog veel te leren heeft. De media is ook een steunbeer van de democratie, de openbare omroep misschien wel de kern van gewapend beton, maar op het moment dat controverse zonder fout gemeden moet worden en dat het enige doel is om zoutloos entertainment te serveren, zoals we voornamelijk voorgeschoteld krijgen, als het eigenlijk een commerciële omroep wordt die kijkcijfers en naambekendheid boven informeren en intellectuele uitdaging kiest, wordt het misschien tijd om de subsidies te gebruiken voor nuttigere dingen. We hebben nog een begroting die wel wat geld kan gebruiken, als ik me niet vergis.

Brace for Impact

2008-10-15T16:38:00.002+02:00

Het lijkt me al kort door de bocht als ik zeg dat weblogs een impact hebben, laat staan mijn eigen weblog, maar u weet, als u een maagd offert om de zon te plezieren en haar de volgende dag te laten opkomen, dan moet u de volgende dag - als de zon blijkbaar geplezierd en opgekomen is - zeker wel opnieuw een maagd offeren. That's just the way us religious folk think!

Dit maar om te zeggen dat ik niet zeker ben dat mijn stukje van vorige maand over de recensies van kutspelletjes in het weekblad Humo enige impact heeft gehad, maar dat er alleszins verbetering in de situatie is gekomen, als ik zo kijk naar de afgelopen nummers.

Misschien heb ik vorige keer gewoon op een slecht moment gekeken, misschien had de recensent het zelf door of misschien heeft hij of zij gelijkaardige commentaar van iemand anders gekregen. Maar waarom zou ik zoiets denken? Zolang niemand mij onderbouwd van het tegendeel kan overtuigen, heb ik hier mee een hand in. Dat het lang moge duren.

Binnenkort nog enkele nieuwe stukjes in de reeks 'Buiten wijken', aangezien de bosduif mij doeltreffend heeft weten te flatteren. Altijd leuk.

Buiten wijken, deel 2

2008-10-05T17:08:00.002+02:00

Het is de penetrante alcoholgeur die me wekt. Overal alcohol. Overalcohol. Het is een slechte mop, zelfs geen mop, maar ik moet er toch om grinniken. Pijn schiet tussen mijn slapen. De fles in mijn hand valt met een luide bons op de stenen en rolt in de goot. Brasovka, bizon wodka. De walm stijgt op uit mijn kleren. Ik sluit mijn ogen en bots met mijn achterhoofd tegen de lantaarnpaal waar ik tegen zit. Een kreun ontsnapt aan mijn lippen. Aan de overkant van de straat kijken een oudere vrouw en haar keffer me afkeurend aan. Ik knik naar hen en ze lopen verder, hun neuzen in de lucht. De ochtendschemering is net voorbij.
Het duurt nog bijna een half uur voor ik de energie vind om iets meer te doen dan kijken en kreunen. De fles in de goot, nog ongeveer voor een derde gevuld, lijkt de beste pijnstiller die voor handen is. Als ik er naar reik, voel ik iets in mijn ribben porren. In mijn jaszak zit een kartonnen doosje, codeïne, pijnstillers. Heel even twijfel ik nog, maar besluit de wodka dan toch maar voor later te houden. Twee pillen en nog enkele minuten later kan ik, met wat hulp van de lantaarnpaal, overeind staan.
Nog steeds geen herkenningspunten. Hier is waar ik wankel. Voor ik een richting kan kiezen om op zoek te gaan naar iets dat ik wel zou kiezen eens ik aan het wandelen was, komt ze de hoek om gewandeld. Iets in mij zegt, roept dat ik niet opgelucht mag zijn bij haar aanblik; zelfzeker, met een onleesbare glimlach. Een pijnscheut, gedempt door de medicatie, is een waarschuwing die in de wind wordt geslagen.
“Het spijt me.”
Ik knik. Dat was me al duidelijk.
“We kunnen terugkeren.”
Ze bukt zich en pakt de fles Brasovka op.
“Geen bussen, treinen of vliegtuigen. Dit zal ons al een eind op weg helpen.”
Ze laat de wodka even rondtollen in de fles, schroeft de dop eraf en neemt een kleine slok.
“Wa...” Mijn stem wordt in mijn keel geblokkeerd. Ik hoest, rochelend, en neem een teug van de aangeboden fles. “Wat heb je gedaan?”
Niet beschuldigend, enkel nieuwsgierig, maar toch trekt haar mond samen. Ze slaat haar jas aan één kant open. Een schouderholster met een klein, zwart pistool.
“Moord is niet altijd verwerpelijk.” Ergens tussen een vraag en een stelling. Ze zegt niets en kijkt weg. Ik schud mijn hoofd en neem haar hand vast.
“Bedankt voor de pijnstiller.”

Buiten wijken, deel 1

2008-10-02T16:22:00.000+02:00

Twaalf dagen met slechts één doel voor ogen. En nu sta ik hier, op een plaats die ik enkel ken doordat ik er ben. Alle buitenwijken lijken op elkaar. In West-Europa alleszins. West-Europa, dat is nog steeds vaag. Er hangt wat verder een bord met 'Bahnhof'. Duitsland dus, of de Oostkantons. Dat laatste zou betekenen dat ze in een cirkel heeft gewandeld, ik haar achterna. Niet onmogelijk.

Twaalf dagen met enkel haar foto en haar naam om me te leiden. Maar het is bijna voorbij. Wie weet wat er dan begint. Ze zit verderop. Dat weet ik. Maar niet waarom, waarom zij daar zit of ik dat weet. Elke stap is afgemeten. Ik bevind me buiten mijn verbeelding, in de blinde vlek van mijn bewustzijn, geen enkel idee wat ik kan verwachten.

Ze staat verderop, te wachten. Als iemand de situatie controleert, ben ik het niet. Onze blikken haken in elkaar, de straatlampen springen uit, mijn hart mist een slag. Ik zie enkel duisternis. Haar lippen op de mijne. Langzaam wennen mijn ogen aan de duisternis. Er speelt een flauwe glimlach om haar mond, maar ze is niet vrolijk. Verdriet of schuld, ik hoor het ook in haar stem.
“Je had thuis moeten wachten.”
Ik zeg niets, heb nog niet volledig verwerkt dat ze me gekust heeft.
“Waarom gaf je niet op?”
Ik weet het niet, in die mate dat ik zelfs mijn schouders niet ophaal.
“Het spijt me.”
Het is te donker om te zien dat ze iets vast heeft. Maar ik voel het nog wel, iets hard en iets zwaar, wanneer ze me recht op mijn slaap raakt.
“Het spijt me.”
Enkel een blinde vlek.

Voorbij de horizon ligt gewoon nog een horizon

2008-09-24T14:34:00.002+02:00

Nu ik mijn programma voor een verkorte bachelor Communicatiewetenschappen heb gekregen, is het tijd om mij opnieuw wat in te werken in mijn onderzoeksgebied:

Het vierde seizoen van 'Weeds' is weer zeer mooi geëindigd, met zoveel twists dat het wat op een barokke cocktail lijkt. Maar, misschien mede door het moederbordfalen van mijn technologische vriend (zijn zenuwstelsel is ondertussen vervangen), had ik het seizoen van het nieuwe televisieseizoen gemist. Gelukkig kan ik het nog net wel inhalen. Twee afleveringen van 'Fringe', 'Heroes' en 'House M.D.', dat is altijd leuk. Er zijn nog andere series die nog moeten beginnen - zoals 'Life' (29 september) - of die doodleuk nog tot het einde van dit jaar - 'Doctor Who' (nog nooit zo uitgekeken naar Kerstmis!) - of zelfs het begin van volgend jaar wachten - bij die laatste het einde van 'Battlestar Galactica' en het begin van 'Dollhouse', de nieuwe serie van Josh Wheedon, bedenker van 'Buffy' (ja, ik heb daar met plezier naar gekeken) en 'Firefly'. Dus, als u niet weet wat gedaan, u weet wat u te doen staat! (Als het niet duidelijk is: dit zijn allemaal goeie tot zéér goeie series; hand op mijn hart.)

Oh, en ik heb ook mijn eerste les Statistiek gehad. Ook leuk.

Nooit zoals we verwachten

2008-09-23T11:44:00.002+02:00

Om van een bachelor Taal- en Letterkunde naar een master Communicatiewetenschappen te gaan is een simpel schakeljaartje niet voldoende, blijkbaar:

Het schakelprogramma is enkel bedoeld voor studenten met een vooropleiding professionele bachelor Communicatiemanagement of Journalistiek. Personen met een andere vooropleiding (zoals jij) dienen een individueel aangepast programma te volgen. Dat programma wordt door Ann Aertssen en mijzelf opgesteld (nadat je ons meer informatie hebt bezorgd over reeds afgelegde vakken: vakomschrijvingen, studiepunten, behaalde credits...)
De omvang van een dergelijk programma varieert (maar ik vermoed dat het gezien jouw vooropleiding wel meer dan 60 studiepunten zal bedragen - en de vorm zal aannemen van een bachelor met studieduurverkorting).

Aldus sprak de voorzitter van de master Communicatiewetenschappen tot mij.
Wordt hopelijk vervolgd...

Iets gaat dan toch van de grond

2008-09-22T01:20:00.002+02:00

Wel, een nieuw weblog, de naam is veel te lang, maar u vindt het hier. Volledig in het Engels (deze zal voornamelijk Nederlandstalig worden), maar inhoudelijk verandert er ongetwijfeld niet veel. Eerlijk gezegd, Wordpress is gewoon beter dan Blogger, maar shht...

That which

2008-09-10T23:44:00.004+02:00

Omdat het nu toch al geschreven is en omdat dit ding nu eenmaal iet of wat geregeld een update moet krijgen: Engelse grammatica verklaard.

Which en that worden gebruikt om twee verschillende soorten betrekkelijke bijzinnen in te leiden. Which leidt een uitbreidende betrekkelijke bijzin in (non-restrictive relative clause), een bijzin die bijkomende uitleg verschaft over het substantief waar het bij staat; that leidt een beperkende betrekkelijke bijzin in (restrictive relative clause), ie. een bijzin die het substantief verder specifiëert.

Clouds, which are made up of water, come down as rain. (de bijzin geldt voor alle wolken; zonder de bijzin blijft de betekenis onveranderd: Clouds come down as rain)

Cars that drive too slow get tickets too. (de bijzin beperkt de auto's waarover gesproken wordt; zonder de bijzin verandert de betekenis: Cars get tickets too)

Volgens het internet zijn de regels een beetje aan het veranderen en kan which nu ook in sommige gevallen voor een restrictive clause komen te staan, maar met de bovenstaande regel is het altijd juist.

Als de bijzin bij een persoon of personen staat, wordt who i.p.v. which én that gebruikt. Eventueel mag that dan nog wel gebruikt worden bij beperkende bijzinnen.

Funny!

2008-09-09T18:58:00.003+02:00

Not haha-funny, but still...

Time's a wastin', and you're really not helping

2008-09-02T16:56:00.003+02:00

De elektronische entertainment industrie heeft vorig jaar de filmindustrie qua omzet moeiteloos voorbij gestoken, er wordt ondertussen meer geld uitgegeven aan het maken van films die op spelletjes gebaseerd zijn dan omgekeerd en zelfs in ons apenlandsgedeelte (ik wil wel, maar kan gewoon niet voor de Walen spreken, in dit geval), waar culturele creativiteit in die mate zeldzaam blijkt dat een goed jeugdprogramma minder dan eens in een decennium komt, en waar pseudo-telenovelles met veel bombast door de overheid worden gesteund, zelfs hier heeft Groen! het voorstel gedaan om de elektronische entertainment industrie (ik ga niet gewoon 'spelletje' naar het Engels vertalen en doen alsof het iets anders betekent) op eenzelfde wijze te steunen als we met de audiovisuele hebben gedaan.

Waarom hebben de computerspelletjes recencies in Humo dan ongeveer evenveel nut als... als... als een tsjeef met macht! (There, I said it.) Deze week weer twee recensies; de eerste een blijkbaar matig spel dat gebaseerd is op een of andere obscure webcomic (wat in datzelfde apenlandsgedeelte ongetwijfeld een pleonasme is, daar wij dat toch allemaal maar frivool tijdsverdrijf vinden, n'est-ce pas?) en in die combinatie een groep lezers zal aanspreken die op één hand te tellen zullen zijn. Maar, ok, als de recensent zichzelf daar toe rekent, mij niet gelaten. Maar als de andere recensie op welgeteld nul (0!) sterren uitdraait en een of ander banaal mopje bevat waarin gesteld wordt dat de fysieke eigenschappen van de drager nog tot een of ander zintuigelijk genot zou kunnen leiden, los van of er iets op die drager staat, dan begin ik me serieus vragen te stellen bij het concept van die recensies. De enige reden om een slecht spel te recenseren is als er een ongegrond idee van kwaliteit in de maatschappij is ontstaan. Ik betwijfel of dat bij 'Carnival Games' voor Nintendo DS het geval is. De enige andere mogelijkheid is dat diegene die het geschreven heeft zichzelf ongelooflijk grappig vond. In dat geval mogen we onszelf zonder twijfel gelukkig prijzen dat het ingedamd is tot één kolom per week, eerder dan een reeks (pseudo-)nationale variétévoorstellingen. Maar gelukkig prijzen en gelukkig zijn, niet hetzelfde.

Heeft Eric Stockman ooit een van de massa's Amerikaanse tv-films gerecenseerd? Ziet u tussen de Humo cd recensies de laatste cd van Betty staan? Het is al erg genoeg dat het wicht nog maar eens wordt geïnterviewd.

Humo, plaats het elektronische entertainm... oh, kut, ok. Humo, plaats de games op hetzelfde niveau als films, boeken en muziek, of schrap die kolom gewoon uit het magazine, want onder deze vorm is het even interessant als... bah, ik gaan geen tijd meer verspillen om nog een analogie te bedenken; als iets zeer oninteressants voor elke lezer. Buiten misschien voor uw recensent...

