Ik en de vis

Ik ben even gek als mijn vis, hoewel op een andere manier;
daar waar mijn vis met zijn hoofd tegen de muur bonkt en een spiegelbeeld niet van een echte vis kan onderscheiden, zit ik tot een luttele zeven uur 's ochtends een spelletje online te spelen (een MMORPG voor de ingewijden onder u, namelijk Anarchy Online; ik ben toch nog altijd een echt computernerd).
Een blokvakantie noemen ze dat dan...
Nu ja, ik studeer wel degelijk, en ik heb het gevoel genoeg te studeren, maar gezond kan dit toch niet zijn.
Ik heb nog wel een grappige kerel leren kennen, maar eigenlijk weet ik niet of het een man of een vrouw is, piepjong of stokoud, een Amerikaan, Europeaan, Aziaat of wat dan ook.
I love the internet, but I hate my addictive personality...

ps: ja, ik ben een normaal functionerend lid van de maatschapij, mijn nerdiness is een deel van mij, maar definieert mij niet. Ouderjaar gaat mij zelfs veel meer kosten, economisch en lichamelijk...
Don't cry for me, I'm already wasted...

Het is wat dan ook

Om zeep; om Marseille; naar de kloten; naar de boem; naar de haaien; om naar; naar om; whatever...
Rond 22u53 heden avond heeft ze onomstotelijk bewijs gekregen dat ik een opdringerige gek ben. Wat ben ik toch een ongelooflijke lul.
Great plan, Folker.
*zucht*

Ik denk dat ik tegen mijn spiegelbeeld ga racen, heen en weer, heen en weer, en elke keer vlak voor het einde tegen een onzichtbare muur botsen.
Mijn vis doet het ook; hij lijkt gelukkig... Gek, maar gelukkig.

Bah...rbara Debusschere

Er zijn veel vuile dingen in de wereld, van genocide tot gsm's waardoor mensen zeggen 'die moet wel stijl hebben'.

Vandaag op de voorpagine van de Egokatern van De Morgen: (en ik parafraseer) mensen moeten stoïcijns zijn en elke dag het ergst verwachten en dan raakt een ramp (en dan met name de afgrijselijke aardbeving in Azië) hen niet meer.
Ondertussen hoor ik op de radio 'het dodental heeft net de kaap van de 50.000 overschreden'.
Bah, wat een verwaande, groffe arrogantie. Alsof je je op welke manier dan ook kan voorbereiden op een aardbeving met een sterkte van 9.0 op de schaal van Richter.
Verwaande ****; en dan nog met zo'n achternaam...

De flikken, a moaten

Net een stukje gezien van een of andere docusoap (brrr; say it again! - Mufasa...) over de Antwerpse politie op de VRT.
Het was een geniaal staaltje televisie.
Er werden twee verhalen door elkaar getoond:
aan de ene kant had je een wijkagent van de oude stempel (met een echte moustache) die geen crap van niemand aannam, van de oude antwerpenaar ('Maar ik zou die sirenes wel gehoord hebben, moesten ze eraan komen' - 'Ja, ze kunnen het altijd wel uitleggen'), noch van de (tamelijk) jonge migrant ('Je parle français' - 'En derjust verstond ge me nog perfect; dan zal kik u nen bon moete geven, hé'). Bij de stukken ertussen, als hij aan het wandelen is, klinkt er een cool muziekje, als was hij inspecteur Clouseau.
aan de andere kant waren er twee agenten die een (gesloten) winkel onderzochten waarvan de deuren niet op slot waren. ze gingen binnen, elk met hun maglight (oh, yeah) en een hand op hun pistool; occasioneel namen ze hun pistool ter hand, om wat later te knoeien met de deur van de koelruimte.

Moraal van het verhaal: het was in se even oninteressant als andere docusoaps, maar door de montage en de muziek was het een zeer aangename kijkervaring.
Er gaat slechts 1 ding boven een arrogante Antwerpenaar: een arrogante Antwerpse flik

Monoloog van de berg Heliocon

Dit is een examenvraag, dus als u onderbouwde kritiek hebt, fire away;
opdracht: schrijf een korte monoloog vanuit het standpunt van de berg Heliocon (waarop Pegasus zich afduwt en zo de bron creëert waarin de zeven muzen zich laven)

Iedereen denk altijd dat híj op de spil van de geschiedenis staat, dat zíjn tijd op aarde te boek zal staan als een van de revolutionaire passages der menselijke historie.

