Onwijs

Ik ben niet echt een religieus persoon. Daarmee vertel ik niemand iets nieuws, denk ik. Maar ik ben wel een spiritueel persoon. In zekere zin. Niet met wishy washy pseudowetenschappelijk gezever dat er in de eerste plaats op gericht is om geld te kloppen uit wie troost zoekt. Een goed businessmodel, zeker en vast, maar niet bepaald verlicht.

Mensen die nood hebben aan troost, probeer ik dat meestal (soms) te bieden, zonder iets in ruil te vragen. Dat maakt me zeker niet verlicht, maar misschien kan ik nog wel een goeie profeet zijn. Niet zoals Jebus, sure; zoals die Mormonenman moet echter toch nog wel lukken. Hear me roar!

Naarmate de tijd voortschrijdt, creëren wij steeds grotere en steeds hechtere netwerken. Ooit waren ze traag en beperkt in ruimte en tijd. Nu omvatten die netwerken onze hele planeet en over enkele decennia waarschijnlijk ook onze maan en misschien zelfs Mars. Er is geen enkele reden om aan te nemen dat deze expansie ooit zal stoppen. Steeds snellere, steeds grotere en steeds hechtere netwerken, die uiteindelijk de rauwe energie van sterren zullen gebruiken om immense afstanden te overbruggen en het gigantische gebied samenbinden waarover de mensheid is uitgezwermd. Dit ligt op de rand van ons voorstellingsvermogen, een type III beschaving die (waarschijnlijk?) op geen enkel vlak lijkt op wat we nu kennen.

Millennia razen voorbij, misschien met duistere periodes waarin de mensheid versplintert en geïsoleerd raakt. Maar dan, dààrna gebeurt er iets wonderbaarlijks. We hebben ondertussen de hele melkweg bezocht en beginnen zelfs voorzichtig daarbuiten te treden. Binnen dit gigantische rijk leeft er ook een niet-aardse intelligente soort én een aardse, niet-menselijke intelligente soort (ik gok op inktvissen). De energie die in onze Melkweg opgewekt en gebruikt wordt, is in onze archaïsche ogen niet te onderscheiden van een oneindigheid. We communiceren voortdurend en onmiddellijk over onmetelijke afstanden. Tijd en ruimte worden één enkel manipuleerbaar concept.

Uit die massa verbonden individuen ontstaat er één collectief bewustzijn, het universum aan de spreekwoordelijke vingertoppen (of tentakels). Deze entiteit, die u God kan noemen, maar evengoed Folker, zal de realiteit aanschouwen en die taken opnemen die ze noodzakelijk acht. Met enige terughoudendheid, misschien, maar vooral met liefde.

Liefde voor al wat leeft, want leven is een kwetsbaar en kostbaar iets in een realiteit die in de hoofdzaak bestaat uit niets, steen, straling en explosies. Met veel zorg zal prille intelligentie beschermd worden tegen de gevaren van een ongeïnteresseerd universum.

Maar deze god-entiteit, of “gentiteit” *, is meer dan enkele een goede huisvader of -moeder. Denk aan de combinatie van de totaliteit van onze menselijkheid, met een perspectief dat zo breed is dat het evengoed alomvattend genoemd kan worden. Koppel dit vervolgens aan de mogelijkheid om alle levens aan te raken en te beïnvloeden, overal en altijd. Zal de gentiteit ingrijpen? Oorlogen en rampen voorkomen? Nee, op een extinction event na zou dit futiel zijn. Zo’n reflex is begrijpelijk vanuit ons beperkt perspectief, maar bescherming bieden tegen leven zelf is niet de taak van een goede ouder, laat staan van een gentiteit.

In plaats daarvan worden we, wanneer we op het punt staan voor altijd te slapen, met een warme omhelzing ingestopt. Hoe dit gebeurt is niet relevant; een ziel die zonder lichaam kan leven, een oneindig rekken van het laatste moment, of desnoods verzint u zelf maar iets. Wat er dan gebeurt, is veel belangrijker: zicht op het eigen leven, hoe het universum ons gevormd heeft en wij het universum. En samen met dat perspectief, vergeving, voor de slechtsten onder ons, voor de besten en voor iedereen die nooit tot die extremen vervallen is.

