De borden die langs de snelweg staan met daarop boodschappen van algemeen nut, zijn vaak typevoorbeelden van haastige, slecht doordachte en slecht uitgewerkte campagnes. De laatste in een lange rij wil mensen zichzelf en/of hun kinderen een gordel laten dragen als ze in de auto zitten. Daar is op zichzelf natuurlijk niets mis mee. Ik vertel zelf graag de (bronloze) anekdote over een Amerikaan die fel en principieel protesteerde tegen zijn overheid, omdat ze hem dwongen om een gordel te dragen en dus zijn vrije meningsuiting fnuikten (want alles heeft betekenis). Long story short, hij werd het enige dodelijke slachtoffer in een auto-ongeluk, waarbij alle andere betrokkenen wel een veiligheidsgordel droegen.
Maar dus, die slechte verkeerscampagne. Ik kan jammer genoeg de afbeeldingen niet linken, want ik vind ze niet terug. Een BIVV campagne, had ik gedacht, maar daar staan ze niet tussen. Niet dat het veel uitmaakt, want voor zover ik kon zien vanuit een auto die aan een dikke honderd kilometer per uur over de snelweg scheurt, zijn het gewoon foto’s van pubers die op het punt staan een veiligheidsgordel vast te klikken, met daarover de woorden ‘Een slimme gast, klikt hem vast!’ dan wel ‘Een knappe griet, vergeet hem niet!’.
Ja, het is jammer dat ze er niet ‘een knappe gast’ en ‘een slimme griet’ van hebben gemaakt, maar ik kan me inbeelden dat niet iedereen al in de 21ste eeuw leeft. Goed, no harm done. Die komma’s, daarentegen, die staan daar prominent genoeg om iemand een C4 te geven. Wees gerust, in deze tijden van crisis vind je vast wel iemand die vlot, vriendelijk en stressbestendig is, en ook nog weet dat er tussen een onderwerp en persoonsvorm geen komma hoort. Barbaren.
Ach, gelukkig zijn er nog mensen die doortastend kunnen handelen, en maatregelen nemen die vast niet veel meer zullen kosten dan ze ooit kunnen opleveren, zoals het volledig identiteitsloze Midden-Brabant. Maar als we toch onnozeliteiten op het internet aan het gooien zijn: Menapië? Klein-Vlaanderen? Of misschien is het toch makkelijker om de stad Antwerpen te hernoemen? In dat geval heb ik twee voorstellen: Stromae (stad aan de stroom, immers), of gewoon Tstad, dan zou er voor haar bewoners niet veel veranderen.
* Midden-Brabant, M-B, MB!
donderdag, november 13, 2014
maandag, oktober 13, 2014
Rot
Fictie, voor de Frappant TXT wedstrijd, waarvan ik door mijn eigen toedoen de deadline en de tweede, uitgestelde deadline gemist heb. Om het hele 'burn this place to the ground' gevoel wat te compenseren, vindt u hier een publicatie van Orlando Verde die "krachten [aanspreekt] die deze gemeenschap meer van ‘ons’ kunnen maken." (dixit Wouter Hillaert). Een iets nobeler sentiment dan wat ik hier meestal tentoonspreid.
De geuren en geluiden van het bos zijn dezelfde als toen. Dorre bladeren kraken onder mijn voeten, maar dat stoort de kwetterende vogels niet. Pas als ik struikel over een verborgen boomwortel en luid vloek terwijl ik net niet val, zijn ze even stil. Met mijn vrije hand tegen de ruwe stam van een oude eik, zoek ik mijn kalmte terug. De vogels – ik denk dat ik roodborstjes en mezen herken – slagen er sneller in dan ik. Herinneringen komen ongevraagd bovendrijven. Ik adem diep in, maar de geur is zelf een herinnering. Dennennaalden, muffe grond en, licht maar onmiskenbaar, rot. Het voelt als thuiskomen, maar daarvoor ben ik te laat.