Ik heb meer dan alleen maar steden zien komen en gaan: ik heb goden zien baren en goden zien sterven; ik heb heelder maatschappijen de wereld zien veroveren, om in een oogwenk tot op de rand van het uitsterven gebracht te worden…

De hoef die nu mijn rotsen splijt, de pijn die ik nu voel, deren me niet. Niet als deze boodschapper eindelijk het begin van een nieuw tijdperk inluidt. Want terwijl zijn machtige vleugelslag mijn bloed doet vloeien, laaft mijn water reeds de redding van mensen en goden.

Drinkt, mijn kinderen, en behoedt hen van zichzelf.

Drinkt, en maakt mijn offer niet vergeefs.

Zalig...

Zalige dag...
Om even met een klein aantal conventies te breken (moest ik met allemaal breken, ik zou taal noch internet kennen):
Gisteren stond in de krant 'Kerstmis gaat niet over het aantal lichtjes in je boom'
Zucht
Ze heeft gelijk: kerstmis is de zoveelste 'consumeer meer dan normaal' dag, nog niet heel oud, noit met zuivere bedoeling verbonden.
Ik geniet ervan, no doubt about it, maar ik ga niet één dag per jaar de heilige uithangen.
Ik ben het hele jaar door mijn vuile, seksistische, menslievende, liefhebbende, stralende, arrogante, lullige, onnuttige, mooie zelf.
Beste wens?
Dat ik niet verander; de narcist in mij zou hartzeer krijgen...

Marie bewonderde

Dat deed ze wel vaker; het was uit het niets gegroeid in haar kindertijd en nu ze bijna tot volle wasdom was gekomen waren er maar weinig dingen die ze liever deed dan bewonderen.
Deze keer was er echter een merkwaardig verschil. Men had haar reeds lang gezegd dat het de normaalste zaak van de wereld was; meer zelfs: er werd beweerd dat bewonderen alleen maar op die manier mogelijk was.
Toch was dit de allereerste keer dat ze aan de lijve ondervond dat het niet alleen mogelijk was om iéts te bewonderen, maar ze kreeg ook een vaag vermoeden dat het inderdaad wenselijk was. Ze had alleszins een onmiddelijk gevoel van verwezenlijking, iets waar ze ander lang op moest wachten.
De buschauffeur leek echter een probleem te hebben. Hij had al twee maal 'Kan ik u helpen?' gevraagd, maar Marie - die op dat moment volledig was aan het opgaan in 's mans fijn gekrulde snorharen - bleef haar gezicht op een luttele twee centimeter van het zijne houden.
Ze verplaatste haar bewondering net naar zijn neus, toen hij even opzij keek en hun neuspunten elkaar kort raakten. Door deze onverhoopte gunst viel Marie in kattenzwijm op zijn arm, die daardoor het stuur naar rechts trok. De bus kon niet anders dan gehoorzamen en reed een eindje op een buigende verkeerspaal, die toevallig boog op het hoofd van een ongelukkige passant die net drie uur de liefde had bedreven met zijn minnares en nu op weg was naar huis om hetzelfde te gaan doen met zijn vrouw. Hij moest echter de tram hebben.

Marie kwam nog net op tijd bij bewustzijn om te zien hoe haar buschauffeur haar gebruikte als opstapje om weg te raken, heel de tijd hoog en schriel gillend.
'Ach,' dacht ze, terwijl de vlammen aan haar schoenen likten, 'hoe zal ik ooit zo'n man het hof kunnen maken.'



Dit is geïnspireerd op de titelzin, die tijdens de les Algemene TaalKunde als voorbeeld werd gebruikt. Aangezien de les zelf niet heel interessant was, leek dit me productiever...

Overcharging; when good pubs go bad...