Daarna is er een keuze, binnen de grenzen van het onmogelijke, over hoe we de rest van een oneindigheid willen meemaken. Een hemel, of een hel, of een versie van the Matrix waarin we zelf alle settings kunnen bepalen. Of, eens we onze epiloog hebben gehad, het absolute niets, het witte scherm na de aftiteling. Alles eindigt, als we dat willen.

Maar, Folker, hoor ik u al vragen, wat betekent dit nu voor mij? Het antwoord is: eventueel troost (lees het gerust nog een keer), maar hopelijk helemaal niets. Een goede daad is, hoe absurd naïef het ook klinken mag, een beloning op zich. Geluk brengt geluk voort, net zozeer als lijden meer lijden veroorzaakt. Als we dat in gedachten houden en beseffen dat we toch allemaal in hetzelfde, vervaarlijk tollende schuitje zitten, verandert de realiteit niet plots in een utopie (of wat dacht u?), maar kunnen we verder kijken, grootser denken en beter doen. Honger en armoede de wereld uithelpen is niet voor morgen, maar we zijn ook geen peuters meer die altijd de onmiddellijke beloning moeten hebben. Nee, ondertussen zijn we kleuters, denken we al wat verder vooruit en delen we ons eten en ons speelgoed met de anderen. Toch?

* patent pending

Ik moet het niet doen, maar ik doe het toch

In reactie op Olaf Tempelman (DM 12/04)

Waarschijnlijk zou ik uw cynische poging tot humor beter negeren, meneer Tempelman, maar een kort aankaarten van uw neerbuigende onnozeliteiten op deze manier lijkt me nuttiger dan opnieuw tegen een koor te gaan preken.

Het is een tikje gênant dat Nederland de enige is die zichzelf nog als gidsland ziet, en het is waarschijnlijk zelfs schadelijk dat woorden als “gierig” en “hamsteren” er een positieve connotatie hebben. Want als één van de belangrijkste kruispunten van en toegangspoorten tot Europa, krijgt België een grote hoeveelheid vrachtwagens (en een absurde hoeveelheid caravans) te verwerken, veelal van buitenlandse oorsprong. Hen laten meebetalen voor het onderhoud van de wegen komt in de eerste plaats veel te laat.

Maar weet u wat, laat ons land gerust links liggen. Kom niet meer eten en winkelen in Antwerpen en rijd maar langs Duitsland naar uw Zuid-Europese toeristenkolonies. Of probeer het wegenvignet te vermijden en onze agenten om te kopen. Liever corruptie dan belastingen; waar wil u ons eigenlijk naartoe gidsen, vraag ik me af. Maar ach, we sturen u wel gezellig terug naar Tilburg om uw straf uit te zitten.

Of misschien, en ik besef dat dit een nieuw idee voor u is, misschien is het tijd om te beseffen dat die grootheidswaan van Nederland vooral gebaseerd is op hete lucht uit brallende monden als de uwe. Heeft u dan liever dat we volledig stoppen met luisteren?

Waarom u Knack beter niet leest

Sinds een paar maanden valt er elke week een Knack bij ons in de bus. Op zich niet zo vreemd, ware het niet dat niemand hier zich daarvoor opgegeven had (laat staan betaald). En als de toevoer stopt, zullen we vooral weer wat minder papier moeten buitenzetten elke week. Want lezen, bof, dat kost toch veel energie.

U weet het waarschijnlijk wel: het nieuwe seizoen van de heerlijke serie 'Game of Thrones' is net begonnen. De kans is zelfs groot dat u, als u tot mijn leespubliek behoort, de serie al gedownload en gezien hebt. Er zijn immers weinig alternatieven voor. Oh, u kan een abonnement op Prime nemen voor €21,55 per maand, maar zelfs voor die prijs (een abonnement op de UGC cinemas is goedkoper) moet je nog een week wachten (en een Telenet tv-abonnement van minimum €8,20 per maand hebben).


