Onder een stolp

Heeft u al eens gehoord van het spelletje 'Bully'? Het heet ondertussen 'Canis Canem Edit', wat zoveel betekent als 'dog-eat-dog' en heeft de mediastorm zonder al te veel kleerscheuren doorstaan. Pesten, pesten, pesten; oh lord, won't somebody think of the children!

In De Morgen lees ik dat het spel niet alleen een andere titel heeft, maar tevens een afgezwakte inhoud. Daar zou ik toch graag bewijs van zien, want heel de hetze is ontstaan toen er enkel nog maar screenshots te zien waren. Ja, tuurlijk, de infantiele leerkrachten hebben het opgeblazen met hun petitie, maar niemand heeft dat spel ooit gespeeld tot vorige week, dus zo'n uitspraken zijn me net iets te van de pot gerukt.

Child Focus, ondertussen, steunt de winkelketen Dreamland die het spel weigert in de rekken te leggen. "In dit spel worden de spelers blootgesteld aan pesterijen en intimidatie." En dan? Ik ben al wel aan ergere dingen blootgesteld. Heeft u ooit al eens de helft van een torso zien weggeblazen worden door een salvo uit een combat shotgun? Ik wel en ik vond het mooi geanimeerd. Als zoiets niet verboden moet worden, waarom dan wel de iets realistischere dingen zoals pesten. Het gebeurt, face it, leer uw kinderen er mee omgaan en sluit ze godverdomme niet op in een ivoren toren waarin ze geen enkele weerstand kweken. Want dan krijg je de zielige, neurotische huilebakjes, en de brulapen zonder realiteitszin (JMDD?).

Ik denk dat ik nu maar even naar Dreamland ga en elk kind dat er binnenkomt intimideren om het mij zijn geld te laten geven. Ah, the irony...

Kunst!

Ja, ja, Folker acteert. Reserveer tijdig...

[Edit: en zodat mensen het ook gemakkelijk kunnen zoekmachinen: Graslamp Graslamp Graslamp!]

Over de rooie

Hoera!

Het is, zo kort na de verkiezingen, opvallend hoezeer iedereen in Antwerpen - rood, blauw, groen en zelfs oranje - tevreden is dat het Belang ter plaatse blijft trappelen; het maakt de mensen niet uit dat in theorie de sp.a met de glorie is gaan lopen, iedereen is enorm tevreden omdat men weet dat het geen kwestie was van partijpolitiek; het was een kwestie van Dewinter tegenhouden.

Diezelfde Dewinter zegt (een úúr nadat ze normaal gezien de pers te woord zouden staan) dat Patrickje (ik ben hem momenteel zeer toegenegen) een kannibaal zou zijn en dat er in Antwerpen niets gebeurd zou zijn, omdat de sp.a enkel maar zetels van de andere partijen heeft afgesnoept, maar oh jongens, iedereen die wat nadenkt weet wel beter. Bam, niet langer de grootste partij van 't stad; bam, geen groei meer (ja, 0,5% is geen groei); bam, iedereen heeft er genoeg van, de twistpunten tussen de traditionele partijen worden opzij gezet, want de externe vijand die het Vlaams Belang is (iets wat Dewinter ook toegeeft, aangezien men enkel zijn eigen volk kan kannibaliseren) heeft lang genoeg gezeverd over stadsvlucht en migrantenverstikking.

Hoe durft iemand die in Ekeren woont te beweren dat anderen 'niet weten wat er onder de burger leeft'? En wie neemt zijn analyses ernstig wanneer hij zegt dat 51% van de Antwerpse bevolking in 2025 allochtoon zou zijn?
Misschien bestaat er een wet die zegt dat schizofrene mensen geweerd moeten worden uit de politiek...

Maar tot dan: hoera!

Sf zonder titel (6)

Een vervolg op stukjes één, twee, drie, vier en vijf, uiteraard...

