Er zijn dingen die een mens beter binnenskamers kan houden

ikke zeg mijn naam als gij late zien u piet, een foto en een verhaaltje over u piet op u website tege volgende week ( of sneller) en ik zeg je men naam WOALAH


Dit is, zoals u zelf kan lezen, een comment op 'Een trutje'.
Eerst en vooral een aantal verduidelijkingen:
Ik heb niets tegen homo's, nooit gehad; daarenboven ben ik zelf al veel te vaak voor fag, choco, homo, en wat nog allemaal meer uitgemaakt om het zelf nog zonder schuldgevoel te doen, dus dat zal ik ook slechts zeer sporadisch doen en enkel bij mensen die weten dat ik een grapje maak.

Ik heb ook niets tegen perversies (let wel, ik maak een hemelsbreed verschil tussen de twee, en dat niemand anders durft te beweren), zolang ze binnenskamers blijven, of toch alleszins de medemens niet storen. Uitwerpselen, latex, dieren, doe ermee wat je wil, zolang je er mij maar niet mee lastigvalt.

Ik heb echter wel iets tegen opdringerige mensen, op sociaal vlak, maar nog veel meer op relationeel/sexueel vlak. Zo was er in Thailand een jongen die blijkbaar verliefd op mij was, of alleszins op mij kickte, en die na herhaaldelijke afwijzingen alleen maar hardnekkiger werd.
Not nice, en ik ben er zeker van dat dat beaamd zal worden door minstens een paar vrouwen (mannen lijken sneller opdringerig te zijn, lijkt me). Ook opdringerige vrouwen verdienen kletsen; ze mogen dan zeldzamer zijn, ze zijn er wel.

Deze trut, die de comment heeft geschreven, overtreedt twee van wat eigenlijk sociale basisregels zijn.
Ten eerste getuigt zijn voorstel van een enorme mate van perversiteit en aangezien hij mij kent (alle tekenen wijzen in die richting) weet hij sowieso dat dat niet mijn ding is; de anderen (u, de lezer dus) hebben hier waarschijnlijk nog minder boodschap aan (en is dit wel zo, het internet is groot, u amuseert zich wel).
Ten tweede heb ik al duidelijk laten merken dat ik zijn manier van doen niet kan apprecieren, maar zijn enige reactie daarop is een verdubbeling van de inspanning die hij levert om zijn uitspraken ver onder de grens van de marginaliteit te houden.

Waar mensen hun energie allemaal insteken en me mijn energie aan laten verspillen...

Davdmc; deel 3

Het spijt me, ik ben nog een pijnpunt vergeten.

Persoon a zegt: 'toestand A is me zo vreemd, dat het me overvalt op die zeldzame momenten dat het voorkomt.

Persoon b zegt: 'a, jij bent Mister A!'

Hoe komt dit? Stupiditeit? Onoplettendheid?
Niettemin, een van de twee is een leugenaar, en de grootste authoriteit op het vlak van persoon a is misschien niet persoon a zelf, maar hij zal er - i.t.t. persoon b - alleszins zeer dicht bij in de buurt komen.

ps: Ik ga een paar dagen aan weblog onthouding doen, of ik ga het minstens proberen. Kwestie van het niveau boven het absolute nulpunt te houden en mijn inspiratie terug een beetje op pijl te brengen. En omdat ik hoop om tijdens de komende vier dagen veel te studeren en weinig te doen...

Een trutje

Vrijwel iedereen die mijn log leest vindt het minstens 'leuk'. Er zijn er ook die vinden dat het over niets gaat, zoals ik al zei; mij even goed.
Er is onlangs echter nog een trutje opgedoken die een andere mening propageert.
Hoewel, neen, dat is misschien niet helemaal juist. Aan een andere mening zou ik mij niet zó hard ergeren.
Want wat doet dit trutje? Het zevert, vulgair, nietszeggend, nietsbetekenend, plat, pervers.

Maar waarom?
Misschien is zijn leven zo oninteressant, waarschijnlijk is hij zeer eenzaam.
Arm kindje...