Dus ja, goed, we downloaden het, en masse, zo blijkt. Maar dat dit het logische gevolg is van een hoge populariteit gekoppeld aan een dure en wat archaïsche vorm van gatekeeping, daarmee zijn ze het eens bij HBO zelf (mijn aanduiding): "HBO programming president Michael Lombardo told Entertainment Weekly  recently that the network sees the piracy of 'Game of Thrones' as a sign of success more than a problem. "I probably shouldn't be saying this, but it is a compliment of sorts," Lombardo said ahead of the season 3 premier. "The demand is there. And it certainly didn't negatively impact the DVD sales. [Piracy is] something that comes along with having a wildly successful show on a subscription network." It's HBO policy to fight piracy of its shows, particularly when it finds people illegally selling episodes of its shows, but the network isn't going after individual viewers."

Dus, zoals altijd: heling is illegaal, maar voor persoonlijk gebruik, ach ja. Ook in De Morgen en De Standaard is dit de teneur van de artikels hierover: We'll just call it the price of success.

Enkel Knack lijkt het er niet mee eens. Nee, als u een serie, en vooral 'Game of Thrones', illegaal downloadt, dan zorgt u er zelf voor dat er in de toekomst geen series als 'The Wire' of 'Girls' meer gemaakt kunnen worden.* Want HBO draait op abonnementen en een businessmodel is blijkbaar heilig. Dat negeert natuurlijk een paar feiten, zoals het stagnerend aantal gebruikers in de VS en het stijgend aantal afnemers in de rest van de wereld. Dat de wereldwijde populariteit van de serie er nooit gekomen zou zijn zonder het goedkope en gebruiksvriendelijke distributienet van torrents, komt blijkbaar niet bij de journalist op. Dat de verkoop van de dvd's, boeken, bordspelen en alle mogelijke prullaria die u zich maar kan indenken, HBO wel geen windeieren gelegd zal hebben, is ook niet aan de orde. Eerder drakeneieren aan £45 per stuk.

Ik neem aan dat het artikel geschreven is vanuit het idee om eens iets anders te schrijven dan de anderen. En dat is wel gelukt. Alleen jammer dat het geen hout snijdt.

* Idee voor een nieuwe serie: A Wire of Girls.

We should post a sign

Ik moet er niet aan beginnen. Elke keer als Bart De Wever een column schrijft, erger ik me zwart-geel en kruip ik in mijn pen. Ook nu weer, meer dan vijfhonderd woorden over waarom de column op zeer veel vlakken intellectueel oneerlijk is: hoe de sofist BDW voor elke stelling “misschien” zet, om toch maar niet op kritiek te hoeven antwoorden; dat hij het effect van lood, echt vergif, impliciet vergelijkt met het effect van een idee, hoogstens metaforisch vergif; dat de historicus BWD blijkbaar vergeet dat West-Europa in een relatief geweldloze periode zit, zonder oorlogen, executies of gladiatorengevechten; dat de muziekkenner WBD weet dat ook gothic en house over ho’s, blingbling en the thuglife zouden gaan; dat de politicus WDB maar wat graag de discussie uit de weg gaat over wat het betekent dat er jongeren zijn die zich kunnen vinden in de boodschap dat ze enkel genoeg geld kunnen verdienen met criminaliteit; hoe de anglofiel DWB het over een “typisch Brits hyperbolisme [sic]” heeft, waar ik dacht dat ze de meesters van het understatement waren; en dat de humorist DBW dat misschien als grap bedoelde. Ha.

Maar wees gerust, dat hoeft u allemaal niet te lezen, want tijdens het schrijven besefte ik iets rustgevend. Ik beseft wat Bart De Wever eigenlijk is. Geen Vlaamse nationalist, geen fascist, geen conservatief en (daar zal hij trots op zijn) ook geen intellectueel. Bart De Wever is een trol.

Geen sprookjestrol die onder een brug woont, maar een vleesgeworden internettrol, die teert op de irritatie en woede die op hem gericht worden. Een trol die met slechte argumenten de meest onpopulaire stellingen zoekt en luidkeels verdedigt, onderwijl zo veel mogelijk mensen uitscheldend, om vervolgens met glinsterende ogen te kunnen likkebaarden bij zo veel aandacht.

Dus is er maar één iets dat ons rest, de enige regel die je ooit nodig hebt in zo’n geval, online en offline:

Don’t feed the trolls.

Randy Newman was right!

