Dit heb ik een maand of drie à vier geleden geschreven, voor de Frappant TXT wedstrijd (met als opdracht 'pikant' en waar ik uiteindelijk iets anders naartoe had gestuurd, dat waarschijnlijk nog slechter is dan dit zou geweest zijn, maar ho). Dus wees gerust, ik ben niet plots geobsedeerder geworden; ik heb gewoon een continue, gelijkmatige interesse in seks.
Dit zou voorgedragen moeten worden door één persoon die drie verschillende - en zeer duidelijk afgebakende - personages speelt. In de tekst zelf zitten geen regieaanwijzingen, of wat dan ook. Een personage spreekt zonder aanhalingstekens, de twee met aanhalingstekens spreken tegen elkaar. En het is niet af, uiteraard.
"Het spijt me. Ik heb seks gehad met iemand anders."
De ander kijkt geschokt in de leegte.
"Het spijt me."
"Waarom?"
Een antwoord biedt nooit enig soelaas, maar de vraag moet blijkbaar altijd gesteld worden, die en...
"Hoe kon je?"
"Hoezo, hoe kón ik? Ik heb jou nog nooit horen klagen."
"Hoe kon je mij bedriegen?!"
Het probleem is dat ik 'pikant' een tamelijk stom onderwerp vind.
"Met een beetje bier en een mooi meisje, maar luister naar me.
'Pikant' is een adjectief, wat inhoudt dat het iets anders nodig heeft, een naam of een concept, om een afgebakende betekenis te krijgen.
"Naar jou luisteren? En wat mij dat nog kunnen opleveren?"
Zonder iets om bij te staan betekent 'pikant' te veel. En dus niets.
"Luister naar me, alsjeblief."
Niets kan echter ook interessant zijn.
"Goed, je krijgt drie minuten."
Maar in dit geval zal dat waarschijnlijk een beetje tegenslaan.
"Het was pure porno."
zondag, maart 09, 2008
dinsdag, maart 04, 2008
Sexsomnia
Nee, het is geen flauw neologisme; kijk hier maar. Het is wel een flauw tekstje, maar dat ligt aan het autobiografische karakter...
Één. Twee. Drie. Vier.
Ze draait zich om, op de bal van haar voet, haar jurkje is een zee. Ik vang een glimp op van niets bijzonders, vlak boven haar knie. Mijn hart versnelt en mijn bloed wordt omgeleid. Haar ogen haken in mijn blik. Donker. Helder. Zo expliciet zij. Haar sandalen klepperen op de stenen.
Tweeëntwintig. Drieëntwintig. Vierentwintig. Vijfentwintig.
Ik zou haar mijn ziel geven, maar vind het al niet meer. Ze strekt haar arm – mijn palmen strijken klam langs mijn broek – en haakt twee vingers achter de mijne. Een kusje, vluchtig, op haar tippen. Mijn rilling doet haar glimlachen.
Drieënveertig. Vierenveertig. Vijfenveertig. Zesenveertig.
Ze duwt deuren open en trekt mij mee. Ze rent trappen af en ik volg. We weten waar. Plots staat ze stil, mijn neus in haar haar. Ze ruikt naar perziken. Perziken en zichzelf. Mijn broek is te klein. Haar schouder is bloot. Perfect bloot.
Vierenzestig. Vijfenzestig. Zesenzestig. Zevenenzestig.
Ze duwt mijn rug tegen de muur. Haar lippen zijn vochtig. Haar ademhaling is zwaar. Ik voel de hitte in mijn oor. Mijn lippen op haar huid. De moedervlek boven de welving van haar borst. Ze buigt haar hoofd. Haar nagels in mijn rug.
Vijfentachtig. Zesentachtig. Zevenentachtig. Achtentach...
Het is net zeven uur. Geen zin meer om te slapen. Geen nut meer om te slapen. Zelfs mijn droomvrouwen zijn onbereikbaar.
Één. Twee. Drie. Vier.
Ze draait zich om, op de bal van haar voet, haar jurkje is een zee. Ik vang een glimp op van niets bijzonders, vlak boven haar knie. Mijn hart versnelt en mijn bloed wordt omgeleid. Haar ogen haken in mijn blik. Donker. Helder. Zo expliciet zij. Haar sandalen klepperen op de stenen.