Klinkt als...

2008-08-28T19:49:00.002+02:00

Het zou nooit zelf in mij opgekomen zijn, maar enkele dagen geleden hoorde ik dat mijn naam, Folker, voor sommigen klinkt als, hou u vast, het gekraak en getinkel van ijsblokjes in een cocktailglas. Oh, die weergaloze poëzie. Onomatopoëtisch, zelfs! Folker. Wie had dat gedacht...

Tekenen des tijds

2008-08-21T16:15:00.006+02:00

Nu het IOC erin geslaagd is om de Olympische Spelen over niets anders dan sport te laten gaan, is de kern van de zaak wel verdwenen. Alsof u jarenlang elke week naar een koffiehuis gaat, waar u met mensen van allerlei slag over elk mogelijk onderwerp kan palaveren, tot de uitbater (die dan nog wel in uw straat woont) beslist dat er vanaf nu enkel nog over koffie gepraat mag worden, om niemand voor het hoofd te stoten. Zo slim zijn we ondertussen wel: als we iets vrezen, is de beste oplossing er blind, doof en stom voor zijn. Maar zoals ik al zei, de Olympische Spelen gaan enkel nog over sport en er zijn genoeg mensen die denken dat ze daar iets interessants over te vertellen hebben; ik weet dat dit bij mij niet het geval is.

Nee, dan heb ik het liever over mijn gsm, die al heel lang foto's kan trekken, maar dewelke ik pas sinds kort makkelijk naar mijn pc kan overzetten. En die nog van verrassend goeie kwaliteit zijn. Niet van goeie kwaliteit, maar toch, voor een dingetje dat altijd in mijn broek zit is het verbazingwekkend polyvalent (in tegenstelling tot dat andere dingetje dat ik altijd in mijn broek draag ¹). Neem nu deze foto:

Een beeld vanuit een Antwerpse tram dat een mooi beeld geeft van onze maatschappij: de blauwe sticker, met witte cirkel, wit vierkant en zwart vierkant ("in onze blanke maatschappij accepteren wij zowel blanken als zwarten"?) is een deel van één of andere non-discriminatie campagne (of zelfs de hele campagne), in gang gezet toen het vanuit oogpunten die zich niet op het openbaar vervoer zelf bevonden leek alsof alle trams en bussen rijdende Thunderdomes waren, weliswaar zonder Tina Turner, maar met een massa agressieve reuzen en dwergen. Ach, het zal de wereld alleszins niet slechter maken.

Zoals u echter kan zien is het non-discriminatie idee niet zo belangrijk als het concept veiligheid. In plaats van op een tram te stappen waar iedereen gelijkwaardig is, rijden we nu rond in een publieke ruimte waar elke stap, mis of niet, geregistreerd wordt. Niet dat ik dit als een of andere privacy schending zie; of ik nu bekeken wordt door de oude man met de nadrukkelijke lichaamsgeur, door het meisjes met het uitpuilende vetbandje tussen topje en broek of door een of andere medewerker van De Lijn maakt me niet zoveel uit. Maar de codewoorden van onze maatschappij zijn blijkbaar wel verschoven.

Benieuwd waar dit ons zal brengen. We kunnen er alleszins zeker van zijn dat iemand het zal zien.

1 Nu, goed, mijn mp3-speler kan naast muziek ook video's afspelen en geluid opnemen, maar tegen mijn gsm kan het toch nog niet op...

Never been too good with beginnings...

2008-08-18T07:55:00.005+02:00

Als je "women with three breasts" in de inleiding van je scriptie kan verwerken zit je goed, niet?

The first contact I had with the work of Philip Kindred Dick happened unbeknown to me at the tender age of eight through Paul Verhoeven’s campy and bloody action movie Total Recall, staring Arnold Schwarzenegger and based (very loosely) on Dick’s short story We Can Remember It for You Wholesale. Of course, by the time I had come of age, I could remember little more from the movie than eyes popping out of bloated heads and women with three breasts. It was only after watching it again a few years ago, that I noticed the “phildickian” elements in the story. Less than twenty minutes into the movie, our muscled protagonist is strapped into a memory implantation machine, effectively eliminating any certainty about whether or not what we see is true (within the reality of the film, naturally) or simply a result of the memory implantation. I still did not recognize it as phildickian, however, because I still had not had any direct contact with his work. I had seen his name crop up several times, and decided to at the very least watch the much lauded movie Blade Runner, based on another short story of Dick, Do Androids Dream of Electric Sheep?. Again there was uncertainty, this time not about whether what was shown was real or not, but whether the protagonist was real or an artifical “replicant” himself. Perhaps more importantly, just as in Total Recall, this uncertainty is not eliminated at the end of the film, but an important element of the narrative.
It would take four more films based on Dick’s stories – some of them very good (Minority Report and A Scanner Darkly), some of them rather bland (Paycheck and Next) – before I would pick up one of his novels.

Misschien moet ik dit onder mijn cv zetten...

2008-08-13T15:43:00.003+02:00

*Personen die te zien zijn in foto's zouden geen echte leden kunnen zijn. Andere data is slechts voor illustratieve doeleinden. De grootste site ter wereld voor seks en swingers met meer dan 20 miljoen leden.

Zonder de laatste zin dan, misschien. Trouwens, seks en swingers met twintig miljoen leden? Lijkt me druk, zo'n vrijpartij...

Helaas, niemand die iets wint...

2008-07-31T23:58:00.006+02:00

U moet mijn prijzen ongetwijfeld toch niet hebben, maar dan nog.

Het juist antwoord was, uiteraard, om dan maar op zoek te gaan naar de comic Watchmen, waar deze film (zie gisteren) op gebaseerd is.

[Edit: Hier vindt u nog wat meer achtergrondinformatie en een kort overzicht van de personages. IGN is, alleszins qua design, een absolute kutsite, maar met wat gezucht en geduld komt u er wel.]

Enkele citaten:

Looked at sky through smoke heavy with human fat and god was not there. The cold, suffocating dark goes on forever, and we are alone... Live our lives, lacking anything better to do. Devise reason later. Born from oblivion; bear children, hellbound as ourselves; go into oblivion. There is nothing else. Existence is random. Has no pattern save what we imagine after staring at it for too long. No meaning save what we choose to impose. This rudderless world is not shaped by vague metaphysical forces. It is not god who kills the children. Not fate that butchers them or destiny that feeds them to the dogs. It is us. Only us. Streets stank of fire. The void breathed hard on my heart, turning its illusions to ice, shattering them. Was reborn then, free to scrawl own design on this morally blank world. Was Rorschach. Does that answer you questions, doctor?

***

As they dragged him away, Rorschach spoke to the other inmates. He said "none of you understand. I'm not locked up in here with you. You're locked up in here with me." My earlier optimism was obviously unfounded. He's getting worse. So am I. Just read back what I've written above. The sixth line down should read "Kovacs spoke to the other inmates." Kovacs. Not Rorschach.

***

The first anyone in the workshop knew about this was when the door of Moe's office slammed open and the startlingly loud and crackling rendition of "Ride of the Valkyries" blasted out from within. Framed in the doorway with tears in his eyes and the crumpled letter in his hand, Moe stood dramatically with all eyes turned towards him. He was still wearing the set of artificial breasts. Almost inaudible above the rising strains of Wagner swelling behind him, he spoke, with so much hurt and outrage and offended dignity fighting for possession of his voice that the end result was almost toneless.
"Fred Motz has had carnal knowledge of my wife Beatrice for the past two years."
He stood there in the wake of his announcement, the tears rolling down over his multiple chins to soak into the pink foam rubber of his bosom, making tiny sounds in his chest and throat that were trampled under the hooves of the Valkyries and lost forever.
And everybody started laughing.

***

-Pay attention. You will all return to your homes.
-Oh, yeah? And what if we don't, ya big blue fruit?
-You misunderstand me. It was not a request.

The next day, I am reading in the paper of two people who suffered heart attacks upon suddenly finding themselves indoors. More would have suffered during a riot, I'm certain.

Now where did I put my attention span?

2008-07-31T02:01:00.002+02:00

Een terloopse vermelding in een of ander filmpje, een korte zoektocht op het internet, even naar de trailer kijken en...

Hot damn, wat te doen in de komende tien maanden?

Not exactly a U-turn

2008-07-27T04:57:00.004+02:00

They're always just on the other side, these thoughts; on an other side, I suppose. Normally, I'm unfazed, smile as I think about jumping off of my balcony, grin while imagining the faces of those I'd carve up, shoot, end their pain or prolong it. And sometimes they're real. The line between my normal center and my crazy crust, nothing more than what I've been told, read, people suck; going over the edge is no sign of fear or weakness, but just of the inevitable. Life sucks, and I know.

Dat is wat ik van plan was te schrijven, en dan, daarnet, zie ik een jongen - een jaar of zestien à achttien, misschien - met dezelfde dansstijl als ik. Niet volledig uiteraard, zijn voetenwerk was goed, hoewel niet volmaakt; maar uiteraard, dansers zijn kunstenaars en zijn niet zozeer verplicht als wel gedwongen tot de creaties van brein en lichaam, onvoorspelbaar en volledig volmaakt - maar zijn schouders mochten nog iets onafhankelijker bewegen. De allereerste keer dat ik iemand zie dansen als ik. Nee, niet de god van de toekomst, niet de liefde van wat kome zal; waarschijnlijk niet meer dan een gestruikelde stap van een nutteloos ras. Maar we zijn zo fantastisch in onze onzin, onze absolute nutteloosheid. Ooit zullen we allemaal sterven, maar we zullen onze nutteloze dagen vullen met lege heerlijkheid, oh, halleluja, amen.

Screw God, maar ik ben wel fan van Veronica Mars. Zelfde onzin, neem ik aan.

To stop the world from going round

2008-07-24T14:19:00.003+02:00

Right, seriously, they pissed me off. The Coca-Cola Company (CCC?), Magnum (or Unilever) and Asics, their marketeers should... well, not dismembered or defenestrated, but at least told off for wasting my time in irritating, enervating and morally questionable ways.

But life first, ranting later. Maybe tomorrow.

Poughkeepsie.

War never changes

2008-07-16T13:28:00.004+02:00

Hoewel ik voor Fallout 3 toch mijn hart nog een beetje vasthoud; ik zal het isometrisch perspectief missen...

Warhammer Dawn of War II

Fallout 3

Maar toch, nice!

That's it! Consolidate that power!

2008-07-10T02:27:00.002+02:00

Liberty, security, lose, don't deserve; u kent het ondertussen al wel. En anders tikt u het maar eens in op Google.

"WASHINGTON — More than two and a half years after the disclosure of President’s Bush’s domestic eavesdropping program set off a furious national debate, the Senate gave final approval on Wednesday afternoon to broadening the government’s spy powers and providing legal immunity for the phone companies that took part in the wiretapping program."

bron: http://www.nytimes.com/2008/07/10/washington/10fisa.html?_r=1&hp&oref=slogin

Easy is ever nothing

2008-07-05T15:44:00.003+02:00

Tja, dan gaat een mens al eens impulsief te werk; zo'n plannen, omgeven door een onwerkelijke hoop en naivete, zijn in deze tijden van informatisering, industrialisering en globalisering snel uitgewerkt. Et voila, daar stond ik dan, in het spuuglelijk bouwwerf dat Den Haag blijkbaar is. Overal reiken kille constructies van glas en staal naar een hemel die verder weg lijkt dan normaal. De Koninklijke Bibliotheek, waar een boek lag en ligt dat enkele pagina's bevat die me wel interessant lijken, ligt dicht bij het station, dat wist ik. Jammer genoeg was dit 'het station' niet het station waar ik met de trein aankwam. Maar goed, geen onoverkomelijk probleem. Na wat gekuier tussen de steriele nieuwbouw en wat informatie van mij wat vreemd aankijkende informatie mensen, vond ik mijn weg. Snel een gratis leeszaalpas aanvragen via de computer en dan... "Sorry, maar u krijgt dit boek enkel als u een jaarpas heeft." Twintig euro, moest u het zich afvragen. En ik moest enkel wat kopietjes uit het boek hebben. "Het spijt me, maar dat is niet mogelijk." Twee keuzes dan, uiteraard. Ik was mijn double crescent axe al uit mijn rugzak aan het halen, maar ach, het meisje (wel, de vijftig jarige vrouw) kon er ook niet veel aan doen. Nee, ik kon terug naar huis om het via het internet aan te vragen, wat meer geld en tijd vraagt dan ik er voor over had (het treinticket vond ik op zich niet zo erg).
Maar Nederland is Nederland, dus een korte stop in de Albert Heijn en dan een koffietje gaan halen. Eens terug in A'pen merkte ik dan ook nog eens dat het bovenste knoopje van mijn hemd de hele dag openstond, zodat het schaamhaar op mijn borst zichtbaar was. Schattig, ongetwijfeld, maar daar ga ik eigenlijk niet meer voor. Een ochtend die om zeven uur begint en een verspilde middag, maar ik heb me tenminste niet verveeld. Geërgerd, sure, maar niet verveeld.

Haast en spoed zijn af en toe gewoon nodig

2008-07-04T18:53:00.002+02:00

Wel, morgen voormiddag ga ik een treintje naar Den Haag pakken, daar ik mijn promotor had beloofd om tegen volgende week al een stukje scriptie af te geven en omdat een van de artikels die hij had voorgesteld (en wie ben ik om wijze raad af te slaan) blijkbaar niet in België terug te vinden is. Ik heb er ook al een ander via het internet besteld, en ongetwijfeld zijn dit allebei kosten die vermeden hadden kunnen worden als ik mij er in de voorbije maand wat (meer) mee bezig had gehouden.

Gelukkig ben ik kansrijk...

Hyp, hyp, hypocrisie!