Om maar even te zeggen: The Hobbit was waarschijnlijk de meest teleurstellende en saaie film van het jaar. Twee en een half uur en amper dertig interessante minuten. Ga in plaats daarvan naar Argo, of Jagten. Of Where the Wild Things Grow, maar die heb ik zelf nog niet gezien, dus dan mag u laten weten wat ik ervan moet vinden.

Maar The Hobbit, jeez, so boring...

Ich spreche etwas Deutsch

Tijd om nog eens iets te schrijven met een aantal links naar artikels op de site van De Morgen, want blijkbaar zal dat binnenkort niet meer mogelijk zijn. Of zal u enkel kunnen doorklikken als u er zelf een abonnement op hebt. Ik vraag me af hoe snel ik in de problemen zou komen als ik een site getiteld ‘Krantenartikels die ik interessant vind’ maak, waarop ik de artikels waarover ik schrijf integraal overneem. Al kan het evengoed dat ik stop met erover te schrijven en me op DeWereldMorgen.be richt.

Maar we zien wel wat de toekomst brengt. Eerst het heden. Dit artikel verklaart zeer veel voor mij. Ik loop al lang rond met de vraag waarom er zo weinig reclame op de trams en bussen van De Lijn hangt. Het is niet dat ze tegen reclame zijn, want er hangt er wel degelijk, soms zelfs over de hele buitenkant van een voertuig. Maar toch blijft er zo veel lege ruimte over, dat ik me bleef afvragen of meer reclame toch geen beter manier zou zijn om inkomsten te genereren, eerder dan prijsverhogingen, controles en boetes. Maar gelukkig zijn er nog zuiverheidswetten. Ik bedoel taalwetten. Ahum. Taalwetgeving die in de statuten van LijnCom, verantwoordelijk voor de reclameregie van de Lijn, wordt omgezet in een bepaling dat het Nederlands de voertaal moet zijn in de reclame, punt.

De voorbeelden die in het artikel staan, zijn al idioot genoeg en tonen een duidelijke onwetendheid wat betreft onze moderne, meertalige samenleving. Maar het werkt ook niet, zo zegt de ombudsman, en zo kon ik daarnet zelf vaststellen:

Imperialist!

De vzw Taalrespect, die “strijd tegen de verdrukking van het Nederlands in Brussel, de Rand, de faciliteitengemeenten, of waar dan ook”, maakt zichzelf snel genoeg kenbaar met de openingszinnen op hun site: “Deze webstek werd opgestart ter promotie van de Nederlandse taal.  Het Nederlands is immers een taal in verdrukking, zeker in Brussel en de rand rond Brussel.” Een soort Académie française, dus, maar dan eentje zonder taalgevoel.

De strijd om tweetaligheid in en rond Brussel vind ik superbe, maar dit is een absurde regeling, aangezien reclame verstaan wil worden en als dat niet lukt schiet ze zichzelf in de voet. Eisen dat reclamemakers zich tot het Nederlands moeten beperken, is als bepalen welke kleuren een schilder mag gebruiken, of zeggen wat de enige drie kruiden zijn die in het eten mogen.

Wat is het ergste dat er kan gebeuren? Dat we reclame in het Russisch krijgen? En dan wandelt Jantje, acht jaar, naar school en plots zie hij die vreemde tekens, die amper lijken op wat hij kent van thuis en op school. Hij zegt*: “Ey, Hamme, is da Arabisch, of wa?” Mohammed antwoord: “Allé, gast, da lijkt er totally nie op. Tash, wette gij da nie?” Waarop Natasha vertaalt wat er staat, misschien zelfs eerst letter per letter. Bam, weer kosteloos wat geleerd.

En 1200 jaar later waren alle talen die vandaag gesproken worden uitgestorven en had iedereen veel respect voor elkaar.

Fin

* ik heb geen idee hoe achtjarige kinderen spreken.