Tweeëntwintig. Drieëntwintig. Vierentwintig. Vijfentwintig.
Ik zou haar mijn ziel geven, maar vind het al niet meer. Ze strekt haar arm – mijn palmen strijken klam langs mijn broek – en haakt twee vingers achter de mijne. Een kusje, vluchtig, op haar tippen. Mijn rilling doet haar glimlachen.
Drieënveertig. Vierenveertig. Vijfenveertig. Zesenveertig.
Ze duwt deuren open en trekt mij mee. Ze rent trappen af en ik volg. We weten waar. Plots staat ze stil, mijn neus in haar haar. Ze ruikt naar perziken. Perziken en zichzelf. Mijn broek is te klein. Haar schouder is bloot. Perfect bloot.
Vierenzestig. Vijfenzestig. Zesenzestig. Zevenenzestig.
Ze duwt mijn rug tegen de muur. Haar lippen zijn vochtig. Haar ademhaling is zwaar. Ik voel de hitte in mijn oor. Mijn lippen op haar huid. De moedervlek boven de welving van haar borst. Ze buigt haar hoofd. Haar nagels in mijn rug.
Vijfentachtig. Zesentachtig. Zevenentachtig. Achtentach...
Het is net zeven uur. Geen zin meer om te slapen. Geen nut meer om te slapen. Zelfs mijn droomvrouwen zijn onbereikbaar.
zondag, maart 02, 2008
Patronizing flowers
First of all, let me fulfill my role as a linguist and give you a few pointers about the use of 'then' and 'than'. When I bought the first Absynthe Minded cd 'Aquired Taste' (very good, by the way), I noticed the following sentence in the booklet: "And when I'll get there than I'll know"
Alas, this is quite wrong, of course. I'll put it as plainly as possible, in the hopes that the handful of people who read this can spread some truth amongst the masses.
'than': marks a comparison as in 'greater than', 'bigger than', 'less perfect than', and so on and so forth. It cannot be replaced or omitted. eg. "I'm a bigger jerk than most people."
'then': a time marker, and as such it can usually be replaced by similar expressions such as 'at that moment' or (although definitely not always) 'tomorrow' or even, in some cases, omitted. eg. "When people find out my true nature, only then'll I be in trouble." (A bit unorthodox and spoken, but form is never all that matters.)
Well, now we'll continue with a personal story, while hoping that all of the above is pretty much correct, since it's always pretty shameful to be wrongfully patronizing.
On to friday night: a house warming party, long overdue, conversing with someone who is not precisely unknown to me, but it was only the fourth conversation we had ever had (if memory serves, which is a long shot). She asked me about my cynicism, which seems overtly present in discussion, but oddly absent in my social actions. Boy, was I ever glad to hear that. 'Cause it's a shield, really (this might be some Dawson's Creek/Grey's Anatomy/*some show about teenagers finding their place in the world* plagiarism, but ah well), against all the goddamn crap people throw at each other, day after day, from every corner of the earth towards every other corner. Bitch, moan, lie, cheat, exploit, kill, and less than one hundereth of a promille of those for any reason that even comes close to being 'right' (whatever that means). I try to do the right thing, almost neurotically, towards the people I know, the people I might actually help, the people I care about. But I can't care about everybody, or at least, I can't care without losing the self-adhesive label of 'mentally stable'. Of course, it can be a thin line, and that's why I was so glad to hear her say that. I still see a good person in the mirror, and I'd like for it to stay that way. Not that it helps me sleep at night, but then, only excercise, weed and alcohol do that; I don't want my conscience upping my doses. And I don't want to join the world in circling the drain just yet...
Alas, this is quite wrong, of course. I'll put it as plainly as possible, in the hopes that the handful of people who read this can spread some truth amongst the masses.
'than': marks a comparison as in 'greater than', 'bigger than', 'less perfect than', and so on and so forth. It cannot be replaced or omitted. eg. "I'm a bigger jerk than most people."
'then': a time marker, and as such it can usually be replaced by similar expressions such as 'at that moment' or (although definitely not always) 'tomorrow' or even, in some cases, omitted. eg. "When people find out my true nature, only then'll I be in trouble." (A bit unorthodox and spoken, but form is never all that matters.)