2008-06-24T19:54:00.003+02:00

Mijn nieuwe windmolen. Een uiteenzetting in drie deeltjes.

A sad little bee

In 1987 kwam er een nieuw, mierzoet energiedrankje op de markt, Red Bull. Vandaag de dag is het, volgens Wikipedia, ook het populairste energiedrankje, met 70% van het marktaandeel (hoewel er niet gezegd wordt welk marktaandeel dit dan wel is). Nu goed, ik drink het ook wel af en toe. Zoet is soms mijn ding wel. Ik zuig, van tijd tot tijd, ook wel eens op een suikerklontje, maar de mensen bekijken mij dan soms toch vreemd, hoewel het drankje (bij benadering) vier keer zoveel suiker bevat. Dat mensen vreemd zijn wisten we echter al langer, en toen ik het drankje een jaar of zeven geleden leerde kennen - in het uitgaanscircuit, of wat dacht u - negeerde men al zeer collectief de 'Niet mixen met alcohol' waarschuwing die op alle blikjes stond. Fair enough, ik drink mijn sterke dranken over het algemeen liever puur, en ik ben het punt al voorbij dat ik wildvreemden de les ga lezen over dingen die in het slechtste geval enkel voor henzelf slecht kunnen aflopen. Zolang ik niet om u geef, doet u maar.

Time to compete

Toen ik gisteravond aan de toog van een niet nader genoemd studentencafé stond te wachten, was mijn verbazing dan ook groot bij het zien van de Red Bull Air Race tombola biljetten. Wel, niet bij het zien van de biljetten zelf, want Red Bull bestookt ons met enorm veel reclame onder enorm veel vormen (waaronder schaars geklede vrouwen die gratis blikjes uitdelen; altijd effectief). Maar wel bij het zien van de laagste troostprijs: "Vraag je Red Bull 10 G cocktail aan de barman: Red Bull, Tequila & Blue Curacao flavoured with some lime juice." Los van het gebruik van Engels en Nederlands door elkaar (which I can rather appreciate), was het uiteraard vooral het gespleten signaal waar ik me aan stoorde. Alsof de schoolpsycholoog, een joint in de mondhoek, tegen je aan het fulmineren is dat je nooit drugs mag doen en dat het zonder fout allemaal slecht voor je is, terwijl hij met zijn scheermesje zijn lijntje perfect recht maakt. Met een vuur waar geen caffeïne of taurine aan kon tippen verhaalde ik dit dan ook aan mijn cafégenote.

If we just don't talk about it, everything will be fine

Maar er komt nog een laatste twist. Enkele uren later deed ik het verhaal opnieuw, tegen een andere cafégenote en, schijnbaar, met meer dan één tong. Er lag een leeg blikje Red Bull op onze tafel, en ik pakt het om haar de 'Niet mixen met alcohol' waarschuwing te tonen. Met een kleine grimas bij het ruiken van de zoete, weeë geur, begon ik de opschriften te bestuderen. En een tweede keer. Maar het was verdwenen; of toch alleszins getransformeerd. 'Een gevariëerde en evenwichtige voeding en een gezonde levensstijl zijn aanbevolen.' No shit, Sherlock. Het is moeilijk om iets nuttelozer te bedenken om op zo'n blikje te zetten. Misschien 'Dit drankje is geel.' Ik betwijfel ten zeerste of de risico's van het mengen van alcohol en energiedrankjes als sneeuw voor de zon verdwenen zijn. En uiteraard zal je niet sterven na twee vodka-Red Bulls; maar ik ben al niet meer zo zeker na tien vodka-Red Bulls tijdens een hele nacht dansen in een club. Als u wil, test het eens op een van uw vrienden die u niet te na aan het hart ligt. Red Bull heeft zich alleszins goed ingedekt: "Maar, mevrouw de rechter, dat is geen gezonde levensstijl; we hadden het hem nog zo aanbevolen."

Onbezonnen, uiteraard

2008-06-23T15:50:00.002+02:00

Na al wat zonder na te denken (of mij alleszins enkel te laten adviseren door eerder onbetrouwbare sujetten) een keuzevak uit de Toegepaste Economische Wetenschappen te hebben gekozen, om enkele uren geleden onzacht tot de vaststelling te komen dat ik de economische wiskunde toch wat minder in mijn hoofdje had dan gedacht, blijft het maar onbezonnen beslissingen regenen in mijn handelingspatroon.

Maar, dat heb ik alleszins onthouden, voor een ietwat degelijke return moet een mens soms risco's nemen. En je kan je nu eenmaal niet altijd indekken (of hedgen, zoals wij economen *kuch* *rochel* *hoest* het plachten te noemen)...

I'm shirtain!

2008-06-21T03:16:00.005+02:00

De dingen die ik ga doen, met een waarschijnlijkheidsgraad (1 = zeker; 0 = niet) en een woordje uitleg.

Mijn scriptie schrijven (0.99)
Echt, zeker, voor de deadline, en het gaat heel goed worden. Mijnheer Dick, u zal hopelijk niet teleurgesteld zijn.

Mass Effect reviewen (0.985)
Komt er ook zeer binnenkort aan. Ik moet het gewoon nog een laatste keer uitspelen (een vierde maal, als ik me niet vergis) en dan kan ik u zeggen wat ik er van vind; duidelijker dan 'super!!!!!!!' alleszins.

Mij het Duits eigen maken (0.899)
Binnenkort zal ik meer dan enkel tankdivisies kunnen rondbevelen. En niet enkel naar hier, maar ook naar daar!

Een zelfgemaakt audiobook op het internet zwieren (0.90)
We doen ons best. Het verhaaltje is al naar het Engels vertaald en verbeterd door een van die zeldzame weldenkende Amerikanen. Nu enkel nog de knoop doorhakken wat betreft het gebruik van stemacteurs. Zelf doen, of ook andere mensen vragen? On va voir.

Terug viool leren spelen (0.85)
Ik wil het wel, maar het vergt meer dan een wil, zo blijkt. Misschien moet er wel een beetje muziekschool aan te pas komen, maar zelfs dat zie ik momenteel (nadat de zon reeds is verdwenen) wel zitten.

Een verhaal afmaken (0.5)
Niet dat het er nooit van komt, maar hopen lijkt alles wat ik er momenteel aan doe. Zowel 'Soldaten van God' als 'Run' zijn al betrekkelijk fleshed out werelden waar ik wel verder mee kan (het eerste vindt u wel op google met 'folkertje' erachter; het tweede, ach, de zomer is nog jong), maar enkele dagen literaire moed zou ook niet misstaan.

Keizer van het menselijk ras worden (0.45)
Kom, ik ben nog maar 22, er kan nog veel gebeuren, en ik zou dat best wel goed doen, denk ik.

[Edit: Buikspreker worden (0.38)
Goh, ik zou het heel graag doen, maar ik betwijfel of het ooit verder gaat komen dan in een hoekje van een café wat voor me uit zitten mompelen, één van mijn handen op ooghoogte. Zoekt u echter eens Jeff Dunham op Youtube (goed, ik heb het voor u gedaan) en klik bijvoorbeeld eens door naar Achmed the Dead Terrorist; of iets anders. Enorm leuk, en een beetje creepy.]

Een verschil maken in de wereld (0.01)
Meh, hoop doet de goeden leven, want veel anders hebben we niet meer.

En dan, een streepje muziek, om de zeden te verzachten en om uw maatschappelijk bewustzijn wakker te houden:

Als iemand mij nog een laat verjaardagscadeau wil geven...

2008-06-19T17:15:00.003+02:00

Einstein noemde geloof in god "kinderlijk bijgeloof"

Een ongepubliceerde brief van die fysicus Albert Einstein, waarin hij schrijft dat het geloof in God een "kinderlijk bijgeloof" is, wordt donderdag in Londen te koop aangeboden. Dat meldde het veilingshuis Bloomsbury.

Menselijke zwakte
Van de vader van de relativiteitstheorie werd eerst gedacht dat hij een "ambivalente" houding had tegenover religie. Maar in een brief, die 3 januari 1954 gedateerd werd, aan filosoof Erik Gutkind is van enige ambivalentie geen sprake: "Het woord Gods is voor mij niets meer dan een expressie en het product van menselijke zwakheid. De Bijbel is een verzamelwerk van legendes die achtenswaardig zijn maar ook primitief en kinderachtig".

Joodse geloof
De brief, die in het Duits geschreven werd, behoorde een vijftigtal jaren tot de collectie van een privé verzamelaar. Volgens de krant The Guardian kan het schrijfsel 8.000 pond (10.000 euro) opbrengen.
In de brief schreef de beroemde Duitse fysicus dat de joden niet het verkozen volk zijn en dat "het joodse geloof, net zoals andere religies, een belichaming is van kinderlijk bijgeloof". Albert Einstein, die zelf jood was, bekende dat hij een geestelijke verwantschap had met zijn geloofsgenoten maar maakte geen enkel onderscheid tussen joden en niet-joden.

Zonder dubbelzinnigheid
Eerdere wetenschappelijke commentaren op religie, zoals "de wetenschap zonder religie is mank, religie zonder wetenschap is blind", zijn het object van ontelbare uiteenlopende interpretaties. Volgens Rupert Powell, directeur van Bloomsbury, illustreert deze nieuwe brief "zonder dubbelzinnigheid" de visie van Einstein op religie. (afp/tdb)

bron

One can only hope it's not alive

2008-06-17T14:11:00.005+02:00

Will Wright, de bedenker van onder andere Simcity en The Sims, is (samen met een reusachtige groep andere mensen, uiteraard) de laatste hand aan het leggen aan Spore, een spelletje waar je een wezen van een eencellig organisme tot een ware ruimte beschaving moet helpen ontwikkelen.

In afwachting daarvan is er al een beperkte versie van de Creature Editor beschikbaar, waar je je beestje kan vormgeven, en het is best wel leuk. U kan het hier downloaden, voor zowel de pc als de mac.

En ja, voor u, mijn Creeposaurus:

En die Mass Effect review komt er ook nog hoor.

Ill-defined humanity

2008-06-13T19:37:00.005+02:00

While subtly breaking my promise, let's talk about that quality we all possess, but seem unable to wrap our heads around: our humanity. It is a topic that is often discusses in sci-fi, and I'll offer two examples to show how badly we apparently understand it.

Whatchamecallem... Case studies?

First up is Futurama, one of the funniest cartoons ever made and while I'm sure most of you are already frowning ('You can't take it seriously!' and nonsense like that), be quiet and read on, or stop torturing yourself with my weblog.
In the fourth episode of the third season, 'Parasites Lost', the main character Philip J. Fry goes from a subhuman intelligence to being comfortably highly gifted, due to some smart space parasites; this allows him to finally court Leela, the love of his life, in a way that doesn't end with him alone in his room. At the end of the episode, however, he flushes out the parasites, saying that she didn't love him, but the parasites.

Secondly, we get the upcoming action-RPG Space Siege, wherein the protagonist (ie. the player) is humanity's final hope, as all that is left of our race drifts through space on a huge colony ship invaded by unfriendly aliens. One of the main selling points of the game is the choice that Seth Walker, the protagonist, has to make concerning cybernetic upgrades. In the black-and-white world, the choice is as follows: install the cybernetics, become more powerful and loose your humanity, or don't, don't and retain it.

Not that smart

What is this? Gaining muscles doesn't make you a different person, why would gaining intelligence? Oh, sure, you might be able to see thing more clearly, but what has made you you, your experiences and memories, your emotions and the great many trains of thought are still there. Yes, they'll change, but that's what intelligent life forms do; from cradle to grave, we change, every waking moment and then some. True, you might act differently in a given situation depending on your intelligence, but the same goes for knowledge, and I'm sure we all agree that knowledge is something worth striving for (well, not at any cost, but that's another discussion). Besides, it's not that clear a distinction, intelligence and knowledge, knowledge and intelligence.

So what if you're able to enhance your intelligence with a little chip? And for a few dollars more, enhanced vision and a built-in Wi-Fi connection. Would it make us less human? Hell, no! Prosthesis don't, and while we are still on the level of only replacing that which is lost, it won't be very long until I have a microphone in my palm, a speaker in my thumb (these two constitute a phone), a pen in my index finger, a corkscrew in my middle finger, a small reservoir of silver polish in my ring finger and a small caliber gun in my little finger. Oh, how very human I will be!

Never that smart

Of course, the success of non-critical prosthetics depends on its ability to mimic our natural forms and on the direction the zealots' noses are pointing at that time ("You can't tamper with God's creation!" - "We owe it to ourselves to be the best that we can be!" and so on and so forth), but no matter the outcome, even if we transplant our brains into giant spacefaring vessels to explore the galaxy, we'll still be the same petty people who can't see the reality of our existence for all the illusions we create for ourselves.

For now, that's enough.

Dat waar Karel De Gucht het over had

2008-06-10T19:12:00.004+02:00

Wel, sinds de inval in Irak voel ik me als Chaplin in een nog modernere Modern Times, vermalen tussen de onzichtbare tandwielen van een dolgedraaid systeem. Maar, morele plichten zijn er op z'n minst om te vernoemen, en wie weet, misschien moeten we binnenkort dan toch niet met onze gezichtsmaskers op frisse lucht gaan halen op de hoek van de straat om aan de geïsoleerde binnenlucht van ons huis toe te voegen (of planten gaan halen om erin te zetten, maar dat is niet zo dramatisch).

Moest u het nog niet doorhebben (wat betrekkelijk waarschijnlijk is), het gaat over de bij elke stap bekritiseerde Oosterweelverbinding, de brug die het zware verkeer de binnenstad van Antwerpen zal binnenleiden.

Voor meer informatie en de hypothetische mogelijkheid om er toch nog iets aan te doen, check http://ademloos.be

Tijd voor een sigaret.

