Driewerf oei

Ik verlaat mijn huis voor een luttele zevenentwintig uur en ik kom terug om een wasknijper op de rand van mijn viskom te vinden.

Ach, het kan altijd erger. Zoals het feit dat ik weer tot een uur of twee zal moeten studeren om rond te komen. Maar het vreemde is dat ik dit geen enkel probleem vind, integendeel, het is mijn normale manier van doen. Rond mij beginnen mijn klasgenoten een voor een te zuchten, te steunen en dingen als 'ach, ik ga dat echt niet kunnen' te kreunen. Dios mio, die mensen hebben dat allemaal fantastisch voorbereid en lopen dan het risico om hun stress roet in het eten te laten gooien, terwijl ik in theorie dan nu hyperventilerend achter mijn cursus zou moeten zitten wenen.

De praktijk: ik ga nu rustig eten (een heerlijke maaltijd van de hand van mijn vader; hetgeen een pleonasme is, aangezien hij niets anders lijkt te kunnen klaarmaken; hetgeen dan weer een hyperbool is, maar soit) en mij dan rustig achter mijn boeken zetten, met mijn nu nog vol pakje sigaretten en een thermosje thee, en dan eens rustig mijn algemene taalkunde in mijn hoofd leggen (ik prop zelden, teveel kans op hersenbeschadiging). En dan morgen zonder problemen een mooi cijfer halen, en iedereen is gelukkig!
Behalve dan die mensen die er veel meer tijd en stress in hebben gestoken...

Toen kwam Folker-tris op de proppen...

Alles is donker (Fritz zegt: duister); enkel in mijn kantoor brandt nog een eenzame spaarlamp. Zijn gelig schijnsel verlicht mijn vermoeid gezicht en de twee dossiers op mijn bureau. Al heel de nacht zit ik te tobben, maar nog steeds weet ik niet welk advies ik mijn baas morgen ga geven; een advies dat miljoenen kan opbrengen, of miljoenen kan verspillen (euro's, mind you). Het is de eerste keer dat ik mijn job in de kolenexploitatie vervloek.
Aan de ene kant heb ik een zeer dun dossier. Het is een gebied dat er, op basis van oppervlakkige verkenning zeer oppervlakkig (edit: dit moet natuurlijk 'gunstig' zijn, maar als u naar het tijdstip van schrijven kijkt, vergeeft u het me waarschijnlijk wel) uitziet, maar waarvan de mijnrechten nog enorm twijfelachtig zijn; het kan even makkelijk beide kanten uit. De hoeveelheid steenkool in de grond is even onzeker en kan eveneens naar allebei de richtingen.
Aan de andere kant ligt er een dossier dat al tamelijk lijvig is geworden. Qua steenkool zit het zeker goed, maar de exploitatierechten zijn enorm wisselend. Het ene moment lijkt de eigenaar bereid te verkopen, dan is het alsof het dierbaarder is dan zijn eigen kinderen.
Onzekerheid troef; ik denk dat ik mijn job in de waagschaal ga leggen en simpelweg zeggen dat ik geen full proof (ik zit in zaken, dus ik mag er al eens wat Engels onder mengen) advies kan aanbieden...


In ander nieuws (het is een bewogen nacht geweest): de jeugd ziet seks weer volledig zitten.
Toen ik eens te meer op café zat met dezelfde mensen van gisteren, kwam er nog een vriend af die ik al bijna acht jaar ken.
Hij ging na een tijdje zijn vriendin halen, een meisje dat ik even lang ken als hij, en waar ik even gehecht aan ben (op een volledig andere manier wel; 'genne stress').
Als hij na een half uur nog niet terug is, begin ik nieuwsgierig te worden. Een geheel van vijftien keer vier belbiepjes (ongeveer) en één voicmail leveren niets op. Plots, een berichtje; ik parafraseer, hoewel slechts zeer minimaal: we hadden zin in seks.
Ja, hallo, ik appreciëer seks evenzeer, maar zou een berichtje, of een telefoontje van een second of twintig niet vriendelijk geweest zijn?
*zucht*
Ach, ze zullen het nog wel goedmaken; wel, ok, waarschijnlijk was dat wel het minste dat ik hen verschuldigd was, maar vriendelijk wat het niet, me dunkt...