Well, now we'll continue with a personal story, while hoping that all of the above is pretty much correct, since it's always pretty shameful to be wrongfully patronizing.
On to friday night: a house warming party, long overdue, conversing with someone who is not precisely unknown to me, but it was only the fourth conversation we had ever had (if memory serves, which is a long shot). She asked me about my cynicism, which seems overtly present in discussion, but oddly absent in my social actions. Boy, was I ever glad to hear that. 'Cause it's a shield, really (this might be some Dawson's Creek/Grey's Anatomy/*some show about teenagers finding their place in the world* plagiarism, but ah well), against all the goddamn crap people throw at each other, day after day, from every corner of the earth towards every other corner. Bitch, moan, lie, cheat, exploit, kill, and less than one hundereth of a promille of those for any reason that even comes close to being 'right' (whatever that means). I try to do the right thing, almost neurotically, towards the people I know, the people I might actually help, the people I care about. But I can't care about everybody, or at least, I can't care without losing the self-adhesive label of 'mentally stable'. Of course, it can be a thin line, and that's why I was so glad to hear her say that. I still see a good person in the mirror, and I'd like for it to stay that way. Not that it helps me sleep at night, but then, only excercise, weed and alcohol do that; I don't want my conscience upping my doses. And I don't want to join the world in circling the drain just yet...
vrijdag, februari 29, 2008
Future, come to me!
Nu ik het eerste seizoen van Heroes op dvd heb (gekocht via Humo en uiteraard enkel met Nederlandse ondertitels; oh, de beperkte visie...) en weer volop droom van mijn eigen superkrachten (ach, een beetje zelfdiscipline zou al leuk zijn), lijkt de toekomst toch nog betrekkelijk ver weg (wat misschien aan de kater ligt), maar dit verzacht mijn leed een beetje (hoewel mijn broer consequent unimpressed is): de Morph.
maandag, februari 11, 2008
Wrong again
Nee, ok, Kyle XY is eigenlijk echt niet goed. Wat daarentegen wel goed is, zo blijkt, is The Unit. Black ops, wat persoonlijk leven ertussen en een David Mamet als producer.
You could do worse. Jammer genoeg moeilijk te vinden op het net. Hier zijn de eerste drie afleveringen alvast. Dan weet u of u naar de bib moet.
You could do worse. Jammer genoeg moeilijk te vinden op het net. Hier zijn de eerste drie afleveringen alvast. Dan weet u of u naar de bib moet.
donderdag, februari 07, 2008
Oceanen van tijd
Meh, I've seen better, but as time needs to be filled, I don't really mind Kyle XY, and the concept of seeing what we see as ordinary and 'normal' (I really don't like that word) through a different point of view, well, it couldn't hurt, bloody petrified society...
Meh, see for yourself. Here are a few episodes.
Meh, see for yourself. Here are a few episodes.
woensdag, januari 30, 2008
Europa, voorbij God en de Staat
Ah, filosofie, altijd leuk, maar ik ben er niet heel bedreven in. Zoals seks, eigenlijk, maar ach, oefening baart kunst.
Ooit zal ons universum eindigen. Nadat de sterren zijn opgebrand en de planeten niets meer zijn dan veredelde asteroïden, zullen zelfs de zwarte gaten verdwijnen en zal er niets overblijven dat nog aan de Melkweg herinnert. Laat staan aan de mens. Slechts dan zal de geschiedenis werkelijk ten einde zijn. Dit wordt uiteraard pas over een onvatbare tijd in de toekomst verwacht (ruwweg over 1x10^100 jaar), maar het maakt elke verwezenlijking, op welk vlak dan ook, ultiem nutteloos, als het perspectief maar breed genoeg is. Niettemin gaat de mens op zoek naar een zingeving die niet enkel het eigen leven, maar alle leven een doel kan geven. Een ver verheven vaderfiguur die ons weet te beschermen tegen verantwoordelijkheid en ons afschermt van een mogelijkheid om een eigen zingeving op te bouwen.
Er vielen mij twee dingen op bij het lezen van 'Het Europa der filosofen'. De (ingebeelde) voordehandliggendheid van Europa en het ver doorgedreven christelijke gedachtegoed. Beiden getuigen van een drang naar profilering, naar het vinden van een positie, van het individu binnen de groep en van de groep tegenover andere groepen.