Voer voor voyeuristen

Ik had verschillende onderwerpen voor opiniestukjes in mijn hoofd, de Kerk (met een K), de Lijn (met een L, jaja, maar kunnen ze verwachten dat wij betalen als ze zelf expliciet voor vertraging zorgen?), maar uiteindelijk heb ik dit allemaal van tafel geveegd, rechtstreeks de koelkast in. Want laten we eerlijk zijn, u bent meer geïnteresseerd in mijn persoonlijk leven dan in mijn mening.

Het is mogelijk dat ik iets te opgetogen gereageerd heb. Het is mogelijk.
Toen ik zei 'ik ga nu volgende week iets met haar drinken' was dat eigenlijk een persoonlijke interpretatie, aangezien ze had gezegd dat ze me volgende week (deze week, ondertussen) ging laten weten wanneer we iets gaan drinken.
Het betreft, zo vertelde ze me vandaag, volgende week vrijdag.
Als gevolg hiervan heb ik mijn irrationeel optimisme ingevroren en plaats laten ruimen voor pseudo rationele scepsis. Ik verklaar mij nader. Ze heeft natuurlijk geen enkele reden om enthousiast te zijn, integendeel zelfs, want nu ik er over nadenk, lijk ik eerder over te komen als bizar en opdringerig.
Het plan om haar vandaag aan te spreken heb ik ook maar laten varen, om die indruk niet nog te versterken. Enfin, dat houd ik mezelf toch voor, maar eigenlijk heb ik ze gewoon nooit alleen getroffen.

Diep vanbinnen ben ik een klein, verlegen jongetje.
Aan de buitenkant ben ik een verlegen jongetje.
Tja...

...

Liefde moet niet puur zijn.
Ze moet niet tijdloos, stralend of verheven zijn. Geen maan aan de voeten, noch een deken van sterren rond de schouders; geen eeuwige trouw, laat staan een trouwe eeuwigheid.

Want als liefde ís, is ze al mooi genoeg...

De ondraaglijke onzinnigheid van mijn log

De commentaar die ik het meeste krijg, is dat mijn blog 'over niets gaat' of, iets sterker uitgedrukt, dat het 'een hoop onzinnige zever is'.

Inderdaad.
Dus, bij deze, prozaïsche sf poëzie, of poëtisch sf proza, u mag zelf kiezen.
En durf nu nog eens te beweren dat ik met dit alles een bedoeling heb.

Tot stof zult gij wederkeren

Folker Debusscher

De nutteloosheid van het leven stond in scherp contrast met het belang van het zijn.

Geconcentreerd licht vulde de oneindige leegte, de zielen van de soldaten vulden de hel.

Twee strijdende vloten; reusachtige vormloze wezens met ontelbare tentakels.

Een onbeschrijfbare poëzie die werd verdronken in het geschreeuw van de stervenden.

Drie verlieten er de basis, zonder versterking, zonder hoop, alleen met elkaar.

Niet meer dan vliegen tussen de monsterformaties; nog minder tegen de galactische achtergrond.

Hun gedachten waren eenduidig; de energie gebundeld, de tranen reeds vergoten.

Zij waren niet gedoemd tot sterven; zij waren al dood.

Alfa, Bèta en Gamma zochten hun weg zorgvuldig tussen explosies en wrakken.

Het doel was alles; falen een al te waarschijnlijke optie.

Angst noch woede dreef hen voort; het was kille wraak die hen naar het hart van het beest leidde.

Geen man, vrouw of kind had ooit hun hart tot liefde beroerd; hun volk des te meer.

Nu de eer van hun mensen was ontnomen, trokken de drie – familie in ziel – ten strijde.

De aartsvijand, het beest; recht voor hen, dichter elke tikkende seconde.

Het lag te wachten, onzeker over het onbekende dat ze brachten.

Elke verdediging die met analytische kilheid werd omzeild deed de angst toenemen.

Als een dodelijk gewond dier begon het alle kanten uit te slaan.

Het enige gevolg was dat de pijl dichter naar het hart drong.

Een licht sidderen en een sidderend wit licht.

De dodelijke lading was vertrokken, het einde te dicht om te bevatten.

De drie wisten het, een kort ‘vaarwel’ het enige afscheid.