Wanneer ik het huis door de bomen heen zie, wissel ik de jerrycan van hand. Mijn armen branden allebei. Het huis is groener dan toen ik hier laatst was, een laag mos over de balken van de voorgevel. Maar de ramen zijn heel en als ik mijn sleutel met ingehouden adem in het slot steek (een beetje naar links, trekken aan de sleutel, draaien naar rechts) zwaait de deur krakend open. Alles zoals het is achtergelaten. Met een zware bons zet ik de jerrycan neer. De tafel is na al die jaren nog steeds gedekt voor twee. Achter de deur hangt haar jas aan de kapstok. De tijd perst zichzelf samen en ik beleef opnieuw die laatste momenten hier, bebloed en in paniek, en ik zet een wankele pas achteruit. De lucht ontsnapt uit mijn longen en ik adem diep in. Hierbinnen, stoffig en onbewogen en zonder een zweem van wie hier ooit geleefd heeft, verdrinkt mijn paniek in gelatenheid.
Een blik bonen in tomatensaus, lucifers, een pan en een lepel. Ik grijp ernaar zonder te kijken. Mijn ogen rusten op de nerven van de muur. Zelfs de patronen in het hout roepen herinneringen op, maar ik slik ze weg en richt me op de bonen. Lang voor ze warm zijn, dwaalt mijn blik af, naar de andere deur, naar de andere kamer. Er is daar niets meer voor mij. Dat weet ik zeker. Maar ik voel een drang om te gaan kijken, om zeker te zijn, echt zeker dat ze toch niet op de rand van het bed zit en naar mij knipoogt als ik binnenkom en alles een misverstand, een vergissing is geweest. Pas op het moment dat de bonen licht aan het aanbranden zijn, verbaas ik me erover dat het gasvuur nog werkt. Mechanisch werk ik alles naar binnen. De bonen smaken zoals in mijn herinnering. Ik kijk niet meer naar de slaapkamerdeur.
Een walm van benzine vult het hele huis, de jerrycan ligt leeg in een hoek van de kamer. Buiten steek ik een sigaret op, de eerste in een lange tijd. De tabak is oud en scherp en onaangenaam. De zon is onder en ik hoor enkel krekels en de wind. Als mijn peuk de vloer raakt, verspreiden de vlammen zich razend snel over het hele huis en voel ik een warme gloed over mijn hele lichaam. Ik strijk een lucifer af om een tweede sigaret op te steken, en zie rook uit de schouw komen, dik en zwart.
De dieren zwijgen terwijl het geknetter zich vermengt met het gekraak van de dorre bladeren onder mijn voeten. Ik hoor enkel een heerlijke stilte.
De geuren en geluiden van het bos zijn dezelfde als toen. Dorre bladeren kraken onder mijn voeten, maar dat stoort de kwetterende vogels niet. Pas als ik struikel over een verborgen boomwortel en luid vloek terwijl ik net niet val, zijn ze even stil. Met mijn vrije hand tegen de ruwe stam van een oude eik, zoek ik mijn kalmte terug. De vogels – ik denk dat ik roodborstjes en mezen herken – slagen er sneller in dan ik. Herinneringen komen ongevraagd bovendrijven. Ik adem diep in, maar de geur is zelf een herinnering. Dennennaalden, muffe grond en, licht maar onmiskenbaar, rot. Het voelt als thuiskomen, maar daarvoor ben ik te laat.
Wanneer ik het huis door de bomen heen zie, wissel ik de jerrycan van hand. Mijn armen branden allebei. Het huis is groener dan toen ik hier laatst was, een laag mos over de balken van de voorgevel. Maar de ramen zijn heel en als ik mijn sleutel met ingehouden adem in het slot steek (een beetje naar links, trekken aan de sleutel, draaien naar rechts) zwaait de deur krakend open. Alles zoals het is achtergelaten. Met een zware bons zet ik de jerrycan neer. De tafel is na al die jaren nog steeds gedekt voor twee. Achter de deur hangt haar jas aan de kapstok. De tijd perst zichzelf samen en ik beleef opnieuw die laatste momenten hier, bebloed en in paniek, en ik zet een wankele pas achteruit. De lucht ontsnapt uit mijn longen en ik adem diep in. Hierbinnen, stoffig en onbewogen en zonder een zweem van wie hier ooit geleefd heeft, verdrinkt mijn paniek in gelatenheid.