Zelfs een zestig kilo legt gewicht in de schaal

2008-06-10T00:14:00.002+02:00

Binnenkort, laten we zeggen vóór het weekend, zal ik nog eens iets inhoudsvol neerschrijven; de afgelopen week heb ik mij ondergedompeld in de onwaarschijnlijk gedetailleerde en uitgewerkte Melkweg van Mass Effect, een digitaal rollenspel (aka CRPG) dat mijn inziens een symbool is van het volwassen worden van computerspellen als narratief medium. Als u nooit spelletjes speelt, probeer dit dan toch maar eens, al was het maar om mij niet vollédig ongegrond te kunnen bekritiseren.

Maar binnenkort zal ik het in het lang en in het breed uit de doeken doen. Beloofd.

Apathy is death

2008-05-28T19:21:00.006+02:00

Apathy is dead would've been more hopeful, but alas, apathy is a close third to stupidity and greed in pretty much every aspect of our societies. A prime example of all three working in tandem is the Flemish reaction to the European Union's accusation of the discrimination of the French speakers around the language barrier: an arrogant 'they don't understand our situation'. I'm sure the Chinese react in the same way when questioned about Tibet. Oh, sure, Flanders isn't Israel and the Walloons aren't the Palestinians (and the Flemish people definitely aren't the Palestinians, whatever illusions our nationalists hold), but we're still an numerical and economical majority that violates at least number twenty-one, and probably a few more of the rights written down by some people who clearly didn't understand how Belgium works. For the love of humanity, just start other language learning at the age of seven - inside the critical learning age, at least, not right after it has passed - mend the tear in our country and stop bitching about some mythological 'shared history' that mostly consisted of strife and civil war. And even if we did share some history, if you make your perspective broad enough, everybody shares some history, and if you make it narrow enough, no one does.

But we all know how this'll end: with all this nuclear proliferation, someone is bound to do something stupid, while being oh so certain it is the right, no, the only thing to do! And that'll be that, better to burn out than to fade away. The skies on fire and the people screaming, all of them equal as their skin bubbles and melts. The rich and the poor, the smart and the pious, the junks and the straight edgers, everybody will vanish in a flash of resounding fury, barely noticeable against the background radiation of space. The only planet in the known universe to support advanced lifeforms, put to the torch by the stupidity of its own intelligence. The house always wins, whether it's now or five billion years from now. So why try, huh?

We've realized this for quite a while though, which is why we celebrate surviving another trip of our planet around our star, as if we're surprised we've made it once more, relatively unscathed and still sane, passengers on a dying world. Not this year, but maybe the next.

Tomorrow it's my turn. One more flight around the sun, and every day some idiot has a bigger stick than the last guy. I'd say it's what has made me so tired, but the lack of sleep probably does its part as well.

Still, I'm quite contented. Death Cab for Cutie has released its (their?) new album, 'Narrow Stairs', and it's really quite beautiful; Jango Jim has a weblog, and it's really quite hilarious; Philip Pullman has written the 'His Dark Materials' trilogy quite some time ago, but it's still really quite excellent. And then there's people, of course, but my sharing stops here. Chin up, now!

For once, just do as you're told

2008-05-18T18:15:00.001+02:00

Yessah,

PURA VIDA (http://www.myspace.com/puravidaproductionz), alwaar ik een bescheiden deel van uitmaak, is goed bezig (http://www.reggae.be/magazine/keep_on_moving/column/388).

We dingen mee op de Rototom European Reggae Contest 2008, als we winnen staan we op de grote reggaefestivals doorheen Europa.

Stemmen kan op http://www.rototomsunsplash.com/index.php?id=190,2010,0,0,1,0 (op PURA VIDA stemmen hé).

greetz,
bos [mijn broer, nvdr.]

Gemakkelijk

2008-05-17T14:47:00.002+02:00

Wel, voor mij toch alleszins; zoiets maken blijkt, het gemiddelde niveau van televisieprogramma's indachtig, iets moeilijker.

Every story has a beginning, every hero has a past

2008-05-16T03:08:00.002+02:00

De volgende passage komt, van alles wat ik al geschreven heb, het dichtst in de buurt van een origin story, het ontstaansverhaal van een zgn. superhero. Het is het laatste hoofdstuk van een langer verhaal - altijd verkrijgbaar op aanvraag - maar ik werkte met een vreemde gedrevenheid naar dit stuk toe, zonder dat het op voorhand in mijn hoofd zat. Er moet nog wel iets mee aan te vangen zijn, met alcoholdrinkende engelen.

Middernacht. Drie dagen nadat we de opdracht hadden gekregen, amper 19 uur sinds ik met haar lichaam de nacht ben ingevlogen.
Joke. Mijn Joke.
Ik had haar op een vlot gelegd, bovenop een brandstapel van den en eik.
Terwijl ik naar haar brandende lichaam keek, dreef ze van mij weg en vloeiden mijn laatste tranen mee met haar. Ik huilde van verdriet en verlies, en van dat sluipende gevoel van gemanipuleerd en verraden te zijn; een naïef werktuig aan de draadjes van een onzichtbare poppenspeler.
Hij wist het!
Hij wist het op voorhand…
Middernacht. Tijd voor antwoorden.
Ik vloog door het raam binnen in de hoop hem te verrassen, hem uit balans te brengen, maar hij reikte me een Duvel nog voor ik met beide benen op de grond stond.
“Het spijt me.” Hij leek… vermoeid, de manier waarop hij iets gebogen stond, hoe hij lusteloos zijn whisky achterover sloeg.
“Je wist het echt. Je hebt haar de dood ingestuurd… Waarom?”
Hij zette zich in de zetel. “Het was nodig.”
Rustig, beheerst. “Ik heb drie onschuldige meisjes vermoord en er is een engel gestorven. Hoe kan dat nodig geweest zijn?”
“Ik…” Hij zweeg.
“Hoe kan dat nodig geweest zijn?!” Ze was dood.
“Ik weet het niet! Ik wéét het niet!”
“Waarom?”
“God…”
Ik gooide mijn glas tegen de muur. Woede; ik had niet gedacht dat ik er nog over had na vorige nacht.
“Fuck it! Zijn ondoorgrondelijke wegen interesseren mij niet!”
“Ik ging zeggen dat de Heer je wel zal vergeven.”
“Niks van Hem interesseert me! Ik moet Zijn vergiffenis niet hebben, ik moet geen zegeningen of wijsheid. Hij kan naar de Hel lopen met Zijn Licht!”
Doodse stilte volgde. Ik zakte op mijn knieën; nieuwe tranen. Ik besefte wat ik aan het doen was, en ik wist ook dat ik niet meer terug kon. Niet voor mezelf, niet voor haar, niet voor hen.
“De meisjes zijn naar de hemel gegaan, als het een troost mag wezen.”
Ik staarde naar het plasje Duvel dat zich op de vloer had gevormd.
“Hendrik, alsjeblief, denk er nog eens over na.”

Te laat, voor mij of voor Hem, geen idee. Ik stond recht en haalde het kettinkje met het kruisbeeld vanonder mijn kleren.
“God heeft mij in de steek gelaten, en zo laat ik Hem nu in de steek.” Mijn stem was rauw, hees. “We staan quitte, Hij krijgt niets meer van mij, ik moet niks hebben van Hem.” Met drie vingers brak ik het crucifix en, daarmee, mijzelf.
“Vaarwel, Gabriël.”
“Het ga je goed, Hendrik.”
Ik sprong, weer de nacht in.

***

De zomer is terug. Ik zit op een terrasje met een Duvel voor mijn neus. Er ligt een pakje blauwe Gauloises op tafel, mijn nieuwste slechte gewoonte. Ik steek er een op – met zo’n fancy aansteker waarbij de vlam enorm heet en onzichtbaar is.
“De baard staat je wel. Mag ik gaan zitten?”
Ik knik en haal mijn benen van de stoel tegenover mij.
“Ik heb gehoord wat er gebeurd is. Het spijt me.” Ze zet zich neer.
“Wat weet jij en hoe weet je dat?”
“Ik heb ook gehoord dat je… ontslag hebt genomen.”
“Heeft Lucifer het nog altijd niet geleerd? Zeg hem maar dat mijn antwoord niet veranderd is.”
Ze schudt haar hoofd. “Het leven is geen binair stelsel, Hendrik. Er zijn meer dan twee machten in de wereld.” Ik krijg een kaartje in mijn hand geduwd met een adres op. “Wij zijn zeer geïnteresseerd in jou en ik ben er van…”
Maar ik onderbreek haar. “Niet vandaag, meisje. Misschien morgen, misschien volgend jaar, maar niet vandaag.”
“Goed, je weet waar je ons kan vinden.”
Ze staat op en begint terug naar binnen te wandelen.
“Annelies!”
“Duveltje?” Zonder zich om te draaien.
“Graag.”

Death in a different language

2008-05-13T01:23:00.004+02:00

Apparently the previous post was number 400, but I'm not sure whether that's counting those few never finished (let alone published) drafts. I'll try to figure it out by the time I reach 500.

For the moment, with the exams drawing near, I have searched for others diversions than those completely unproductive ones like blowing, drinking and gaming. While the violin would probably be a good choice, I have decided to translate my Kasper story into English and make an audiobook (or audioshortstory) out of it. The Dutch version is still available on the dwars site, here (the five 'Kasper; student, drinkebroer, held' ones, the lowest one being the first).

For now, however, as I continue to translate and find myself a decent mic (and learn to use it), the first chapter in what you could call an exclusive preview. Or not.

The Beginning of the End

A vague and indeterminate feeling hovered at the edge of his consciousness, like a shadow, and two voices were screaming so loudly inside his head that any attempt at coherent thought should at least have been impeded. But he wasn't at all fazed. It was simply so absurd, unhinged, that all he could think about was a song; the song that, in a way, had started it all. One of the auditorium doors at the back was swallowed by a small, functional explosion and someone screamed, but all he could hear was the song, as clearly as in the beginning; / clowns to the left of me, jokers to the right / here I am, stuck in the middle with you / His eyes found her face. A sliver of surprise passed through him and disappeared. Her curly, almost white hair – always draped around her head with great care – had lost all coherence and her otherwise roguish mouth was distorted with fear and disgust; there was blood on her sweater and face. She had screamed. He wanted to take a handkerchief from his back pocket to wipe away the blood, but his hand touched the butt of a pistol under his jacket. Suddenly, one of the voices in his head got through to him and the hovering feeling came from the back of his mind to the very front.

“Don't just stand there, boy! Do something!” He feared for his life.

But Kasper had no use for feelings or emotions at the moment. He grabbed the pistol from his belt as he pushed Sam under the desk in front of them. They could hear running footsteps, but Kasper knew what he'd see without looking. He was more intrigued by her look, than by the private militia that was entering the room; a look that spoke of a fearful faith, searching for a knight in shining armor; a deer caught in the headlights. Or perhaps he was the deer? He checked the clip of his gun. 'My gun.' A wry thought. 'The madmen have taken over the asylum.' He stared at the Glock symbol before shoving the clip back with a metallic click, thinking 'Fourteen and one in the chamber. Not that it matters.' He noticed that the hem of her skirt had crawled upwards, above her knee, and his eyes started dropping, but he shook it off. Not now. The voices in his head came back into focus.

“As if something can still save him! Or us!”

“I have every faith in this child.”

“Hmpf, we'll end up in Oblivion again, I'm sure.”

“Very well, this has lasted long enough, children.” The voices were silent. Kasper shivered at the honeyed voice, no rose, all thorns. He could imagine her standing there, in the center of the auditorium, the soldiers spread out around her in a semi-circle and that white, flowery dress that made her look more like a girl than like a woman. And the revolver, aimed upwards, her elbow on her hip, that made it impossible to mistake her for a girl. “If what we lost returns to us this instant, we will consider what to do with you. If not ...” A cocking sound augmented the ominous silence that followed. Kasper could almost feel the submachine guns trained at them through the desk, which didn't seem to offer any real protection anymore. Sam shook her head with great, pleading eyes and he only just managed to suppress a sigh, showing a look of determination instead.

“Trust me.” he whispered and extended his hand, palm upwards. She nodded sedately and handed him the USB flash drive she had been wearing beneath her clothes. Before he had even closed his fingers around it, she leaned towards him and kissed his lips.

“I trust you.” she said hoarsely.

With a flick of his thumb he switched off the safety on his Glock. He hadn't been expecting this when he'd first laid eyes on her.

Laat best en de duivel de rest

2008-05-06T06:46:00.003+02:00

Geen idee wat het betekent, maar het rijmt.

Heel lang geleden schreef ik een tekstje (met een elliptische persoonsvorm in de eerste zin) waarin ik de gelijkenissen tussen 'The Satanic Verses' van Salman Rushdie en de televisieserie 'Heroes' wou aanhalen. Dat deed ik in het Engels, dus ga ik daar ook maar in verder.

At that time, I didn't get past posting a short quote from 'The Satanic Verses'; now, at almost seven in the morning, a little over finishing this year's last issue of dwars (available next week), it is time to finish what I started.

To refresh your memory, the quote from the novel:

How does newness come into the world? How is it born?
Of what fusions, translations, conjoinings is it made?
How does it survive, extreme and dangerous as it is? What compromises, what deals, what betrayls of its secret nature must it make to stave off the wrecking crew, the exterminating angel, the guillotine?
Is birth always a fall?
Do angles have wings? Can men fly?

Salman Rushdie, 'The Satanic Verses' (1988)

The following are a number of quotes from the beginning or end of a number of episodes from the first season of 'Heroes', all by the (normal, albeit still quite heroic) Indian (as in: from India) professor Mohinder Suresh, adressing the viewer (or God).

When evolution selects its agents, it does so at a cost. It makes demands in exchange for singularity. And you may be asked to do something against your very nature. Suddenly, the change in your life that should have been wonderful comes as a betrayal. It may seem cruel, but the goal is nothing short of self-preservation. Survival.