Er zijn geen echte schoorstenen meer, meneer

Hoewel ik mezelf graag als zachtaardig, empathisch en open zie, moet ik toegeven dat ik bij momenten betrekkelijk agressief kan zijn. Niet fysiek agressief (dat ligt waarschijnlijk aan mijn fysiek), maar in een discussie waarin ik overtuigd ben van mijn gelijk (en dat zijn er veel, zo niet de meeste) én waarin één van beide zijden geen overtuigende argumenten heeft (dat kan ook ik zijn), durf ik al eens uit te halen op een manier waar ik later spijt van heb. Op het internet weet ik dit echter meestal te vermijden en zelfs in mijn lezersbrieven heb ik dit al ietwat geleerd. Toegegeven, niet altijd.

Gisteren voelde ik me echter onterecht op Facebook geschoffeerd door iemand die ik zelf niet ken, over een onderwerp dat me eerlijk gezegd niet enorm interesseert. En nu wil ik toch even mijn mening erover kwijt, met alle nuancering die dit weblog te bieden heeft. Geen hoge verwachtingen dus.

Na een statement op Fb (van iemand die ik wel ken) over dat zwarte Pieten zwart zijn omdat ze door de schoorsteen kruipen, merkte ik fijntjes op dat door een schoorsteen kruipen je nooit die “faux nègre” look zal opleveren. Dit was een reactie die daarop volgde:

“Piet is door al die jaren schoorsteenvegen zo zwart van het roet geworden dat niemand meer weet welke huidskleur hij oorspronkelijk had. Het is ook helemaal niet belangrijk. Het doet er toch niet toe of je zwart, wit of geel bent, of welke kleur dan ook! Trouwens, mag je dan ook niet meer naar Sneeuwwitje luisteren als kind om de "dwergen" als personen met een handicap niet te discrimineren? ... Fuck off met politieke bullshit, dit zijn KINDERVERHALEN!”

Zo’n uitspraak doet mijn wenkbrauwen herhaaldelijk fronsen. Sowieso snap ik goed hoe je ‘het doet er toch niet toe’ combineert met ‘fuck off’, want dat laatste doet uitschijnen dat het er blijkbaar wel toe doet. Ook zie ik niet wat hier politiek aan is. Maar vooral dat kinderverha... sorry, KINDERVERHALEN gespeend zouden moeten blijven van enige kritische lezing, vind ik wat absurd, zo niet schadelijk. Verhalen voor kinderen bevatten vaak, meer nog dan verhalen voor adolescenten en volwassenen, een duidelijke en eenduidige moraal. Hierdoor beïnvloeden ze, net als alle verhalen, onze perceptie van de realiteit. Zelfs bij volledig fictieve verhalen gaan we vaak nog uit van realisme in bepaalde deelaspecten van die fictieve realtieit, zoals de emotionele beleving of handelingsbereidheid van de personages. We snappen dat Antigone haar broer liever begraaft en daardoor de wet breekt, omdat zowel de liefde, als het zorg dragen voor onze doden herkenbare elementen zijn.

Omgekeerd beïnvloedt onze realteit echter ook onze lezing. Wij zullen de mythe van Antigone eerder lezen als een strijd tussen de staat en het individu, daar waar de oorspronkelijke interpretatie waarschijnlijk eerder naar een strijd tussen (de wetten van) de mens en (de wetten van) de goden neigde. Onze maatschappij en de individuen waaruit ze bestaat veranderen, in wisselwerking, van dag  tot dag en van generatie tot generatie. De factoren die deze veranderingen sturen zijn onduidelijk qua aantal, vorm of kracht, maar laten we niet gewoon de handen in de lucht gooien en de schouders ophalen.

Want kinderen nemen hun omgeving voortdurend in zich op en die omgeving bevat veel impliciete concepten, regels en stereotypen. Veel (moderne) kinderreeksen bevatten expliciete moraliserende aspecten, maar in feite bevat alle media die een kind gebruikt per definitie dit moraliserend aspect, al of niet expliciet en bewust. Waarom zou er dan niet nagedacht worden over de boodschap die een verhaal uitdraagt? Waarom zouden we ons niet afvragen of we negatieve stereotypen versterken bij een vatbare  doelgroep? En vooral: wat is er op tegen om deze verhalen aan te passen aan onze moderne samenleving? Is het simpele, licht etterende nostalgie? Of is het een donkerdere, diepere angst voor de vervreemding van de eigen cultuur? Of is het misschien de simpele inertie van de mens, die zich liever gedwongen ziet tot actie, dan preventief (en dus in de onmiddellijke zin onnodig) actie te ondernemen?