Mijn vreemde kennissen

Ik ken tamelijk wat mensen en een deel daarvan benadert mijn gekte toch wel.
Ik vond het wel grappig en ga u volgende cartoon dan ook niet onthouden:
Buy Everything Day

On a side note: ronde bokaal of vierkante bokaal, vissen zijn gewoon psychotisch van nature; of de mijne, alleszins.


Edit: U vraagt, wij draaien; hierzie, nog meer vreemde kennissen met vreemde links:
Fuck, yeah!

My generation

Mijn muis is naar de kloten. (Toen ik zei 'my mouse has gone nuts' kreeg in de fijnzinnige repliek 'better that than your nuts going mouse'; tja, medenerds...)

Het was nog een tamelijk nieuw ding, zo'n hip, draadloos machientje. Ik vertrouwde het echter al niet toen ik zag dat er nog een lullig balletje inzat, in plaats van een optisch oog, zoals de standaard wel is vandaag de dag; u weet wel, een infrarood lezer/laser (het kan allebei, in dit geval) die ruwweg duizend foto's per seconde van de ondergrond trekt en zo de beweging berekent. Als dat niet cool is...

Maar doordat mijn muis niet meer werkt zie ik mij genoodzaakt om met het toetsenbord te werken (tot ik van mijn lamme reet geraak en uiteindelijk mijn dradige infrarood muis uit de kast haal; reken dus nog maar een dag of twee). Tot mijn aangename verrassing werkt dit wonderwel. Natuurlijk niet zo snel als ik zou willen, maar toch goed genoeg. Ik behoor natuurlijk ook nog tot de uitloper van de DOS generatie, toen muizen nog slechts een accessoire waren.
Misschien moet ik maar, ten teken van mijn anciënniteit, de muis verbannen en alleen nog maar met het toetsenbord werken.

Waarschijnlijk niet...


ps: sorry, het is nu blok en ik maak niet echt veel meer mee (en het was verdomd moeilijk om dat lettertype te verkleinen; stomme muis)

Ik voel me een tikje wollig

Ik weet wel waar het aan ligt.
Gisteren gezellig gaan eten bij iemand op kot ('nen tête-à-tête' als het ware); flesje wijn erdoor.
Dan op café, drie duvels de man (wel, iemand had er vijf op, maar dat ging me wat te snel).
Daarna in bed gekropen, maar niet zo heel goed geslapen; ik slaap zelden goed, en als mijn bedgenoot dan nog ligt de draaien en keren, tja, dan weigert Mr. Sandman mij te bezoeken. (Maar het was haar gezelschap meer dan waard)

Nu ben ik dus een tikje wollig, staat mijn studeren op pauze en verdoe ik mijn tijd met verhaaltjes schrijven, lezen (weliswaar voor de examens, dus dat valt nog mee) en wachten tot ik een berichtje terugkrijg, hetgeen een tamelijk hopeloze bezigheid is.
En onderwijl laat ik u dan ook nog even voelen hoe ik me voel: mijn tijd aan het verdoen. Sorry hiervoor, maar gedeelde smart is halve smart, n'est-ce pas?
Maar morgen vlieg ik er met hernieuwde kracht opnieuw in!
En ga ik 's avonds naar de cinema....

Denken; zegen of kwelling...

Ik kan vrijwel alles rationaliseren; van gezouten dolken in mijn hart (figuurlijk, wel te verstaan) tot de gevolgen van mijn eigen gebrek aan zelfdiscipline, niets ontsnapt aan Folker-bis die steevast iets zegt als 'ach, in het grotere geheel der dingen maakt het allemaal niets uit; ga en entertain uzelf.' Hij is ook een beetje gek, ik weet het.

De keerzijde van de medaille is echter dat ik vrijwel niets niét kan rationaliseren. Pure emotie is mij vreemd, aangezien alles wat ik denk, voel en meemaak onmiddellijk geanalyseerd wordt door mezelf.
Iemand zei me onlangs dat ik niet verliefd ben als het geen volmondig 'ja' is; maar ik denk er altijd teveel over na, denk ik (haha...*zucht*). Ik weeg het af, de voordelen tegen de nadelen, als een verdomde kosten-baten analyse.