Van Novalis tot T.S. Eliot, het christendom lijkt de plakband die ons bijeen houdt, of die ons bijeen zou houden, moesten we Jezus in ons hart accepteren. En uiteraard heeft religie een verbindende functie; net als het nationalisme creëert de religie een ingesloten en een uitgesloten groep, wat een belangrijk onderdeel vormt van elk groepsgevoel: een groep bestaat immers pas bij de gratie van zij die niet in een groep zitten.
Het standpunt dat vaak wordt aangedragen is dat de Europese eenheid zoek is sinds het christendom in verval is geraakt, soms aangevuld met de aanmaning om ons leven opnieuw rond de kerken te centreren. Hoewel er iets voor te zeggen valt, dat het gevoel 'Europa' op z'n minst voor een deel samenviel met dat van de christelijke god, is een terugkeer naar dat bindmiddel uitgesloten op sociologisch vlak (teveel verschillende levensbeschouwingen), op ethisch vlak (te ver doorgedreven secularisering) en op moreel vlak (te weinig waarheid in de doctrine).
Het nationalisme – in wezen ook een manier om een in- en een uitgesloten groep te creëren, maar dat met een land in de plaats van een god – werkt niet in Europa als geheel, waarschijnlijk voor een deel omdat er geen gemeenschappelijke taal bestaat, maar evengoed omdat vrijwel alle samenwerking zich in abstracte wandelgangen voordoet, of meer gezien wordt als een samenwerking tussen een aantal Europese landen, eerder dan een samenwerkend Europa. Daarnaast waren de twee grootste oorlogen van Europa in de vorige eeuw oorlogen met zichzelf, wat een eenheidsgevoel ongetwijfeld nog steeds in de weg zit. De Verenigde Staten van Amerika, bijvoorbeeld, kunnen zich wel beroepen op een eenheidstaal, hebben alleen al in de laatste zeventig jaar als natie twee externe vijanden verslagen en kunnen zich momenteel nog steeds beroepen op een wij/zij gevoel vanwege de zéér abstracte tegenstellingen freedom vs. terrorism en (iets minder vaak verwoordt, maar wel aanwezig) christianity vs. islam. Betrekkelijk '1984' allemaal en niet onmiddellijk een benijdenswaardig alternatief.
Dat Europa deze maatschappij-scheppende functies ontbeert, betekent echter eveneens dat we zelf kunnen kiezen wat ons bindt, wat ons profileert. Aangezien er meer redenen zijn om voor een hecht samenwerkend Europa te pleiten dan om het te ontbinden, dient er gezocht te worden naar een nieuw samenhorigheidsgevoel, en dat op zich is al een eerste stap. Het verschil tussen een geografische regio die Europa heet en een Europa als cultureel geheel is echter niet iets dat zonder een actief ingrijpen tot stand zal komen. Want hoewel men wel kan spreken van een Europese cultuur, is dit niet enorm verbazingwekkend, daar regio's die actief culturele producten uitwisselt na verloop van tijd op bepaalde vlakken naar elkaar zullen toegroeien.
De belangrijkste reden voor een actiever Europabeleid is echter meer dan een intellectueel of cultureel samenwerken: het aanpakken van de problemen die de mens in de komende eeuw moet zien te overwinnen, wordt hoe langer hoe minder mogelijk op een nationale schaal. Het emotionele nationalisme heeft dan ook geen plaats in een interculturele wereld, evenmin als het christendom, aangezien beiden uitgesloten groepen creëren die niet zonder risico uitgesloten kunnen worden, in de eerste plaats vanwege het morele overwicht (ie. het is niet mogelijk een baken van iets Goeds of Waarachtigs of wat dan ook te zijn, bij het uitsluiten van groepen op basis van religie of nationaliteit, of wat dan ook, me dunkt), maar evengoed omdat Europa te divers is, zelfs alleen West-Europa, om onder één enkele op emotie gebaseerde ideologie te verenigen.