Weet u wat, als we al eens gewoon de kroespruiken en rode lippenstift wegdoen? Dan dringt de vergelijking met de jaren ’50 zich niet meer zo nadrukkelijk op. Ofwel laten we de Sint vanaf nu vergezellen door drie meisjes van lichte zeden voor wie hij betaald heeft, maar wiens diensten hij niet gebruikt; want die homoseksuele afwijking met zwarte pieten van de oorspronkelijke mythe vind ik eigenlijk maar niks.

PS: ik denk trouwens niet alleen dat de dwergen van Sneeuwwitje best gelukkig zijn, of toch op z'n minst geen lijfeigenen (integendeel, Sneeuwwitje is hun meid), maar ook dat het mythologische Dwergen zijn en geen mensen met dwerggroei. Maar dat geheel terzijde.

Zagen staat vrij

“De massale steun die een vermogensbelasting gisteren kreeg, krijgt vandaag evenveel tegenwind.”

Met deze zin* begint vandaag een artikel in De Morgen (dat niet online staat), een pagina voorbij Maurice Lippens, ex-Fortisvoorzitter, die bekent dat hij eigenlijk geen enkele kundigheid had wat het bankwezen betreft. Dààrvoor vertelt de Israelische ambassadeur dat de beschietingen van Gaza bedoeld zijn om de mensen daar te helpen tegen Hamas. Onder het motto “bedolven onder puin heb je geen last van de wereld”, neem ik aan. Om maar te zeggen dat mijn vertrouwen in de mensheid al wat kletsen in het gezicht had gekregen toen ik bij de verongelijkte rijken aankwam.

En dan die zin. “... krijgt vandaag evenveel tegenwind.” Zelfs als we uitgaan van een echt slecht afgenomen onderzoek, als uiteindelijk blijkt dat het niet 75%, maar slechts 50%  van de Belgische populatie is dat de vermogensbelasting steunt, dan nog moeten die rijken toch verdomd hard roepen. Van die overschatte vijftig procent die niet voor de belasting is, is er waarschijnlijk nog een groot deel dat niet voor of tegen is.

Een fractie van een fractie, dus. Verrassend genoeg net die fractie die meer zal moeten betalen. Wacht, nee, dat is niet verrassend. Als je een bal in de lucht gooit, komt die terug naar beneden. Als je iemand meer belastingen wil laten betalen, krijg je de rationalisaties waarom hun bijdrage aan de maatschappij al voldoende belasting is.

Gaan we uit van lui, oud geld, laten we zeggen een veertig jarige playboy die teert op een erfenis van drie miljoen, netjes geparkeerd op een tamelijk slechte spaarrekening. Onze man heeft wel een ethische kant, en zit daarom op Triodos; dat geeft 0.6% rente plus 0.3% getrouwheidspremie. België heeft de vermogensbelasting van Frankrijk overgenomen, waardoor hij (vanaf 3 miljoen) elk jaar 0.5% moet afdragen. Dus wordt 3 miljoen eerst €3 027 000 en vervolgens wordt er daar €15 135 afgehouden. Dat betekent dus dat zijn rente beperkt wordt tot een luttle €11 865, of net geen duizend euro per maand.

Is onze man iets meer in geld geïnteresseerd, gaat hij naar een Fortuneo Plus Fidelity rekening**  en krijgt hij 2.65% met getrouwheidspremie. Dan wordt zijn 3 miljoen eerst €3 079 500 en daar wordt dan € 15 397,5 afgehouden. Dus nog een opbrengst van €64 102,5 na aftrek, of €5341,875 per maand.

Dit alles natuurlijk zonder aandelen, investeringen, vastgoed of ‘fiscale spitstechnologie’. Rijken die met hun geld bezig zijn (en dat zullen wel de meeste rijken zijn, aangezien je anders moeilijk rijk wordt) zullen wel een hoger rendement kunnen realizeren.

Om maar te zeggen dat dit geen mes in de rug van hard werkende mensen is, noch is het een rem op de economie. De vermogens die hiermee in het vizier komen, zullen dit amper registeren. En dat de welvaartsherverdeling die dit in de hand werkt wel eens goed zou kunnen zijn voor de maatschappij, daar heb ik het eerder al eens over gehad.