Een tweede zon gloeide feller dan de eerste, vraatzuchtiger dan de twee monsters die het vernietigde.

Na het halve moment drukte de duisternis en de stilte van het niets harder dan ooit.

De overlevenden keerden terug; naar vrouw en kinderen, naar ouders, naar de haard.

Naar huis.

De oorlog was voorbij; iedereen had gedaan wat hij moest doen.

De rest was een zorg voor anderen.

Voor later.

En ja, ik weet ook wel dat het geen goed proza is, noch mooie poëzie, noch degelijke science-fiction.
Maar ik kan nu wel sterven in de wetenschap dat ik iets gecreëerd heb dat buiten de sleur van het alledaagse valt. And that's a start...

Davdmc; deel 2

Deel 2 is een heel stuk precairder.
Het gaat namelijk over de herhaling die mensen in hun conversaties leggen, en dan meerbepaald in discussies. Waarom is dit precair? Omdat het onbewust gebeurt, en omdat ik dus zelf ook niet met volledige zekerheid kan zeggen dat ik mij er niet aan bezondig.
Maar laat ik het even wiskundig proberen uit te leggen (eens te meer educatieve misvorming, maar deze keer al iets ouder).
Geval 1:
Persoon a heeft een stelling A en legt deze voor aan persoon b. b plaatst hier zijn eigen stelling B tegenover. Het verdere verloop is dan simpelweg a:A b:B a:A b:B ad infinitum.
Volledig naast elkaar, deze discussie is even nuttig als pissen op een fritketelbrand.

Wie doet nu zoiets, hoor ik u al vragen. Wel, goed, misschien is dit iets té gesimplifieerd. On recommence:
Geval 2:
Persoon a heeft een stelling A en legt deze voor aan persoon b. b plaatst hier zijn eigen stelling B tegenover. Om dit te counteren gooit a echter stelling A' in de strijd, hetgeen echter niets anders is dan oude wijn in nieuwe zakken, een herformulering van A. b kan dit natuurlijk niet zomaar over zich heen laten gaan en zegt vol overtuiging: B'. Enzovoort, etcetera, ...

Dit gebeurt wel degelijk, en is uiteindelijk niets anders dan een gecamoufleerde versie van geval 1. Maar niemand doet dit met opzet, natuurlijk, en daar ligt het grote probleem. Want hoe leer je iets af dat je niet wil doen en waarvan je slechts zelden weet dàt je het doet?
Zoals ik al zei, ook ik durf niet met mijn hand op mijn hart te beweren dat ik mij er nooit door laat vangen (wel, goed, ik druf het wel, maar ik zou het zelf niet geloven).

Mijn enige advies is het volgende:
Als je na tien minuten discussie nog altijd aan exact hetzelfde onderwerp zit, verleg je subject dan, of stop de discussie, want de vruchtbare periode is al lang voorbij, en het enige wat er nog inzit, is niets...

Joepie!

Ik ben er vandaag eindelijk in geslaagd om het engeltje even te strikken.
Haar gezicht verwerd tot een oogverblindende glimlach (ik weet niet of het werkwoord op die manier bestaat, maar u snapt me wel). Ik ga u het gesprek besparen, maar ik ga nu volgende week iets met haar drinken, en er is slecht één uitdrukking die mijn gemoedstoestand momenteel kan weergeven: 'giddy as a schoolgirl'.
Ah, jong zijn, het is toch mooi.

Waagstuk

"Vier moeders op de fiets met hun kinders in het voor- of achterzitje; onnoemelijk veel trutjes die gaan shoppen en een stuk of wat oh zo stoere (ahum) maar eigenlijk zeer kleine jongetjes van 16 à 17 jaar die hun motoriek nog niet volledig onder controle hebben en bijgevolg waggelen en hard door hun knieën gaan bij het voorbewegen (wandelen zou ik het niet durven noemen) en op geregelde tijdstippen eens op straat rochelen (slikken zal ook te moeilijk zijn).
Folker moet naar school."

"Wat is de herfstvakantie?"

De wijze levensles voor vandaag

Soms moet men iets dat men heeft kwijtraken, voor men de volledige waarde ervan beseft.
(En kijk, weer een open deur ingetrapt)