In plaats daarvan is er nood aan een intellectuele vereniging van Europa, die in wezen in de scholen moet beginnen. Omdat de noodzaak bestaat, uiteraard, om ons te verenigen, niet slechts vanuit praktisch oogpunt, maar ook vanwege het ideologisch aspect: een hechte samenwerking tussen een grote en diverse groep is een onvermijdelijke toekomst, en ongetwijfeld een moeilijke, maar mensen hebben iets nodig om naartoe te leven, zeg maar om in te geloven. En als dat geen god is, en als dat geen staat is, waarom dan niet de mens zelf?
Europa is geen eindpunt, maar de mogelijkheid op een nieuw begin; geen tabula rasa, maar toch een omgedraaide bladzijde. Een samenwerking die niet steunt op gemeenschappelijke waanbeelden, maar op de rede en het zoeken naar de onbereikbare waarheid. Die waarheid (of Waarheid) zal niet begeleid worden door tromgeroffel en trompetgeschal bij haar ontdekking, maar zal slechts de waarheid zijn door de verdediging van de rede, niet door de aanval op de leugen.
Europa is geen eindpunt, Europa is de mogelijkheid op een nieuw begin; een model voor een mensheid die actief probeert om te doen wat goed is, niet slechts voor zichzelf en zijnen en de haren, maar voor elke actor, los van de kleinmenselijke vooroordelen en emoties die zo veel internationale betrekkingen lijken te tekenen.
En ja, het is ultiem nutteloos, maar dat wil niet zeggen dat het nutteloos is: als we geen zekerheid kunnen hebben over onze realiteit, wil dat niet zeggen dat we ze niet kunnen en in wezen moeten proberen te verbeteren. Empathisch handelen, liefst ook vanuit het gevoel, maar minstens vanuit het idee dat elke persoon tot een evenwaardige rede in staat is. De eigen waarheid verdedigen, zonder de poorten te sluiten voor twijfel en evolutie. Europa heeft geen nut als vage verzamelnaam van landen of geschiedenissen, maar moet zichzelf definiëren, niet in oppositie tot anderen, maar vanuit de mogelijkheden die het heeft.
Als dat allemaal echter niet lukt: onderzoekers van de Universiteit van Chicago hebben berekend dat over (ruwweg) 1x10^1055 jaar er een nieuwe Big Bang zal zijn, ontstaan uit het lege kerkhof van ons universum. Misschien gaat het dan beter.
Ooit zal ons universum eindigen. Nadat de sterren zijn opgebrand en de planeten niets meer zijn dan veredelde asteroïden, zullen zelfs de zwarte gaten verdwijnen en zal er niets overblijven dat nog aan de Melkweg herinnert. Laat staan aan de mens. Slechts dan zal de geschiedenis werkelijk ten einde zijn. Dit wordt uiteraard pas over een onvatbare tijd in de toekomst verwacht (ruwweg over 1x10^100 jaar), maar het maakt elke verwezenlijking, op welk vlak dan ook, ultiem nutteloos, als het perspectief maar breed genoeg is. Niettemin gaat de mens op zoek naar een zingeving die niet enkel het eigen leven, maar alle leven een doel kan geven. Een ver verheven vaderfiguur die ons weet te beschermen tegen verantwoordelijkheid en ons afschermt van een mogelijkheid om een eigen zingeving op te bouwen.
Er vielen mij twee dingen op bij het lezen van 'Het Europa der filosofen'. De (ingebeelde) voordehandliggendheid van Europa en het ver doorgedreven christelijke gedachtegoed. Beiden getuigen van een drang naar profilering, naar het vinden van een positie, van het individu binnen de groep en van de groep tegenover andere groepen.
Van Novalis tot T.S. Eliot, het christendom lijkt de plakband die ons bijeen houdt, of die ons bijeen zou houden, moesten we Jezus in ons hart accepteren. En uiteraard heeft religie een verbindende functie; net als het nationalisme creëert de religie een ingesloten en een uitgesloten groep, wat een belangrijk onderdeel vormt van elk groepsgevoel: een groep bestaat immers pas bij de gratie van zij die niet in een groep zitten.
Het standpunt dat vaak wordt aangedragen is dat de Europese eenheid zoek is sinds het christendom in verval is geraakt, soms aangevuld met de aanmaning om ons leven opnieuw rond de kerken te centreren. Hoewel er iets voor te zeggen valt, dat het gevoel 'Europa' op z'n minst voor een deel samenviel met dat van de christelijke god, is een terugkeer naar dat bindmiddel uitgesloten op sociologisch vlak (teveel verschillende levensbeschouwingen), op ethisch vlak (te ver doorgedreven secularisering) en op moreel vlak (te weinig waarheid in de doctrine).