Momenteel ben ik aan het luisteren naar 'Say you love me' van Fleetwood Mac.
'Cause when the lovin' starts and the lights go down, and there's not another livin' soul around, you woo until the sun comes up and you say that you love me
Het maakt me haast melancholisch, verlangend naar een simpelere ingesteldheid die niet zoveel in vraag moet stellen...


Gelukkig zijn er nog 'The Presidents of the United States of America'.
Peaches come from a can, they were put there by a man in a factory downtown. And if I had my little way, I'd eat peaches every day.
Meer moet dat niet zijn; het zijn de kleine dingen des levens die het geluk brengen, n'est-ce pas?
Voor mij? Koffie en sigaretten, en de mensen die ik heel graag, maar veel te weinig zie; en dat zijn er héél wat...

Verwarring

Het is een vreemde dag.
Ik ben om drie uur in bed gekropen, heb wakker gelegen tot acht uur (met rond vier uur een korte 'wakkere droom', waar ik mezelf onbewust uit wakker heb geschud omdat ik door een deur was aan het zweven; zeer unheimlich), en heb uiteindelijk tot drie uur geslapen.
Dan heb ik plots een berichtje gekregen van diegene waarvan ik het totaal niet meer had verwacht en nu ben ik zowel lichamelijk als geestelijk volledig verward.
Oplossing: Engelse lexicografie (of woordenschat, maar dat klinkt niet zo fancy); een steunpunt in mijn leven...
*zucht*
Studeren, Folker, concentreer je op het studeren...

The US of A

Klikt u maar eens door naar deze link:
No Iraq Draft

Dan zal u zien dat de meningen in de VS toch nog altijd verdeeld zijn en dat er een groot verschil bestaat tussen de kusten (met name de Oostkust) en het midden.
Ik zou bepaalde adjectieven willen gebruiken over (het grootste deel van) de bevolking in centraal Amerika, maar aangezien mijn broer mij dan weer gaat vergelijken met Herman Brusselmans (how rude!) laat ik dit maar achterwege...

Onnozele feiten

Van de 47 berichtjes in de inbox van mijn gsm zijn er twee van mijn beste vriend en twee van mijn (half)broer;
de overige 43 zijn van meisjes, geen lieven (een aantal zijn wel ex-en, maar de berichtjes uit die tijden heb ik niet meer)
Mijn psychiater zal mij wel vertellen dat dit vooral veel over mijzelf zegt (moeder, wat jij?), maar ik denk dat het meer te maken heeft met het sekseverschil ('oh, brother, not again' - zwijg, folker-bis).
Maar aangezien niemand hier echt geïnteresseerd in is, ga ik een staakt-het-vuren afkondigen, mijn taalsalvo's stoppen en mijn nederlandse grammatica doorgronden.

Constituenten voor iedereen!

ps: 'onnozele' kan buiten zijn normale betekenis ook nog de bijbelse hebben, namelijk 'onschuldig'; u maakt erva, wat u wil

The longest day

Rond negen uur vanmorgen (op 1 januari dus) heb ik besloten om de slaap maar achterwege te laten deze nacht/ochtend.
Dit zowel omdat ik mij aan het amuseren was (zie nerdy post; en wees gerust: ik had mijn sociale contacten meer dan verzadigd) en omdat ik mijn bioritme eens degelijk terug op orde moet krijgen (een mens leeft niet van straatverlichting alleen).
Daarenboven was ik mijn gsm vergeten en ben ik tussen twee voor en twintig over twaalf iedereen kwijtgeraakt waarmee ik de avond was begonnen, dit dik tegen mijn wensen (voor alle duidelijkheid).
Bij deze: mijn excuses (ha, alsof iemand dit leest).

Aan al de rest die dit leest, maar er niets mee te maken heeft: mijn excuses. Ik ben al veel te lang wakker, ik ben wel al terug nuchter, maar ik heb nog steeds niets te vertellen. Tja, ik verspil u tijd blijkbaar even hard dit jaar als vorig.
Some things never change...

ps: sigaretten gerookt tussen acht uur 's avonds en elf uur 's ochtends: 31
voornemens voor het nieuwe jaar: hopeloos
bridget jones gehalte: veel te hoog