'Heroes', S01E03 'One Giant Leap'

Evolution is an imperfect and often violent process. A battle between what exists and what is yet to be born.
In the midst of these birth pains, morality loses its meaning. The question of good and evil reduced to one simple choice: survive or perish.

'Heroes', S01E06 'Better Halves'

Maybe it's just me.

[edit: Well, nevermind...]

Openbarend

2008-05-05T22:49:00.003+02:00

Het openbaar vervoer opstappen biedt geregeld de mogelijkheid tot confrontatie, maar meestal hou ik me in. Zoals bij de man die eruit zag als een biker en die, samen met een schamele buggy, zijn schamele vriendin en haar schamele moeder, luid zijn ongenoeg stond te uiten op de tram en mij danig op de zenuwen werkte. Nadat hij met een korte hapering de buggy op de tram had getild, fulmineerde (hoewel, misschien was het te plat voor dat woord) hij minutenlang over hoe "ze" (je kon de aanhalingstekens horen) altijd zeggen dat je meer met het openbaar vervoer moet gaan, en dan maken ze de deuren zo klein dat het niet mogelijk is om er met een buggy op te gaan. Het was vreemd en vermoeiend, een man met een buggy op de tram heel de tijd horen zeggen dat het onmogelijk is om met een buggy de tram op te gaan. Of, even later, toen een vrouw vanachter was opgestapt en langs de biker naar voren wou wandelen, zei hij zeer grof 'mor allé madam, ge zie toch da ta nie ga', terwijl hij zijn buggy wat wegdraaide en de vrouw zonder iets te zeggen er voorbij stapte. Al dat gezaag...

Gisteren was er dan de vrouw die, op het moment dat ik opstapte, reeds luid in haar gsm was aan het babbelen en na een minuut al twee keer 'het stinkt hier! het stínkt hier!' had gezegd met zo'n walging in haar stem dat ik me haast persoonlijk beledigd voelde (zonder - daar was ik tamelijk zeker van - een directe oorzaak te zijn van haar ongemak). Een halte verder kwamen er twee plaatsen achter elkaar vrij en ik zette me op de voorste, zij op de stoel erachter. Nadat ze nog enkele malen de woorden had uitgespuwd ('het stinkt hier! het stinkt hier!') werd haar discours nog een tikje zieliger en hoorde ik 'ik kan zo niet meer leven! elke dag dat openbaar vervoer! ik haat die trams! en die bussen! degoutant! morgen ga ik een auto halen! ik heb er genoeg van! zo'n stank!'
Even draaide ik me om en hadden we oogcontact. 'U stinkt ook hoor,' wou ik zeggen, 'en misschien kan u wandelen of fietsen, in plaats van onmiddellijk in de auto te springen.'

Maar ik schudde enkel mijn hoofd en kreeg twee oogwenken later zelf telefoon, waardoor ik haar gesprek niet meer heb gevolgd. En ach, het interesseerde me eigenlijk ook niet; ik kon echter moeilijk niét luisteren, omdat ik mijn eigen muziek vergeten had. Zolang ik zelf niet zo wordt, zonder perspectief en zonder enig besef van sociale conventies. Of toch niet in het openbaar.

De beste mensen zijn altijd ingebeeld

2008-04-27T15:30:00.003+02:00

Ik hou niet zo van verrassingen, voornamelijk omdat ik de positieve min of meer kan voorzien (hoop, kan je het ook wel noemen) en het dus niet echt verrassingen zijn, wat ons met de negatieve verrassingen opzadelt (als in 'ik wist niet dat mensen zo dom konden zijn; of zo slecht, maar dat is een fijne lijn'). Maar dan klik je om een uur of vier 's nachts op BenX.avi, en kijk, verwondering!

Pas op, niet in die mate dat ik van mijn stoel viel; het was nog steeds zeer Vlaemsch, nee, zeer Vlaams (gelukkig), wat inhoudt dat het bij momenten wat knullig is en soms duidelijk aspireert zonder echt te bereiken. Vrijwel alle in-game sequenties, waar zo stoer over werd gedaan, waren een nogal nutteloze gimmick, maar wat had u dan verwacht. Nee, de acteurs waren beter (en niet zo opvallend geliëerd aan de 9lives-site (ie. de gamessite van Telenet; ontsnap er maar eens aan)) tot heel goed zelfs.

Oh, het geheel was conventioneel en betrekkelijk voorspelbaar, maar dat mocht, al was het maar omdat het hoofdpersonage een autist is. Structuur en imitatie, weetuwel. Ook het laatste beeld was niet onverwacht, maar het was, emotioneel gezien, wondermooi en enorm tragisch, wat een van de betere combinaties is die kunst kan hopen te bereiken.

En het meisje.

Ach, het meisje...

Zwemmen en verzuipen

2008-04-22T21:31:00.002+02:00

Vandaag ben ik gaan zwemmen. Ofwel kent u mij iet of wat, hangt uw mond nu open van verbazing en voel ik me beledigd, ofwel kent u mij niet en ben ik blij dat u dit lees, dus, avanti, voorwaarts met het verhaal.

Na het zwemmen (betrekkelijk kort) liep ik nogal vermoeid naar de tramhalte, om een tram te pakken die me een stukje noordelijker zou brengen; weliswaar in de juiste richting, maar niet echt dichter bij huis. Het zitten zag ik echter wel, wel, zitten.

En plots zag ik haar, op de tram, een meisje dat ik al een jaar of zeven niet meer gezien had en waar ik nog maar zelden aan dacht. Valerie, zo heet ze. Klein, zwart haar, een paar jaar ouder dan ik. Toen ik in het ik denk tweede middelbaar zat, leerde ik haar kennen. Haar zus zat met mijn broer in de klas, als ik me niet vergis, en op de speelplaats (waar bijna alles van belang op school gebeurde) had ze me ooit eens aangesproken. We babbelden enkele malen; voor mij was het leuk omdat het in die tijd nu eenmaal leuk was als oudere mensen geïnteresseerd waren in mij, voor haar omdat ik in die tijd nu eenmaal onmiskenbaar schattig was. En uiteraard had ik, na verloop van tijd, een serieuze boon voor haar. Zeer onschuldig allemaal, en ik was niet van plan haar iets te zeggen. Tot een jongen uit mijn klas - later nog mijn nemisis, maar nu interesseert hij me niet meer - het ooit in het voorbijgaan tegen haar 'liet vallen' (de lul).

Het pijnlijkste van al was dat ze nooit meer tegen me gesproken heeft, zelfs nooit mijn aanwezigheid erkend. Ergens snap ik het wel. In de puberteit heeft een mens nu eenmaal lak aan onbetekenende crushes van snotjongens - schattig en intelligent, maar snot nonetheless. Maar een 'je bent heel leuk, maar...' gesprek, of zelfs een denigrerend opgetrokken wenkbrauw zou ik geappreciëerd hebben. Gewoon, wat closure.

Even overwoog ik om haar aan te spreken. Te vragen of ze me nog kende en wat ze nu deed. Toen merkte ik dat de tram al enkele tellen stilstond aan mijn halte. Drie bewegingen en ik was buiten. Ach, misschien was ze het helemaal niet.

Allemaal kleine mensjes

2008-04-21T12:06:00.002+02:00

Voor alle duidelijkheid: als ik minder dan tien bezoekers op een dag krijg, is dat onder het gemiddelde van (ruwweg) 15. Met al die aantijgingen die hier rondvliegen, de laatste tijd. Tss, tss. Niet dat ik mij er iets van aantrek hoor. Ik weet dat u bestaat, mijn lezers, en ú weet dat u bestaat, dus het maakt mij niet uit wat andere mensen er, hé, ho, wacht eens even; dit argument ken ik, en er schort iets aan.

Anyway...

Nu dat achter de rug is, kan u rustig verder met uw week. Maandag, zo blijkt, is de dag waarop u mij het massaalst bezoekt. Leuk, maar misschien moet u het ook eens op zaterdag proberen?

Kultuur

2008-04-15T07:34:00.006+02:00

Some people seem to think you have short attention spans or are simply unwilling to read any length of text that exceeds your screen, but I try not to care. Read until you are bored or you reach the bottom; I'm not writing for you. But anyway, on to *drum roll* culture!

First, my apologies, but I am going to use the word 'podcast', even though there is nothing 'pod' about it. Damn iPod, corrupting everything it touches, it epitomizes the culture industry, and you'll have to download that damnable iTunes to subscribe to this podcast, but then, most of you are Apple whores already (no offense).
So, anyway, This American Life, an award-winning radio show, with a television off shoot and, more importantly, a weekly podcast published by Public Radio International and hosted by Ira Glass (who was named best American radio host by Time Magazine), somehow brings a very appealing mixture of human interest and interesting stories (usually opposites) without resorting to cynicism or ridiculing. In the hour long broadcasts, our world seems like a strange and sometimes even hostile place, but the people inhabiting it are ever so beautiful, odd, vulnerable, strong. It is an hour of serenity in a world that can use it.

Assassin's Creed, on the other hand, does not provide serenity. And yet, few things seem to compare to a smooth assassination; slowly making your way through the crowd, taking out two guards without drawing attention, you approach your target as he is arguing with a merchant. He is unaware until your hidden blade is lodged beneath his jawbone. As his guards come running, you dispatch two of them with expertly executed counter moves, slicing the tendons (I think, my anatomy isn't great) in the knee before severing the artery in his neck. You knock the other one to the ground, jump on his chest and push your sword through his heart. And then it's time to run. Through the crowds, on to the houses, over the streets, to the tops of the highest towers and in a straight line to a haystack on ground level.
The game opens with 'This work of fiction was designed, developed and produced by a multicultural team of various religious faiths and beliefs.' I was sceptical (really, why do they have to be religious?), and the game is far from perfect (a little to much 'rinse and repeat'), but the atmosphere and the delicious climbing and fighting... See a really cool trailer here, or download a slightly longer movie here from Rapidshare (well, from me, really) - just press 'Free'. You gotta hand it to the Canadians...

The edges of our realities

2008-04-12T20:47:00.002+02:00

Ah, sweet, sweet distractions; verstrooiing van het bewustzijn.

The fourth season of Battlestar Galactica has begun and it's superb (if the first episode is any indication).

A torrent and a stream. I love nature.

Writing, needing, wanting, living

2008-04-04T15:44:00.007+02:00

Mijn inzending voor de literaire wedstrijd van Lingua (de studentenclub van de Taal- en Letterkunde). Het was weer werken tegen de deadline, en het is niet volledig geworden wat het moest worden, maar nu ik het ingestuurd heb, sta ik een beetje weigerachtig tegen herschrijvingen. Conservatief, neem ik aan.

Een goed gesprek

“Ongelooflijk! Je dacht nog steeds dat je hier nooit terecht zou komen? Echt? Wel, dat is weer een pluim op de hoed van de menselijke zelfdeceptie. Ik zou je een idioot noemen, maar als je dat was, zou je hier nu waarschijnlijk niet zitten. Dat lijkt me trouwens een zeer ongemakkelijke positie. Nee, nee, doe geen moeite om te verzitten, het zal niet veel uithalen. Je weet toch waarom je hier bent? Niet dat er één specifieke reden is, uiteraard, maar sommige dingen wegen nu eenmaal wat meer door. Ja, ik zie het in je ogen, het schuldgevoel vermengt zich met je angst. Te laat, m'n waarde. Veel te laat. Weet je nog wat haar naam was? Je was haar echt vergeten. Samantha. Sam. Het arme kind. Amper veertien en heel alleen in jouw kille wereld. Oh, je was vriendelijk genoeg toen ze zich voor het eerst aanmeldde; zo vriendelijk dat je bijna likkebaardde. Wat een leuk woord. Je hebt geen baard, dat zou niet passen voor een man in jouw positie, maar likkelippen klinkt dan weer wat, maar we dwalen af. Ondertussen weet je het terug, hoe ze drie maanden later aan je deur stond, zo bang en breekbaar, op zoek naar de veilige haven die jij en de jouwen propageren. Jij en de jouwen, het verbaast me soms hoeveel er hier terecht komen. Maar je hebt uiteraard niet de schuld aan al Haar misstappen. Enkel aan de jouwe. En het lot van Sam, m'n waarde, spant ongetwijfeld je doornenkroon. Ze was niet meer alleen, toen ze de laatste keer kwam aankloppen. Nog niet zichtbaar, maar het zou niet lang meer duren. Je hebt genoten, geen nut dat te ontkennen.
Elk woord kerfde de verdoemenis in haar geest. Zij kromp ineen en oh wat een heerlijk gevoel, de macht en de rechtvaardigheid. En het wicht dat huilend vluchtte, een kers op de taart. Zo zelfvoldaan. Uren later vonden ze haar, in haar kamer op haar bed. Haar aanblik, een bloedrode staaldraad in een hand dat op de grond hangt, een walm van dood en jij was haar al aan het vergeten. Je verwierp haar, en die gedachte, dat ene woord, met alle minachting en walging die een mens maar kan voelen, ̶”

Het ontsnapte geluidloos aan de lippen van de man. “Zwak.”

“ ̶ die ene gedachte was je hoogstpersoonlijke val, tot in de diepste krochten van dat verwrongen bewustzijn. Niemand is ooit volledig verloren, wordt weleens gezegd, maar jij was in een afgrond gesprongen met het idee dat het wel de juiste weg zou zijn. Of goede weg, wat je wil. Je bent de duisternis in gewandeld, omdat je de weg niet wou vragen, m'n waarde. En nu is het te laat. Ondertussen moet je toch aan haar denken, nietwaar? Zit ze hier ook? Zit ze ergens anders? Beter? Ach, ik weet het niet. Maar je zal haar niet meer vergeten. Samantha. Sam. Het arme kind.

"Daarom zit je hier, m'n waarde," sprak de duivel, en hij lachte zijn tanden bloot.

His name is the Doctor

2008-03-31T01:55:00.002+02:00

Doctor who?