Toen hij de woonkamer binnenging, was haar lichaam volledig verdwenen, met huid, haar en tanden. De capsule lag schijnbaar onschuldig op de vloer, tussen haar kleren, haar twee oorbellen en haar neusbel. Hij pakte het op en draaide een van de helften een kwartslag terug, waarop de naald verdween. Een halve draai in dezelfde richting opende de capsule en hij kapte het kleine hoopje asse in de asbak op tafel. ‘Sansa heeft nooit gezegd dat ze gecremeerd wou worden,’ dacht Nathan. Hij moest erom glimlachen, maar zuchtte toen en stak de capsule weg. Ondanks alles begon de honger te knagen en Nathan ging naar de keuken, zowel om zijn honger te stillen als om weg te zijn uit de woonkamer. Plicht boven persoonlijkheid. Dat hebben ze hem gezegd, langer geleden dan hij ooit dacht te zullen leven. Toen begreep hij het niet, maar nu doorliep hij de hele databank in zijn hoofd en bestuurde zelfs de triviaalste informatie over zijn missie minutieus; hij kende alles reeds perfect, maar het liet weinig ruimte voor emoties en daar was Nathan dankbaar voor.

***

Op het moment dat de deurbel een uur later ging, was Nathan erin geslaagd om niet meer aan Sansa te denken, maar het traditionele ge-ding-dong bracht onwillekeurig herinneringen boven aan hun eerste bezoek aan het appartement. ‘Wauw, zo old school,’ had ze lachend gezegd, en hoewel hij vond dat na zoveel jaren menselijke geschiedenis de term ‘old school’ nutteloos was – want iets te alomvattend – had hij hartelijk gelachen. Zij dacht dat hij van haar had gehouden, en hij ondersteunde dat idee zorgvuldig. Maar zij was dood en hij niet.

Zomaar

Soms sta ik ergens, iets simpel aan het doen of niets aan het doen, met een geest die vrij kan rondzwerven. De vreemdste dingen komen op zo'n momenten boven. Zoals de uitleg die ik aan mijn kinderen zal geven over extreem-rechts. 'Zal geven' met een korrel zout uiteraard. Er kan nog wel een Wereldoorlog over gaan. Ik ga het hier niet neerschrijven, die uitleg, aan de ene kant omdat het uiteraard niet gericht is op een intelligent doelpubliek als uzelf, en ook wel omdat het zo mogelijk nog gekleurder is dan het vorige stukje; gekleurd, maar genuanceerd.

Ik wil het niet, nu nog niet, nog lang niet, maar ik kijk er wel al een beetje naar uit...
Mijn kinderen opvoeden...

Anoniem

Hallo, mijn naam is Folker en ik ben links.

Ik weet eerlijk gezegd niet goed waarom ik hier zit; misschien is het zoals roken en is men er, na het jaren cool te hebben gevonden, achter gekomen dat het eigenlijk schadelijk is voor de gezondheid. Maar ergens *kuch* denk ik *hoest* dat roken toch *rochel* schadelijker is.
Het zal wel iets met polarisatie te maken hebben. Een Blokker heeft me dat eens uitgelegd. "Als ze elke week uw banden platzetten, ja, dan op een bepaald moment ga je er niet meer gewoon tegen spreken en agressief worden." Het ging uiteraard over Marokkanen (of migranten, maar voor Blokkers is dat hetzelfde) en de man vond dat het, moest hij zijn vuisten op zo'n moment laten wapperen, onder het recht op zelfverdediging viel. Bijgevolg, als we een beetje extrapoleren, mag ik Vlaams Belangers ook zonder problemen in elkaar slaan, want God weet dat ze mij al lang genoeg aan het pesten zijn, al was het maar door het straatbeeld te verzieken met hun verkiezingsposter die mij verplichten om naar aartslelijke mensen te kijken (zoals daar zijn: Dewinter, Annemans, Marie-Rose, Coveliers, en zo voort en zo verder).