Het nationalisme – in wezen ook een manier om een in- en een uitgesloten groep te creëren, maar dat met een land in de plaats van een god – werkt niet in Europa als geheel, waarschijnlijk voor een deel omdat er geen gemeenschappelijke taal bestaat, maar evengoed omdat vrijwel alle samenwerking zich in abstracte wandelgangen voordoet, of meer gezien wordt als een samenwerking tussen een aantal Europese landen, eerder dan een samenwerkend Europa. Daarnaast waren de twee grootste oorlogen van Europa in de vorige eeuw oorlogen met zichzelf, wat een eenheidsgevoel ongetwijfeld nog steeds in de weg zit. De Verenigde Staten van Amerika, bijvoorbeeld, kunnen zich wel beroepen op een eenheidstaal, hebben alleen al in de laatste zeventig jaar als natie twee externe vijanden verslagen en kunnen zich momenteel nog steeds beroepen op een wij/zij gevoel vanwege de zéér abstracte tegenstellingen freedom vs. terrorism en (iets minder vaak verwoordt, maar wel aanwezig) christianity vs. islam. Betrekkelijk '1984' allemaal en niet onmiddellijk een benijdenswaardig alternatief.
Dat Europa deze maatschappij-scheppende functies ontbeert, betekent echter eveneens dat we zelf kunnen kiezen wat ons bindt, wat ons profileert. Aangezien er meer redenen zijn om voor een hecht samenwerkend Europa te pleiten dan om het te ontbinden, dient er gezocht te worden naar een nieuw samenhorigheidsgevoel, en dat op zich is al een eerste stap. Het verschil tussen een geografische regio die Europa heet en een Europa als cultureel geheel is echter niet iets dat zonder een actief ingrijpen tot stand zal komen. Want hoewel men wel kan spreken van een Europese cultuur, is dit niet enorm verbazingwekkend, daar regio's die actief culturele producten uitwisselt na verloop van tijd op bepaalde vlakken naar elkaar zullen toegroeien.
De belangrijkste reden voor een actiever Europabeleid is echter meer dan een intellectueel of cultureel samenwerken: het aanpakken van de problemen die de mens in de komende eeuw moet zien te overwinnen, wordt hoe langer hoe minder mogelijk op een nationale schaal. Het emotionele nationalisme heeft dan ook geen plaats in een interculturele wereld, evenmin als het christendom, aangezien beiden uitgesloten groepen creëren die niet zonder risico uitgesloten kunnen worden, in de eerste plaats vanwege het morele overwicht (ie. het is niet mogelijk een baken van iets Goeds of Waarachtigs of wat dan ook te zijn, bij het uitsluiten van groepen op basis van religie of nationaliteit, of wat dan ook, me dunkt), maar evengoed omdat Europa te divers is, zelfs alleen West-Europa, om onder één enkele op emotie gebaseerde ideologie te verenigen.
In plaats daarvan is er nood aan een intellectuele vereniging van Europa, die in wezen in de scholen moet beginnen. Omdat de noodzaak bestaat, uiteraard, om ons te verenigen, niet slechts vanuit praktisch oogpunt, maar ook vanwege het ideologisch aspect: een hechte samenwerking tussen een grote en diverse groep is een onvermijdelijke toekomst, en ongetwijfeld een moeilijke, maar mensen hebben iets nodig om naartoe te leven, zeg maar om in te geloven. En als dat geen god is, en als dat geen staat is, waarom dan niet de mens zelf?
Europa is geen eindpunt, maar de mogelijkheid op een nieuw begin; geen tabula rasa, maar toch een omgedraaide bladzijde. Een samenwerking die niet steunt op gemeenschappelijke waanbeelden, maar op de rede en het zoeken naar de onbereikbare waarheid. Die waarheid (of Waarheid) zal niet begeleid worden door tromgeroffel en trompetgeschal bij haar ontdekking, maar zal slechts de waarheid zijn door de verdediging van de rede, niet door de aanval op de leugen.