Ja, inderdaad. Er was een heleboel dat ik wou opschrijven, maar toen klikte ik hier op 'Watch now >>' en bam, ik wou dat het zaterdag was...

De tijd van toen

2008-03-27T20:57:00.001+01:00

Een gastlogje (van mij) vindt u op ValerieontmoetAmsterdam.

Een map is geen not a map

2008-03-25T18:10:00.002+01:00

Awkward. Never thought I'd make that mistake...

And of course it happens while talking with the only American I know. Luckily, later that evening she said - after the conversation suddenly faced a hypothetical invasion of Europe by the US in which I would finally find a use for all my theoretical strategic and combat knowledge, perhaps by infiltrating the invading army, posing as a lost grunt - she then said my vocabulary was too extensive for me to pass as a soldier. Silly, and maybe a hollow compliment, probably not, but still also a very functional thing to say (to me, that is, not in general, me thinks). Small scale social fabric is really quite as fascinating as the larger societal weave.

But now I'll be silent.

Frappant, shm(r)appant

2008-03-20T15:33:00.002+01:00

Man, 'pikant' was echt wel een kutonderwerp. Dit was denk ik het eerste probeersel (het andere vindt u hier, en ik dacht dat er nog eentje was, maar ik weet niet waar...).

Pikant. Er flitst niet veel door mijn hoofd bij dit woord. Pikant. Pepers, Aziaten, lingerie; verder kom ik niet. Pikant. Uiteraard is alles met elkaar te verbinden, kan ik wat-dan-ook bedenken en het binnen dit thema laten passen. Pikant. Maar wat betekent het? Pikant. Misschien hoopt men op controverse, wat 'pikante' scènes die het gros van het internet niet overstijgen. Pikant. Misschien kan de echte kunstenaar van alles kunst maken en is de tijd van kunst met inhoud in de 21ste eeuw echt voorbij. Pikant. Alles is kunst, zelfs stront, zo blijkt, wat mij niet doet aspireren daarbij te horen. Pikant. Stront en seks snapt iedereen, maar begrip is geen kunt, en humor ook niet per se. Niet dat humor makkelijk is; veel mensen proberen al jaren en blijven altijd op het niveau van Geert Hoste steken. Maar pikant is nog moeilijker. Vulgair kan ik wel. Piet en kut, piet en kut. Dat krijg je dan, als je kunst dommer wordt, in plaats van de bevolking slimmer. Kate Ryan krijgt subsidies, want oh we willen niet onderdoen op het Eurovisiesongfestival (dit moet al een oud tekstje zijn, nvdr.), maar we weten allemaal dat ze een kapitalistische eendagsvlieg is, die niet zal registreren op de sonar van de geschiedenis. Gelukkig maar. Voor er echter wordt neergekeken op wat anderen elitarisme of, god verhoedde, intellectualisme noemen: ik pleit niet voor het afschaffen van alle slechte cultuuruitingen, meer zelfs, ik kan er soms zelf van geniet (wel, niet van Kate Ryan, maar we moeten niet bij haar blijven hangen), maar om het kunst te gaan noemen, lijkt mij eerder een 'giant stumble for mankind'.

*zucht* Nee, nee, nee, dat was het niet.

Bad, bad man

2008-03-17T17:29:00.002+01:00

Tja, als mensen niet doen wat ze zeggen, worden ze onbetrouwbaar; ik kan u de excuses geven waarom er nog steeds geen Amerikaans popcultuur equivalent van de Brits-Indiase literatuur op mijn weblogje staat, maar dat intereseert u niet echt (helaas, geen spectaculaire verhalen). U zal zelf naar 'Heroes' moeten kijken.

Ondertussen krijgt u een cryptische boodschap:

Deathnode, flickering lights, adam's apples, green butchers

Geen idee wat het betekent, maar het was een notitie op mijn gsm, en het lijkt mij zeer onwaarschijnlijk dat ik het zelf zou hebben geschreven zonder het mij te herinneren (hoewel dat uiteraard nooit vollédig valt uit te sluiten; geen herinnering aan wat vergeten is, uiteraard), maar ik kan mij eveneens geen moment herinneren waarin iemand anders op mijn gsm was aan het tokkelen.

Misschien een boodschap van God?

There are no islands

2008-03-10T17:27:00.002+01:00

Door tegelijk het eerste seizoen van 'Heroes' en 'The Satanic Verses' is mij eens te meer opgevallen hoezeer dingen op elkaar lijken (of door elkaar beïnvloed zijn).

How does newness come into the world? How is it born?
Of what fusions, translations, conjoinings is it made?
How does it survive, extreme and dangerous as it is? What compromises, what deals, what betrayls of its secret nature must it make to stave off the wrecking crew, the exterminating angel, the guillotine?
Is birth always a fall?
Do angles have wings? Can men fly?

Salman Rushdie, 'The Satanic Verses' (1988)

In de eerste helft van het eerste 'Heroes' seizoen is er een stem (eveneens Indiaas, denk ik) die met een gelijkaardige zwaarwichtigheid een gelijkaardig discours brengt, maar u zal me nog enkele uren op mijn woord moeten geloven, tot ik de laptop van mijn moeder weer even kan meegrissen (mijn arm peeceetje heeft weer maar eens de geest gegeven...), in de hoop dat er geen fasco fundamentalisten mij Rushdie op de tram zien lezen, uiteraard.

Puur toevallig

2008-03-09T21:24:00.002+01:00

Dit heb ik een maand of drie à vier geleden geschreven, voor de Frappant TXT wedstrijd (met als opdracht 'pikant' en waar ik uiteindelijk iets anders naartoe had gestuurd, dat waarschijnlijk nog slechter is dan dit zou geweest zijn, maar ho). Dus wees gerust, ik ben niet plots geobsedeerder geworden; ik heb gewoon een continue, gelijkmatige interesse in seks.

Dit zou voorgedragen moeten worden door één persoon die drie verschillende - en zeer duidelijk afgebakende - personages speelt. In de tekst zelf zitten geen regieaanwijzingen, of wat dan ook. Een personage spreekt zonder aanhalingstekens, de twee met aanhalingstekens spreken tegen elkaar. En het is niet af, uiteraard.

"Het spijt me. Ik heb seks gehad met iemand anders."
De ander kijkt geschokt in de leegte.
"Het spijt me."
"Waarom?"
Een antwoord biedt nooit enig soelaas, maar de vraag moet blijkbaar altijd gesteld worden, die en...
"Hoe kon je?"
"Hoezo, hoe kón ik? Ik heb jou nog nooit horen klagen."
"Hoe kon je mij bedriegen?!"
Het probleem is dat ik 'pikant' een tamelijk stom onderwerp vind.
"Met een beetje bier en een mooi meisje, maar luister naar me.
'Pikant' is een adjectief, wat inhoudt dat het iets anders nodig heeft, een naam of een concept, om een afgebakende betekenis te krijgen.
"Naar jou luisteren? En wat mij dat nog kunnen opleveren?"
Zonder iets om bij te staan betekent 'pikant' te veel. En dus niets.
"Luister naar me, alsjeblief."
Niets kan echter ook interessant zijn.
"Goed, je krijgt drie minuten."
Maar in dit geval zal dat waarschijnlijk een beetje tegenslaan.
"Het was pure porno."

Sexsomnia

2008-03-04T14:43:00.001+01:00

Nee, het is geen flauw neologisme; kijk hier maar. Het is wel een flauw tekstje, maar dat ligt aan het autobiografische karakter...

Één. Twee. Drie. Vier.
Ze draait zich om, op de bal van haar voet, haar jurkje is een zee. Ik vang een glimp op van niets bijzonders, vlak boven haar knie. Mijn hart versnelt en mijn bloed wordt omgeleid. Haar ogen haken in mijn blik. Donker. Helder. Zo expliciet zij. Haar sandalen klepperen op de stenen.
Tweeëntwintig. Drieëntwintig. Vierentwintig. Vijfentwintig.
Ik zou haar mijn ziel geven, maar vind het al niet meer. Ze strekt haar arm – mijn palmen strijken klam langs mijn broek – en haakt twee vingers achter de mijne. Een kusje, vluchtig, op haar tippen. Mijn rilling doet haar glimlachen.
Drieënveertig. Vierenveertig. Vijfenveertig. Zesenveertig.
Ze duwt deuren open en trekt mij mee. Ze rent trappen af en ik volg. We weten waar. Plots staat ze stil, mijn neus in haar haar. Ze ruikt naar perziken. Perziken en zichzelf. Mijn broek is te klein. Haar schouder is bloot. Perfect bloot.
Vierenzestig. Vijfenzestig. Zesenzestig. Zevenenzestig.
Ze duwt mijn rug tegen de muur. Haar lippen zijn vochtig. Haar ademhaling is zwaar. Ik voel de hitte in mijn oor. Mijn lippen op haar huid. De moedervlek boven de welving van haar borst. Ze buigt haar hoofd. Haar nagels in mijn rug.
Vijfentachtig. Zesentachtig. Zevenentachtig. Achtentach...
Het is net zeven uur. Geen zin meer om te slapen. Geen nut meer om te slapen. Zelfs mijn droomvrouwen zijn onbereikbaar.

Patronizing flowers

2008-03-02T17:52:00.003+01:00

First of all, let me fulfill my role as a linguist and give you a few pointers about the use of 'then' and 'than'. When I bought the first Absynthe Minded cd 'Aquired Taste' (very good, by the way), I noticed the following sentence in the booklet: "And when I'll get there than I'll know"
Alas, this is quite wrong, of course. I'll put it as plainly as possible, in the hopes that the handful of people who read this can spread some truth amongst the masses.

'than': marks a comparison as in 'greater than', 'bigger than', 'less perfect than', and so on and so forth. It cannot be replaced or omitted. eg. "I'm a bigger jerk than most people."

'then': a time marker, and as such it can usually be replaced by similar expressions such as 'at that moment' or (although definitely not always) 'tomorrow' or even, in some cases, omitted. eg. "When people find out my true nature, only then'll I be in trouble." (A bit unorthodox and spoken, but form is never all that matters.)

Well, now we'll continue with a personal story, while hoping that all of the above is pretty much correct, since it's always pretty shameful to be wrongfully patronizing.

On to friday night: a house warming party, long overdue, conversing with someone who is not precisely unknown to me, but it was only the fourth conversation we had ever had (if memory serves, which is a long shot). She asked me about my cynicism, which seems overtly present in discussion, but oddly absent in my social actions. Boy, was I ever glad to hear that. 'Cause it's a shield, really (this might be some Dawson's Creek/Grey's Anatomy/*some show about teenagers finding their place in the world* plagiarism, but ah well), against all the goddamn crap people throw at each other, day after day, from every corner of the earth towards every other corner. Bitch, moan, lie, cheat, exploit, kill, and less than one hundereth of a promille of those for any reason that even comes close to being 'right' (whatever that means). I try to do the right thing, almost neurotically, towards the people I know, the people I might actually help, the people I care about. But I can't care about everybody, or at least, I can't care without losing the self-adhesive label of 'mentally stable'. Of course, it can be a thin line, and that's why I was so glad to hear her say that. I still see a good person in the mirror, and I'd like for it to stay that way. Not that it helps me sleep at night, but then, only excercise, weed and alcohol do that; I don't want my conscience upping my doses. And I don't want to join the world in circling the drain just yet...

Future, come to me!

2008-02-29T16:53:00.002+01:00

Nu ik het eerste seizoen van Heroes op dvd heb (gekocht via Humo en uiteraard enkel met Nederlandse ondertitels; oh, de beperkte visie...) en weer volop droom van mijn eigen superkrachten (ach, een beetje zelfdiscipline zou al leuk zijn), lijkt de toekomst toch nog betrekkelijk ver weg (wat misschien aan de kater ligt), maar dit verzacht mijn leed een beetje (hoewel mijn broer consequent unimpressed is): de Morph.

Wrong again

2008-02-11T12:45:00.000+01:00

Nee, ok, Kyle XY is eigenlijk echt niet goed. Wat daarentegen wel goed is, zo blijkt, is The Unit. Black ops, wat persoonlijk leven ertussen en een David Mamet als producer.
You could do worse. Jammer genoeg moeilijk te vinden op het net. Hier zijn de eerste drie afleveringen alvast. Dan weet u of u naar de bib moet.

Oceanen van tijd

2008-02-07T04:01:00.000+01:00

Meh, I've seen better, but as time needs to be filled, I don't really mind Kyle XY, and the concept of seeing what we see as ordinary and 'normal' (I really don't like that word) through a different point of view, well, it couldn't hurt, bloody petrified society...

Meh, see for yourself. Here are a few episodes.

Europa, voorbij God en de Staat

2008-01-30T12:05:00.000+01:00

Ah, filosofie, altijd leuk, maar ik ben er niet heel bedreven in. Zoals seks, eigenlijk, maar ach, oefening baart kunst.

Ooit zal ons universum eindigen. Nadat de sterren zijn opgebrand en de planeten niets meer zijn dan veredelde asteroïden, zullen zelfs de zwarte gaten verdwijnen en zal er niets overblijven dat nog aan de Melkweg herinnert. Laat staan aan de mens. Slechts dan zal de geschiedenis werkelijk ten einde zijn. Dit wordt uiteraard pas over een onvatbare tijd in de toekomst verwacht (ruwweg over 1x10^100 jaar), maar het maakt elke verwezenlijking, op welk vlak dan ook, ultiem nutteloos, als het perspectief maar breed genoeg is. Niettemin gaat de mens op zoek naar een zingeving die niet enkel het eigen leven, maar alle leven een doel kan geven. Een ver verheven vaderfiguur die ons weet te beschermen tegen verantwoordelijkheid en ons afschermt van een mogelijkheid om een eigen zingeving op te bouwen.