Ik weet het, door zo'n dingen te zeggen verlaag ik mij tot hun niveau, maar ik vrees dat dat het gevolg is van de polarisatie. Een van de twee kanten zal zich altijd verlagen, nooit zal iemand zich verheffen. We hebben het geprobeerd, jaren aan een stuk, maar daar een intelligente dialoog onmogelijk is en al de rest als discriminatie wordt gezien door de bruinen (het Belang, niet de migranten) lijkt een tweekamp het enige dat ons nog rest. Niet Vlaanderen vs. Wallonië, want hoewel dat niet altijd beste maatjes zijn erkennen de meeste mensen wel dat we elkaar liever rijk dan kwijt zijn. Nee, het zal eerder iets zijn in de trant van België vs. extreem. Extreem-rechts, extreem-links, dat maakt me niet uit, het is toch één pot totalitair nat. Dat is eigenlijk de kern van het probleem, een genuanceerd wereldbeeld vs. een zwart-witte dystopie. Mij zal u niet horen zeggen dat alle migranten engeltjes zijn, integendeel, procentueel gezien (tegenover het totale aantal in België) zullen er waarschijnlijk zelfs meer criminele migranten zijn dan criminele Belgen 1, maar dat zal eerder een gevolg zijn van sociale en economische problemen (mede gecreëerd door de autochtone xenofobie) dan dat het een of andere oorzaak heeft in hun huidskleur, religie, vorm van hun schedel of lengte van hun pietjes. Maar nuance is nu eenmaal moeilijk te vatten.
De verschillen tussen het Belang en de NSDAP zijn langzaam aan het verdwijnen, hoewel er gelukkig nog twee grote punten zijn die nooit zullen samenvallen: als het Belang ooit aan de macht komt, zal het nooit de militaire macht noch de steun van een groot deel van de bevolking hebben om een Wereldoorlog te starten. Een mens moet dankbaar zijn voor de kleine dingen.

Iets waar de meeste mensen het over eens zijn wat betreft 0110 is dat het geen fluit zal uithalen bij de verkiezingen. Ook ik deel die mening; maar het is een belangrijk signaal, naar de buitenwereld en naar onszelf. Het Belang is geen normale partij, wat men ook beweert. Mensen die op het Belang stemmen vallen in twee groepen: de ongeïnteresseerd en ongeïnformeerde idioten aan de ene kant die met open ogen in de afgrond stappen en de fascistoïde klootzakken die met hun kloten en hun spieren denken en agressie boven empatie plaatsen, en kracht boven intelligentie. Ik zou ook nog een mopje willen maken over het EigenBelang, maar aangezien minder dan 0,005% van de Belgische bevolking baat zou hebben bij een meerderheid van het Belang, denk ik niet dat het opgaat.

Hallo, mijn naam is Folker en ik ben links.


1: ik wou eerst 'blanken' schrijven, maar dat klopte al helemaal niet; 'Belgen' klopt ook totaal niet, maar ach, u zult wel snappen wat ik bedoel, nietwaar?

De kern van de zaak

Er was vanalles waar ik het over wou hebben: het feit dat we de legerdienst opnieuw moeten invoeren; dat 'La Mercè' een beestig Barcelonees festival is; dat mijn gsm verdwenen is, uit mijn zak en in de handen van een zeer vaardige zakkenroller.

Maar ik heb maar één boodschap voor u:

Hard Candy (waar ik al eens over geluld heb) speelt sinds vandaag in de Belgische bioscopen. Gaat dat zien!

[Edit: ondertussen hebben we al een nieuwe gsm, dus als alle mensen die mijn nummer hebben (en die mij tof genoeg vinden) mij eens een smsje kunnen sturen, dan kan ik mijn lijst nog eens aanvullen, want 29 nummers is een beetje weinig...]

I don't get it, what does Paris Hilton do?

- She's super rich.
- But what does she do?
- She's totally spoiled and snobby.
- What does she do?!
- She's a whore.

Wat God nooit heeft gesnapt

Het zal een beetje vreemd lijken op het eerste zicht, maar als u weet dat dit pas op 28 september gepubliceerd wordt (of zal worden; of in het slechtste geval zou worden) is het al een stuk logischer, hein.

Bijna had ik iets geschreven over opgroeien, over hoe het leven verandert naarmate we ouder worden; de opvallende overgangen en de onmerkbare verschillen die pas achteraf duidelijk worden. Maar het zou waarschijnlijk op een Buffy aflevering lijken, en ergens twijfel ik aan het bestaan van een lezerpubliek hiervoor, laat staan mijn mogelijkheid om Buffy te overtreffen¹.

Dat krijg je echter, als je de bedremmelde nieuwe inschrijvingen, al dan niet vergezeld van een of meerdere ouders, op de universiteit ziet rondlopen. De gevoelens die ik daarbij krijg schommelen tussen leedvermaak en nostalgie, maar ik heb mezelf dan ook altijd al fantastisch en oud gevoeld.