Europa is geen eindpunt, Europa is de mogelijkheid op een nieuw begin; een model voor een mensheid die actief probeert om te doen wat goed is, niet slechts voor zichzelf en zijnen en de haren, maar voor elke actor, los van de kleinmenselijke vooroordelen en emoties die zo veel internationale betrekkingen lijken te tekenen.
En ja, het is ultiem nutteloos, maar dat wil niet zeggen dat het nutteloos is: als we geen zekerheid kunnen hebben over onze realiteit, wil dat niet zeggen dat we ze niet kunnen en in wezen moeten proberen te verbeteren. Empathisch handelen, liefst ook vanuit het gevoel, maar minstens vanuit het idee dat elke persoon tot een evenwaardige rede in staat is. De eigen waarheid verdedigen, zonder de poorten te sluiten voor twijfel en evolutie. Europa heeft geen nut als vage verzamelnaam van landen of geschiedenissen, maar moet zichzelf definiëren, niet in oppositie tot anderen, maar vanuit de mogelijkheden die het heeft.
Als dat allemaal echter niet lukt: onderzoekers van de Universiteit van Chicago hebben berekend dat over (ruwweg) 1x10^1055 jaar er een nieuwe Big Bang zal zijn, ontstaan uit het lege kerkhof van ons universum. Misschien gaat het dan beter.
donderdag, januari 24, 2008
Good times, shmood times
Well, in five and a half hours, I have to flunk German, on Monday I have to hand in a paper and Wednesday I'm going to flunk English literature and pass a way too optional philosophy course.
Good thing I'm intelligent enough to know what I can and can't do.
It's the same intelligence/arrogance that allows me to get through my days, so my highandmightitude equals an astmatic's inhaler.
Hey, you wouldn't laugh at a guy in a wheelchair, right?
At least I now know what ARD stands for: Arbeidgemeinschaft der öffentlich-rechtlichen Rundfunkanstalten Deutschlands.
I'm proud of myself, and that's good enough, at the moment.
Good thing I'm intelligent enough to know what I can and can't do.
It's the same intelligence/arrogance that allows me to get through my days, so my highandmightitude equals an astmatic's inhaler.
Hey, you wouldn't laugh at a guy in a wheelchair, right?
At least I now know what ARD stands for: Arbeidgemeinschaft der öffentlich-rechtlichen Rundfunkanstalten Deutschlands.
I'm proud of myself, and that's good enough, at the moment.
woensdag, januari 23, 2008
Panzerdivisionen, hier, hier und hier!
Dat was tot eergisteren het enige Duits dat ik kon, maar aangezien ik morgen een examen Duits heb, ben ik nu mijn best aan doen om het wat bij te benen.
Het lukt niet echt, maar wat had u verwacht.
Bij het leren van een reeks afkortingen in een gemoedstoestand die het midden houdt tussen 'ongeloofwaardig rustig' en 'monkey in a cage' ben ik op iets gestoten dat misschien niet echt grappig is, en zelfs niet zo vreemd, maar ondertussen ben ik hier al, dus krijgt u het toch maar.
'o.' betekent ofwel 'oben' ('boven'), ofwel 'ohne' ('zonder').
En wat blijkt? 'oben ohne' betekent zonder meer 'topless'.
Ja, talen leren is leuk...
So wonewy...
Het lukt niet echt, maar wat had u verwacht.
Bij het leren van een reeks afkortingen in een gemoedstoestand die het midden houdt tussen 'ongeloofwaardig rustig' en 'monkey in a cage' ben ik op iets gestoten dat misschien niet echt grappig is, en zelfs niet zo vreemd, maar ondertussen ben ik hier al, dus krijgt u het toch maar.
'o.' betekent ofwel 'oben' ('boven'), ofwel 'ohne' ('zonder').
En wat blijkt? 'oben ohne' betekent zonder meer 'topless'.
Ja, talen leren is leuk...
So wonewy...
dinsdag, januari 22, 2008
A better fantasy world
Well, okay, this is better. Enjoy, and find the rest here.
And ignore the party poker crap.
And, as always, I can only hope I'm not liable because I'm not hosting anything (I think...).
And ignore the party poker crap.
And, as always, I can only hope I'm not liable because I'm not hosting anything (I think...).
Abonneren op:
Posts (Atom)