Er vielen mij twee dingen op bij het lezen van 'Het Europa der filosofen'. De (ingebeelde) voordehandliggendheid van Europa en het ver doorgedreven christelijke gedachtegoed. Beiden getuigen van een drang naar profilering, naar het vinden van een positie, van het individu binnen de groep en van de groep tegenover andere groepen.

Van Novalis tot T.S. Eliot, het christendom lijkt de plakband die ons bijeen houdt, of die ons bijeen zou houden, moesten we Jezus in ons hart accepteren. En uiteraard heeft religie een verbindende functie; net als het nationalisme creëert de religie een ingesloten en een uitgesloten groep, wat een belangrijk onderdeel vormt van elk groepsgevoel: een groep bestaat immers pas bij de gratie van zij die niet in een groep zitten.
Het standpunt dat vaak wordt aangedragen is dat de Europese eenheid zoek is sinds het christendom in verval is geraakt, soms aangevuld met de aanmaning om ons leven opnieuw rond de kerken te centreren. Hoewel er iets voor te zeggen valt, dat het gevoel 'Europa' op z'n minst voor een deel samenviel met dat van de christelijke god, is een terugkeer naar dat bindmiddel uitgesloten op sociologisch vlak (teveel verschillende levensbeschouwingen), op ethisch vlak (te ver doorgedreven secularisering) en op moreel vlak (te weinig waarheid in de doctrine).

Het nationalisme – in wezen ook een manier om een in- en een uitgesloten groep te creëren, maar dat met een land in de plaats van een god – werkt niet in Europa als geheel, waarschijnlijk voor een deel omdat er geen gemeenschappelijke taal bestaat, maar evengoed omdat vrijwel alle samenwerking zich in abstracte wandelgangen voordoet, of meer gezien wordt als een samenwerking tussen een aantal Europese landen, eerder dan een samenwerkend Europa. Daarnaast waren de twee grootste oorlogen van Europa in de vorige eeuw oorlogen met zichzelf, wat een eenheidsgevoel ongetwijfeld nog steeds in de weg zit. De Verenigde Staten van Amerika, bijvoorbeeld, kunnen zich wel beroepen op een eenheidstaal, hebben alleen al in de laatste zeventig jaar als natie twee externe vijanden verslagen en kunnen zich momenteel nog steeds beroepen op een wij/zij gevoel vanwege de zéér abstracte tegenstellingen freedom vs. terrorism en (iets minder vaak verwoordt, maar wel aanwezig) christianity vs. islam. Betrekkelijk '1984' allemaal en niet onmiddellijk een benijdenswaardig alternatief.

Dat Europa deze maatschappij-scheppende functies ontbeert, betekent echter eveneens dat we zelf kunnen kiezen wat ons bindt, wat ons profileert. Aangezien er meer redenen zijn om voor een hecht samenwerkend Europa te pleiten dan om het te ontbinden, dient er gezocht te worden naar een nieuw samenhorigheidsgevoel, en dat op zich is al een eerste stap. Het verschil tussen een geografische regio die Europa heet en een Europa als cultureel geheel is echter niet iets dat zonder een actief ingrijpen tot stand zal komen. Want hoewel men wel kan spreken van een Europese cultuur, is dit niet enorm verbazingwekkend, daar regio's die actief culturele producten uitwisselt na verloop van tijd op bepaalde vlakken naar elkaar zullen toegroeien.

De belangrijkste reden voor een actiever Europabeleid is echter meer dan een intellectueel of cultureel samenwerken: het aanpakken van de problemen die de mens in de komende eeuw moet zien te overwinnen, wordt hoe langer hoe minder mogelijk op een nationale schaal. Het emotionele nationalisme heeft dan ook geen plaats in een interculturele wereld, evenmin als het christendom, aangezien beiden uitgesloten groepen creëren die niet zonder risico uitgesloten kunnen worden, in de eerste plaats vanwege het morele overwicht (ie. het is niet mogelijk een baken van iets Goeds of Waarachtigs of wat dan ook te zijn, bij het uitsluiten van groepen op basis van religie of nationaliteit, of wat dan ook, me dunkt), maar evengoed omdat Europa te divers is, zelfs alleen West-Europa, om onder één enkele op emotie gebaseerde ideologie te verenigen.

In plaats daarvan is er nood aan een intellectuele vereniging van Europa, die in wezen in de scholen moet beginnen. Omdat de noodzaak bestaat, uiteraard, om ons te verenigen, niet slechts vanuit praktisch oogpunt, maar ook vanwege het ideologisch aspect: een hechte samenwerking tussen een grote en diverse groep is een onvermijdelijke toekomst, en ongetwijfeld een moeilijke, maar mensen hebben iets nodig om naartoe te leven, zeg maar om in te geloven. En als dat geen god is, en als dat geen staat is, waarom dan niet de mens zelf?

Europa is geen eindpunt, maar de mogelijkheid op een nieuw begin; geen tabula rasa, maar toch een omgedraaide bladzijde. Een samenwerking die niet steunt op gemeenschappelijke waanbeelden, maar op de rede en het zoeken naar de onbereikbare waarheid. Die waarheid (of Waarheid) zal niet begeleid worden door tromgeroffel en trompetgeschal bij haar ontdekking, maar zal slechts de waarheid zijn door de verdediging van de rede, niet door de aanval op de leugen.
Europa is geen eindpunt, Europa is de mogelijkheid op een nieuw begin; een model voor een mensheid die actief probeert om te doen wat goed is, niet slechts voor zichzelf en zijnen en de haren, maar voor elke actor, los van de kleinmenselijke vooroordelen en emoties die zo veel internationale betrekkingen lijken te tekenen.

En ja, het is ultiem nutteloos, maar dat wil niet zeggen dat het nutteloos is: als we geen zekerheid kunnen hebben over onze realiteit, wil dat niet zeggen dat we ze niet kunnen en in wezen moeten proberen te verbeteren. Empathisch handelen, liefst ook vanuit het gevoel, maar minstens vanuit het idee dat elke persoon tot een evenwaardige rede in staat is. De eigen waarheid verdedigen, zonder de poorten te sluiten voor twijfel en evolutie. Europa heeft geen nut als vage verzamelnaam van landen of geschiedenissen, maar moet zichzelf definiëren, niet in oppositie tot anderen, maar vanuit de mogelijkheden die het heeft.

Als dat allemaal echter niet lukt: onderzoekers van de Universiteit van Chicago hebben berekend dat over (ruwweg) 1x10^1055 jaar er een nieuwe Big Bang zal zijn, ontstaan uit het lege kerkhof van ons universum. Misschien gaat het dan beter.

Good times, shmood times

2008-01-24T04:20:00.000+01:00

Well, in five and a half hours, I have to flunk German, on Monday I have to hand in a paper and Wednesday I'm going to flunk English literature and pass a way too optional philosophy course.

Good thing I'm intelligent enough to know what I can and can't do.

It's the same intelligence/arrogance that allows me to get through my days, so my highandmightitude equals an astmatic's inhaler.

Hey, you wouldn't laugh at a guy in a wheelchair, right?

At least I now know what ARD stands for: Arbeidgemeinschaft der öffentlich-rechtlichen Rundfunkanstalten Deutschlands.

I'm proud of myself, and that's good enough, at the moment.

Panzerdivisionen, hier, hier und hier!

2008-01-23T14:29:00.000+01:00

Dat was tot eergisteren het enige Duits dat ik kon, maar aangezien ik morgen een examen Duits heb, ben ik nu mijn best aan doen om het wat bij te benen.

Het lukt niet echt, maar wat had u verwacht.

Bij het leren van een reeks afkortingen in een gemoedstoestand die het midden houdt tussen 'ongeloofwaardig rustig' en 'monkey in a cage' ben ik op iets gestoten dat misschien niet echt grappig is, en zelfs niet zo vreemd, maar ondertussen ben ik hier al, dus krijgt u het toch maar.

'o.' betekent ofwel 'oben' ('boven'), ofwel 'ohne' ('zonder').
En wat blijkt? 'oben ohne' betekent zonder meer 'topless'.

Ja, talen leren is leuk...

So wonewy...

A better fantasy world

2008-01-22T11:40:00.001+01:00

Well, okay, this is better. Enjoy, and find the rest here.
And ignore the party poker crap.
And, as always, I can only hope I'm not liable because I'm not hosting anything (I think...).

Space opera, apparently

2008-01-22T01:18:00.000+01:00

Well, I should be studying again, so I'm escaping into whatever fantasy world I can find, even if it isn't completely fleshed out.
Enjoy.

The only indication was a small meter on his righthand side dropping from sixty-two to twentyone percent, but it made Peter Terson release the control handles and quickly wipe his palms on the sides of his pants.
“Sellis, divide weapon power over the shield and engine. Seventy, thirty.”
Elizabeth's hands slid over the control panel in front of her.
The meter went back up to ninety one and he saw the red circle on his radar move further down the screen. “Thanks, love,” he said. He was quite proud of his grace under fire, and in this case 'under fire' wasn't in the least exaggerated. He let the little frigate, shaped like a triangle shoved halfway into a similar one, roll around the protruding top engine to evade a stream of weaponsfire from the pursuing ship. Of course, this wasn't such an unusual situation. The giant discs, that represented the law in the known universe, were great in number and continuously patrolled through every explored solar system. And as they always wanted to scan everything they came across, the little frigate had no choice but to flee. Normally this consisted of transferring all power from the shield and the weapons to the engine and just get the hell out of there, but they had only noticed the disc when it had started firing on them, which would make lowering the shield somewhat too risky an idea. The fact that they hadn't yet sent fighters probably meant that they had been surprised as well.
“Can you scan the planet yet?”
“No,” Sellis said, “in range just a little over a click.”
The small, beige planet – a moon of the nearby gas giant – was their only possible escape. If it had an atmosphere. Terson wiped his hands again. If it didn't have an atmosphere, or one that was too thin, the fighters would cut them to shreds in minutes.
“Looks like you're gonna get lucky, Pete.”
“I like the sound of that. Find me somewhere to hide as soon as you can. And give all weapon power to the engine. The faster we get there, the faster I can get lucky.”
She laughed, surprisingly merry under the circumstances. The cruiser wouldn't be able to fly inside the atmosphere and the fighters would expend their fuel after a minute or so.
The shield had taken a grazing shot and without the extra power it fell back to fifteen percent.
“I'm retracting the engines. Switching to atmospheric flight. Tell them to strap in.”
Sellis tapped the control panel twice and grabbed the microphone. “We're about to go planetside. Pick up and buckle down, boys and girls. It might get a little rougher than usual, what with the incoming fire and all. But no use in worrying, as always.” She placed the mic back in its slot and checked the planetary scans. “Let's see, breathable atmosphere, sand, sand, sand, sand, well, what's this? A rocky outcropping and... What?!”
“What?”
She enhanced the scans. “There's nothing underneath.”
“More sand?”
“No, nothing. A void. Not even caves. Just, nothing.”
“Well, there are fighters on the way, so we may as well check it out.”
“Shouldn't we wait for the captain?”
“The captain”, Peter said, “can make that decision when on the bridge. Otherwise, the pilot is in command. Me, love.”
“Hmmm, your hunger for power makes you even more likely to get lucky, Pete.”
“Yeah, 'Pete', and also more likely to get shot for mutiny.”
“Oh...” Blushing, Sallis sunk deeper into her chair. “Hello, captain Karwin.”
“Hello, Sam.” Terson turned halfway towards her and nearly burst out laughing when he saw the towel wrapped around her head.
“Stow it, pilot. There are still fighters after us, no?”
“Yes, captain. Sorry, captain.”
“Shut up, Peter.”
“Sorry, but it's quite alright, we're going to hide in that rocky area over there. If you agree, of course.”
Sam sat down in her chair, behind the pilot's seat and to the left of Sallis. “Judging from the terrain, we don't seem to have a lot of options. And let's keep the fooling around for a safer moment.”
“Understood, we should be there before the fighters reach us. But, if I may ask, why the towel?”
Sam sighed. “A shower, pilot. I'm sure you're familiar with the concept? It helps to get lucky.”
“Well, I'm already getting lucky, it turns out. Right, Liz?”
Instead of answering, Elizabeth sank deeper into her chair, her face reddening even further.
“Still a prude, lieutenant? How will we ever save you?”
“Oh, not to worry, captain. She doesn't need saving. I can vouch for that.”
Karwin smiled. “Very well, find us a place to land.”
“I don't know about landing, but I think I found an entrance to whatever is down there. Navigation data on your screen, Pete.”
“Thanks, love.” He turned around and gave Sellis a boyish grin. “Almost there.”

“I hope everyone is still strapped in. We have to go vertical.”
The frigate shot up into the air before turning around and pointed its nose straight to the small opening the surface.
“Uhm, Liz, how big is this entrance?”
“A bit bigger than the ship, about a metre on each side.”
“Now she tells me. This is going to be damn close.”
“Can you do it?”
“I'll do my best, Sam, as always. I might need another pass.”
“Check your radar, pilot. If you take another pass, the fighters will know exactly where we are.”
“Right. No pressure. Liz, distance.”
“One click. A little left. Five hundred metres. A little to the right.”
“Don't do that!”
“Sorry. One hundred metres. Pete. Fifty metres. Pete? Twenty metres. Peter!”
“Divert all power to the engine!”
The corner of the rear triangle was torn off as the ship raced into the dark tunnel.
“That's not good.”
Terson gripped the handles even firmer, but couldn't prevent the ship crashing into two more walls before he pulled back as hard as he could. With a screeching grind, the frigate came to a halt in complete darkness. Elizabeth was the only one still sitting in her seat. She shook her head.
“You weren't listening when I told everyone to strap in? Again and again. Tsss, tsss. Are you alright, at least? Captain? Terson?”
“I'm fine, lieutenant.” Karwin crawled back into her chair with a small groan. “Pilot?”
Sallis unhooked her straps and rushed towards his motionless body. “Pete?” She saw the blood covering his monitor before she reached him. “Get Lestin!”
Sam moved a little slower than she would have, groaning as she reached for her comm. “Doctor, we need you on the bridge, faster than you can. Everyone all right over there?”
The answer came quickly. “Already on my way. We're fine, just a little shook up.”
The captain nodded and switched on the external lights. The beams showed part of a shining metal plate they had apparently landed on, but otherwise, they just went off into the darkness. Whatever this place was, it was huge.
“Captain!”
Elizabeth looked close to tears, but before Sam managed to get to her feet, the door at the rear slid open. “Captain?”
“I'm fine, doctor. See to Terson.”
“Liz, how's he doing?”
She wiped her sleeve over her eyes. “A head wound, and I think the control handles may have cracked his ribs. But he has a pulse and he's breathing, so he's going to be okay, right?”
Hannah didn't answer as she pulled him to the back of his chair.
“Lestin, he's going to be fine, right? Right?”
“Elizabeth, I'm a doctor, not a miracle worker. So be quiet and shut up!”
“Reign it in, doctor. Get him to the infirmary. Lieutenant, give me a scan of whatever this place is.”
While Hannah pulled the stretcher from the wall and suspended it in mid-air, Sallis slowly got up.
“I was hoping I could stay...” but Sam cut her off.
“There's nothing you can do for him and I need you. If you really want to help Peter, however, you might want to grab his legs and get him on the stretcher.”
“I... Yes, captain.”