Oh, en zeggen dat je enkel een belasting wil betalen als ze beter gebruikt wordt, is een argument dat voor geen enkele burger van dit land geldt, dus ik mag hopen ook niet voor wie aan de financiële top van de samenleving staat.

* ik zou er dit van maken, maar daar gaat het nu niet over: “Zoveel steun als de vermogensbelasting gisteren kreeg, zoveel tegenwind krijgt ze vandaag.”

** niet dat ik er iets van weet; ik lees gewoon dit.

Voorspelden de Inca's het einde van het Christendom?

De naaldboom op de Grote Markt in Brussel, vanaf 6 december “kerstboom” te noemen, wordt vervangen door een digitaal exemplaar. En natuurlijk worden er op die manier tradities en waarden aangevallen. Op het moment van schrijven vindt 57% van de stemmers* op Het Laatste Nieuws dit "beangstigend". Gelijk hebben ze. Niemand heeft nog respect voor de enige verjaardag van die almachtige, alwetende drie-eenheid.

Maar niet alleen JHW wordt in deze geschoffeerd door de heidenen en pseudo-christenen die een onbuigzame, onmenselijke, tegenstrijdige leer proberen te verzoenen met een maatschappij die niet uitsluitend uit nonnetjes en andere christelijke stereotypen bestaat.** We mogen immers niet vergeten dat de naaldboom geïncorporeerd is door een beginnend kerstendom dat zo’n fallisch symbool in de anders toch veel te vrouwelijke natuurgodsdiensten wel kon appreciëren.

Eigenlijk zelfs, integendeel: dit is vooral een gebrek aan respect voor de religies die voor en naast het christendom bestaan.***  De kerststal blijft namelijk staan. Enkel de boom verdwijnt en op die manier een opvallende verbinding met pre-christelijke tot zelfs pre-moderne mens tijdperken. Ook toen keek men immers met ontzag naar grote (naald)bomen.

Deze maatregel herdefinieert het christendom, het héle christendom, tot niets meer dan het kind van het jodendom en de ouder van de islam. Luchtgodsdiensten die door de fata morgana van hun gebakken lucht niets meer kunnen zien, een rookgordijn waar we amper nog vage schimmen kunnen herkennen van al wie wat verder van ons af staat.

De oplossing ligt voor de hand. Een plant die ons verbindt met de vroegste beginselen van de beschaving. En zo worden de kerstboomverbrandingen terug populairder. Goed voor het gemeenschapsgevoel.

* representatief voor hln.be stemmers.
** iets met kinderen... Cherubijntjes?
*** voor de gemakkelijkheid gaan we uit van een simultaan tijdsverloop; dat leest makkelijker voor omnipotente wezens.

K3? Nee, toch niet.

Gisteravond werd ik gebeld door een mij onbekend nummer. Het was al wat na 23u en mijn gsm stond op stil. Ik zag het pas rond half twaalf en haalde mijn schouders op. De eerste cijfers waren +329, dus een vast, Belgisch nummer uit Gent. Dat zal wel een familielid zijn, dacht ik.

In plaats van vandaag terug te bellen, voer ik het in Google in. Meestal haalt dat weinig uit, maar deze keer kreeg ik zowaar een Infobel pagina met een naam en een adres in een of andere bloemenwijk net buiten Gent (waar alle straten naar bloemen zijn genoemd). Die naam googelen geeft echter slechts één profiel dat niet uitgesloten kan worden, en dan enkel omdat er zo weinig informatie op te vinden is. Ook heeft het (Linkedin) profiel slechts één 'connectie', waardoor ik er, al dan niet terecht, vanuit ga dat de eigenaar ervan boven de veertig is. Age-based profiling? Sure, why not.

Moraal van het verhaal?

Go vote? Sure.
Bel niet na elf uur? Hmm, hangt er vanaf.
Als je iemand belt, gebruik dan het antwoordapparaat dat elke gsm heeft en spreek iets in, of stuur een of ander bericht? Ja. Daar kan ik achter staan.

Al bel ik waarschijnlijk beter gewoon terug.