Situatieschets:
Zeven mensen, 18 tot 24 (gok ik, vergeef me als ik me vergis), zitten in een café op de Waalse kaai. Ik zeg u de naam van dit café niet, simpelweg omdat ik het niet weet; in dit geval geloof ik niet in het 'beschermen van de betrokkenen' (in dit geval!).
Heel gezellig, gespreksonderwerpen van de Tik-tak baby tot Milk inc. passeren de revue, en rond middernacht besluiten we door te gaan.
Twee van ons gaan al de vijf pinten (samen) hadden gedronken afrekenen. De overige vijf krijgen de rekening op hun tafel.
We tellen: 2 pintjes teveel.
We tellen nog eens, alle zeven afzonderlijk: 2 pintjes teveel.
Goed, iedereen is menselijk, dus ik stap samen met iemandnaar de barman en we kaarten (wel, ok, zij kaart) de inconsistentie aan. De man weigert zelfs maar te overwegen dat hij een fout heeft gemaakt en durft zelfs te zeggen 'Ik drink geen bier'.
Één van de twee die op voorhand hadden afgerekend had gezien op het schermpje meegekeken en had gezien dat er drie 'groepen' pintjes opstonden: 1 van vier vanboven, 2 in het midden en 1 van 3 vanonder, gescheiden door Duvel en Westmalle Triple. Op de rekening die wij gepresenteerd kregen, waren echter enkel de onderste drie geschrapt.
Ik was mijn jas gaan aandoen en iedereen stond op het punt om door te gaan, maar ik voelde mij zo grof behandeld dat ik dit niet over mijn kant kon laten gaan.
Goed, we moesten morgen naar school of gaan werken, het was koud, we waren moe en het waren maar twee pintjes, maar het was een van de zeldzame keren dat mijn principes me parten speelden (ik heb er niet veel, maar ik verdedig ze des te heftiger).
Ik zie de barman (geen familie) onze rekening in een grote pot met rekeningen doen en vraag dan ook om de rekening met de vijf pintjes te zien. Hij rommelt even in de pot om dan aan de andere barman, die achter te toog staat, te vragen of hij even in de vuilbak wil kijken om die rekening te zoeken.
Vindt u dit verdacht? Ik alleszins wel, aangezien ik ten zeerste betwijfel of er op de vier minuten tussen hun afrekenen en het onze er andere mensen hun rekening hebben vereffend. Neen, sorry, ik betwijfel het niet; ik weet dat het niet is gebeurd.
Ondertussen is het grootste deel van onze groep al naar buiten en wordt de discussie tussen mij en de barman een tikje heftig. Een van de meisjes (die bij ons hoorde) kwam er echter tussen als pseudo-volleerd diplomaat en kalmeerde ons beiden (min of meer) om mij dan naar buiten te sleuren. Het rekeningetje bleef even onbestaande...


ps: ik zal de naam van het café later nog toevoegen. U mag er gerust nog iets gaan drinken van mij (het zou maar erg zijn anders), maar een verwittigd persoon - wat ben ik toch politiek correct - is er twee waard.

Drifting apart, like wreckage during a storm

Vrouwe Justitia
the figure / symbol of Justice

Aldus een recente uitgave van de electronische Van Dale N-E.

Lady Luck, aan de andere kant, staat niet in E-N, maar is bij mijn weten een geijkte uitdrukking. Hiervoor bestaat dan weer geen nederlands equivalent (jaja, Vrouwe Geluk, maar ik moet de eerste die dat zegt nog tegenkomen).

Dit heeft geen enkel direct nut, maar ik vind het gewoon tamelijk opvallend.

Verder nog iets waarop ik door 'research' voor dit stukje ben gestoten op een goksite:

The Swastika is the oldest cross and emblem in the world. Although not fully agreed upon, its origin is said to come from a combination of four ‘L’s standing for luck, light, love and life.

Ha, yeah, right, de Romeinen, Boedhisten en Germanen spraken ook al over luck, light, love and life. Etnocentrisme is de term, geloof ik.
Nu, ja, mooie gedachte, nietwaar?


ps: nieuwe bevlieging, nieuwe lay-out

De rethoriek van de intellectueel

Het gaat in dit geval (natuurlijk) niet over mij, maar over de Duitse schrijver en cultuurfilosoof Stefan Zweig.

"Al de vale paarden van de apocalyps zijn door mijn leven gestormd, revolutie en hongersnood, geldontwaarding en terreur, epidemieën en emigratie; ik heb de groote massa-ideologieën onder mijn ogen zien groeien en zich verspreiden, het fascisme in Italië, het bolsjewisme in Rusland en bovenal die oerpest, het nationalisme, dat de bloei van onze Europese cultuur heeft vergiftigd. Ik moest een weerloze en machteloze getuige zijn van de onvoorstelbare terugval van de mensheid in een barbarij die we allang vergeten waanden, met een bewust en programmatisch dogma van anti-humaniteit. En het was ons deel, zinds eeuwen weer oorlogen zonder oorlogsverklaring, concentratiekampen, folteringen, massale rooftochten en bombardementen op weerloze steden te zien, allemaal bestialiteiten die de laatste vijftig generaties niet meer hadden gekend en die de toekomstige generaties hopelijk niet meer zullen dulden"*

Wauw...


*Stefan Zweig (1990), De wereld van gisteren. De Arbeidspers, privé-domein, Amsterdam, ps. 16, 17.