The ramp at the back of the ship opened with a clang on the metal plate.
“So, captain. Why are we going to walk into a dark, eerie structure with the two most likely outcomes being death or nothing at all?”
Keltin Gud switched on the flashlight on his rifle and let the beam drift around in the darkness.
“Because it's the interesting thing to do, private. The repairs are going to take at least five hours, and we've been cooped up long enough.”
“Basically, after the harrowing spacebattle, you're still bored and prefer putting our lives at risk in whatever we might have stumbled upon?”
“Yeah, basically, I guess so.”
“Oh, ok. Nice.”
Kerwin, Sallis and Gud walked to one of the corners of the platform, the captain also with a rifle, Sallis with a handgun and a small computer.
“There's a shaft over there, I'm guessing it's an elevator.”
“Rappelling? I like it?”
“Sorry, Gud, there were some power readings on the scans, and, well, we all know I'm good enough to get this thing reactivated.”
“Peter is going to be all right, I take it?”
“Yes, captain. Two fractured ribs, a minor concussion and he needs a new eye, but he was already awake.”
“Has he made a decision yet? Organic or cyber? I'd go cyber, but then, that's just 'cause it'd go great with my arm and leg.” Keltin laughed loudly, almost a bellow.
“Keep your voice down, private. We don't know what's down here.”
“I don't think that's going to be a problem. No lifesigns whatsoever. We're here.”
The wall looked exactly the same as the floor, except that it was vertical. There was no indication of an elevator, or of anything else.
“Lieutenant?”
“Give me a second.”
Elizabeth traced a square on the wall with her hand, staring at the screen in her hand, before pressing it. The square slid upwards to reveal a small controlpanel.
“Nice!”
“Thank you, Gud.”
She pressed a few buttons, moaned, pressed a few more buttons and let out a triumphant 'Ha!'.
“Lieutenant?”
“Two things: firstly, this facility is old. Old as in before the Truth old.”
“That's old.”
“Yes, it is, Gud. Secondly.” She pressed a button and a doorsized panel vanished sideways, onto an elevator. “Tadaa. If I'm reading this correctly, the main controlroom is at the bottom, twenty floors down.”
“And what does this controlroom control, exactly?” Sam asked as they got onto the elevator.
“Not sure. The language is, well, old. But I think it's something to do with storage.”
“Only one way to find out, ladies. Time to get down!”
“Ugh. Why do we keep him around, captain?”
“Meatshield, lieutenant. He's our meatshield.”

Hifi, low fi, sci fi

2008-01-14T17:49:00.000+01:00

Science fiction has been around for quite a while; the nineteenth century (well, 1898) 'War of the Worlds' is often seen as the starting point for modern sciene fiction, but it stretches further into the past. Simply put: if you consider it a theoretical science, it's called futurology (a silly name for a very uncertain science), if you consider it fiction, it's called science fiction and if you consider it truth, it's called religion or insanity (depending on the amount of people that consider it truth: this is just as likely as the church doctrine; this is just as likely as the islamic doctrine). Yes, that was a jab at religion; one has to stay in shape.

Recently, with changes in both knowledge and technology, science fiction has also evolved. While the concept of alternate realities is not a new one (in truth, every work of fiction can be seen as an alternate reality), science fiction usually took on one of two forms: either a single event impacts our reality (an alien invasion, anyone?), is resolved and the reality (ie. the story) ends. Just as often, the starting point is a universe different from our own, be it in the (far) future, or in a very different place, or simply slightly off.

Now, I am fully aware that the examples I'm going to give of this 'evolved sci-fi' will undermine anything I have said or will say, but so be it. The concept of both examples, one British, one American, is a sustained alternate reality that has our reality as a starting point and anchor point. And while the fiction always outweighs the science, both have a terrestrial civilization (that's us) that evolves under the influence of other civilizations, human or otherwise, allies or enemies. And while national identities never disappear (and yes, both are in English, but the relation English-imperialism is the same one as bird-robin), it adds substance to the idea(l) of a planetary identity. At the same time, our technological evolution is sped up, and somehow I just love the concept of a human interplanetary fleet.

But more importantly, it enlarges the scope of what is at the core of 'good' science-fiction: ask the questions that will become more important as our technology catches up with our imagination, the key question being 'what is it that makes us human?'
Of course, as I said, as soon as I give you the examples, you'll probably be irritated that you have read through an entire text that misses a valid point (I thought I had one, but I lost it somewhere in the second paragraph). Still, both the Stargate universe (comprised of the film with the same name and the series Stargate SG-1 and Stargate Atlantis) and the Doctor Who universe are intricate and potentially infinite sources of what are in fact elaborate allegories. And besides, the latter is the longest running sci-fi show, the former is the longest consecutively running sci-fi show. This is no argument for quality, as that many people watching does not mean anything, as that many people may very well be very wrong.

But to make a long story short: exploring the future, even only in our imagination, gives us the possibility to at the very least have some fun, and who knows, maybe, just maybe, some good may come of it.

Boy, what a time waster this was...

Oh, you can watch the Stargate series here; Doctor Who you find here.

Zouthoutertjes

2008-01-06T18:05:00.000+01:00

Omdat ik eigenlijk moet studeren, zal ik u zeggen wat ú moet doen: films kijken! En wel de volgende:

The Man from Earth: kijk!
Een onconventionele, zeer rustige sci-fi film, die uitsluitend vanwege het scenario sci-fi is. Er is slechts één locatie, namelijk een huis, en meer dan 90% speelt zich in de woonkamer af. Eerlijk gezegd, het verhaal dat ik had willen schrijven, maar helaas...
Voor zij die een goed verhaal pur sang weten te appreciëren.

The Golden Compass: hiervoor moet u naar de cinema!
Zeer leuk fantasy, met een einde dat enkel idioot is als er niet genoeg mensen voor de film betalen: anders komt er een vervolg en is het einde niet meer dan een wat flauwe scène in een groter geheel.
Voor zij die houden van schattigheid en wat kritiek op de kerk (en van Kidman en haar oranje haarbal).

Eastern Promises: eventueel kijk!, maar ga maar naar de cinema
Een misdaadfilm over de Russische mafia in Londen, met Engels met dikke, vette accenten en af en toe wat vuil, bloederig geweld.
Voor zij die houden van nuttig geweld en blonde vrouwen (niet in combinatie).

I am Legend: kijk!
Een heel sterk en leuk eerste uur, courtesy of Will Smith en de Duitse herder Sam; het eindigt met wat onnodige actie en een 'God is een eikel of niet zo omnipotent'-einde, maar ja, eindes...
Voor zij die de Apocalyps als een uitdaging zien, eerder dan redding of verdoemnis.

The Illusionist: kijk! Nee, helaas, geen werkende links meer.
Ja, ik ben er wat laat mee, ik weet het, maar mocht u de film nog niet gezien hebben, hij is zeker het bekijken waard, ondanks het wat voorspelbare scenario. Het acteerwerk, de beelden en de algemene sfeer zorgen voor een op z'n minst goeie film. Enkel met die appelsienenboom klopt er nog iets niet...
Voor zij die liefdesverhaaltjes kunnen combineren met 'ratio victor!'.

Ah, amusement.

Een nieuw jaar

2008-01-01T20:40:00.000+01:00

God, shmod! Again...

2007-12-30T15:24:00.000+01:00

I was going to bitch about the idiotic, religious ending of the otherwise really great movie 'I am Legend' (and the ending is probably a consequence of the fact that it is an adaptation from an older film, but that's really no excuse: if you adapt the setting, the characters and the advertising, why not the shallow ethics?), but instead, I'm simply going to give you a link to a talk by Sam Harris, philosopher and neurologist, called Believing the Unbelievable: The Clash Between Faith and Reason in the Modern World.

And seriously: you believe a certain book is the absolute truth because the book itself says it's the absolute truth?
Smooth...

Alweer vreemd

2007-12-18T21:07:00.000+01:00

Oorstokjes heten nu wattenstaafjes en mogen niet meer in de gehoorgang of de neus worden gestoken. Die vijf andere lichaamsopeningen daarentegen...

[Edit: in Van Dale staat bij 'wattenstokje' (synoniem van) echter 'staafje met watten aan de uiteinden, gebruikt om de oren te reinigen'. Maar ondertussen vraag ik me vooral af hoeveel mensen die dingen te diep in hun lichaam geploft hebben...]

What else is new?

2007-12-06T19:12:00.000+01:00

Let us consider just one aspect of human nature: race. Again and again in modern literary studies, ideas of race are traced to particular historical origins, not entirely coincidentally the period the critic in question happens to focus on. But in evolutionary studies the explanation digs deeper. There has been much work done on multi-level selection, that is, natural selection occurring at the level of the gene, or the cell, or the organ, or the individual organism, the family, the group, the species, the species and its symbionts, or the whole ecosystem.²⁶ Cooperation at one level can develop because it allows those entities (whether cells or organs or individuals) that cooperate well to supplant other entities that either do not cooperate at all or not so well; their superior capacity for cooperation allows them to out-compete and ultimately oust those who do not cooperate so well. Within-group cooperation, in other words, evolves through competition against out-groups; "in-group amity" is at the expense of "out-group enmity."²⁷ In many social species from ants to hyenas, dolphins and chimpanzees, recognition of out-groups, of others from the same species who belong to different groups, operates by sight, scent or sound, and it can trigger fierce antagonism and conflict. In the human case for instance differences between languages and dialects and accents can clearly mark group boundaries.

But John Tooby and Leda Cosmides, two founders of evolutionary psychology, wondered why humans should notice race so much, because after all during the time the human psyche was evolving in Africa, race would have been useless as an identifier, since most proto-humans would never meet anyone of a different race. "Noticing people's sex and age, on the other hand, would make good sense: these were reliable if approximate predictors of behavior. So evolutionary pressures may well have built into the human mind an instinct"—modified by local culture, of course—"to notice sex and age, but not race." But why should race also keep appearing as a natural classifier?

Perhaps, Tooby and Cosmides reasoned, "race is merely a proxy for something else." In the Pleistocene, "one vital thing to know about a stranger is 'whose side is he on?' Human society, like ape society, is riddled with factions—from tribes and bands to temporary coalitions of friends. Perhaps race is a proxy for membership in coalitions," and people "pay so much attention to race in some countries because they instinctively identify people of other races as being members of other tribes or coalitions."

Tooby and Cosmides set up an experiment. Subjects were shown a series of pictures each associated with a sentence putatively spoken by the person in the picture. At the end, they saw all 8 pictures and all 8 sentences, and had to match each statement to the right picture. It was the mistakes that mattered, since these indicated how the subjects had mentally classified people. As expected, age, sex, and race were strong clues: the subjects would misattribute a statement made by one old person to another old person, or a statement by one black person to another black person. Then the experiment introduced another possible classifier: coalition membership. This was revealed purely through the statements made by the people depicted, who were taking two sides of an argument. Quickly the subjects began to confuse two members of the same side more often than two members of different sides. Revealingly, this largely replaced the tendency to make mistakes by race, though it had virtually no effect on the tendency to make mistakes by sex. As Matt Ridley comments in reporting this: "Within four minutes, the evolutionary psychologists had done what social science had failed to do in decades: make people ignore race. The way to do it is to give them another, stronger clue to coalition membership. Sports fans are well aware of the phenomenon: white fans cheer a black player on 'their' team as he beats a white player on the opposing team." Ridley adds: "This study has immense implications for social policy. It suggests that categorizing individuals by race is not inevitable, that racism can be easily defeated if coalition clues cut across race, and that there is nothing intractable about racist attitudes. It also suggests that the more people of different races seem to act or be treated as members of a rival coalition, the more racist instincts they risk evoking." He concludes with the moral that, "the more we understand both our genes and our instincts, the less intractable they seem."²⁸

26. Elliott Sober and David Sloan Wilson, Unto Others: The Evolution and Psychology of Unselfish Behavior (Cambridge: Harvard University Press, 1998).

27. Richard Alexander, in Randolph Nesse and George Williams, Evolution and Healing: The New Science of Darwinian Medicine (London: Phoenix, 1997), p. 138.

28. Matt Ridley, Nature via Nurture: Genes, Experience, and What Makes Us Human (New York: Harper Collins, 2003), pp. 265–66.

Source: Brian Boyd - Literature and Evolution: A Bio-Cultural approach

What you should know...

2007-11-25T14:58:00.000+01:00

I'm just saying, everyone should know:

Futurama, Bender's Big Score, the first of four Futurama films has arrived!

What you do with this knowledge is purely up to you...

A tad of information: http://www.imdb.com/title/tt0471711/