Er zijn genoeg dingen waar ik u wel mee zou willen vervelen, god weet dat de wereld in een snel tempo down the drain is aan het gaan, maar dit is daar het moment niet voor. Nu, in zekere zin het onofficiële Nieuwjaar voor de student, nu is het een tijd van de gepersonaliseerde versie van sex, drugs and rock ’n roll, wat zich meestal manifesteert in feestjes met voldoende alcohol, drugs en vrienden, waarbij een gebrek aan één eventueel nog opgevangen kan worden door de andere twee, hoewel zo’n uitspraken gevaarlijk zijn, impressionable youths als wij zijn. Maar eigenlijk zijn dit soort paternalistische ‘welkom in het nieuwe jaar’ speeches ook niet echt aan mij besteed, noch als spreker, noch als luisteraar; daar hebben we rectoren en praesessen voor, om een of andere reden. Na een korte inspectie van de UA-site² vind ik trouwens niets over een openingsspeech van de rector in ons aller kathedraal, wat kan betekenen dat men het concept van ‘pluralisme, maar dan wel vanuit een katholiek religieus standpunt’ heeft laten varen, maar evengoed dat ik niet hard genoeg heb gezocht; ha, u weet, hoop doet de zotten leven³, ik zal mijn adem er maar niet voor inhouden, hoewel er genoeg mensen zijn die dat niet echt een verlies zouden vinden. Dat hoop ik alleszins, want laten we eerlijk zijn, een mens wordt in minstens even grote mate – misschien zelfs in grotere mate – gedefiniëerd door zijn vijanden als door zijn vrienden. Of haar vijanden en haar vrienden. De gematigde feministen zijn mijn vijanden niet.

Het klinkt stoerder dan het is, gedefiniëerd worden door vijanden, maar daar had u waarschijnlijk al een vaag vermoeden van. Er zijn nu eenmaal niet veel schrijvers meer die over de nodige fysieke kunde beschikken om hun argumenten de kracht bij te zetten die het de woorden alleen ontbreekt. Misschien kan ik dat gat in de markt wel opvullen: Hendrik Jan, schrijver-krijgsman. Met de bijhorende Hollywood verfilming, uiteraard: Henry John, writer-warrior. Dan kan ik zelf het scenario schrijven én mijn eigen stunts doen. Tja, een mens moet iets doen met zijn diploma Taal- en Letterkunde, nietwaar?

Maar goed, het nieuwe jaar is begonnen en het leven kabbelt rustig voort, eeuwig naar beneden met slechts af en toe voldoende vaart om de zwaartekracht even te tarten⁴. Misschien is een klein beetje concrete paternalistische raad toch nog wel aangewezen, zodat u uw tijd niet vollédig verspild hebt: als u ooit met een speer gaat vissen, mik dan onder de vis; het water bedriegt immers uw ogen⁵...

1: Echt, het is moeilijker dan u zou denken.

2: Onder lichte dwang van bovenaf wordt iedereen verzocht om consequent Universiteit Antwerpen te gebruiken, dus hou ik het maar consequent bij UA.

3: Ik weet het, dit is geen bestaand spreekwoord, maar met een neologisme op tijd en stond heeft men goud in de mond...

4: Algemeen genomen. Mijn leven is zeer leuk, dankuwel.

5: Als u wil mag u dit metaforisch opvatten, maar het moet niet.

Een snuifje melodrama

Soms heeft een mens daar nood aan.

Zo ook gisteravond, dan gaat een mens door de nachtelijke stad dwalen op zoek naar iets dat niet te vinden is, niet in een nachtelijke stad; op tonen van een simpelere wereld die er soms in slagen om de krop in mijn keel te doen groeien, stijgen, of wat zo'n krop ook doet. Maar zonder verlossing, daar geraak ik niet, geen steentjes bij te dragen aan de wateroverlast die mooi mijn innerlijke zelf complementeert.

En kijk, nu is iedereen weer tevreden; u krijgt emotioneel exhibitionisme en ik... wel, ik heb weer wat tijd gedood. Everybody's a winner...