Een blik bonen in tomatensaus, lucifers, een pan en een lepel. Ik grijp ernaar zonder te kijken. Mijn ogen rusten op de nerven van de muur. Zelfs de patronen in het hout roepen herinneringen op, maar ik slik ze weg en richt me op de bonen. Lang voor ze warm zijn, dwaalt mijn blik af, naar de andere deur, naar de andere kamer. Er is daar niets meer voor mij. Dat weet ik zeker. Maar ik voel een drang om te gaan kijken, om zeker te zijn, echt zeker dat ze toch niet op de rand van het bed zit en naar mij knipoogt als ik binnenkom en alles een misverstand, een vergissing is geweest. Pas op het moment dat de bonen licht aan het aanbranden zijn, verbaas ik me erover dat het gasvuur nog werkt. Mechanisch werk ik alles naar binnen. De bonen smaken zoals in mijn herinnering. Ik kijk niet meer naar de slaapkamerdeur.
Een walm van benzine vult het hele huis, de jerrycan ligt leeg in een hoek van de kamer. Buiten steek ik een sigaret op, de eerste in een lange tijd. De tabak is oud en scherp en onaangenaam. De zon is onder en ik hoor enkel krekels en de wind. Als mijn peuk de vloer raakt, verspreiden de vlammen zich razend snel over het hele huis en voel ik een warme gloed over mijn hele lichaam. Ik strijk een lucifer af om een tweede sigaret op te steken, en zie rook uit de schouw komen, dik en zwart.
De dieren zwijgen terwijl het geknetter zich vermengt met het gekraak van de dorre bladeren onder mijn voeten. Ik hoor enkel een heerlijke stilte.
woensdag, oktober 08, 2014
Don't overreact, check your fact!
Vanaf een bepaalde leeftijd heb je geen fact checkers meer nodig. Dan zeg je wat je wil en luisteren mensen zonder al te veel tegenwerpingen te willen of durven geven. Alleszins, dat is mijn hypothese over waarom Jo Libeer maar weer eens wat slecht onderbouwde stellingen over de cultuursector mag poneren in De Standaard.
Dan heb ik het zelfs niet over een uitspraak als zou ‘Game of Thrones’ “nog moeilijk te overtreffen [zijn] op de bühne.” Daar uit Libeer vooral een ongepast dedain voor theater, alsof dat per definitie het zwakkere broertje van televisie en film zou zijn, eerder dan een heel ander medium.
En zelfs “cultuursubsidies zijn verantwoord als er marktfalingen zijn” ga ik hier niet onder de loep nemen, al was het maar omdat ik weinig zin heb om opnieuw de 4,1 miljard euro aan subsidies voor bedrijfswagens aan te halen. Wat ofwel aangeeft dat er een serieus marktfalen zit in de bedrijfswereld, ofwel dat ik dààr nu toch weer niet over moet beginnen, want op het einde van de dag is geld belangrijker dan “inzicht en vertroosting”. Als je dat niet gelooft, kan je geen gedelegeerd bestuurder van Voka worden, neem ik aan.
Maar zeggen dat HBO (of VTM, of Vier) zonder subsidies werken, is in die mate onwaar, dat het wel moet getuigen van een compleet gebrek aan interesse in het onderwerp. Want op zowat elke locatie waar ‘Game of Thrones’ draaidagen heeft, genieten ze van gunstigere belastingstarieven, niet altijd onbesproken. Dat staat dan nog los van het inzetten van lokale crew, die hun opleiding vast niet allemaal gekregen hebben van privéscholen die geen overheidsgeld krijgen.
Ach, eigenlijk heeft het weinig zin om met Libeer over cultuur te discussiëren. “We scoren internationaal wel steeds beter in meer populaire kunsten zoals film (Felix Van Groeningen, Michaël Roskam …), tv of muziek. Vaak kunsten met minder subsidies en structuren”, zegt hij. Je hebt vast genoeg geld voor een fact checker, denk ik.
Dan heb ik het zelfs niet over een uitspraak als zou ‘Game of Thrones’ “nog moeilijk te overtreffen [zijn] op de bühne.” Daar uit Libeer vooral een ongepast dedain voor theater, alsof dat per definitie het zwakkere broertje van televisie en film zou zijn, eerder dan een heel ander medium.
En zelfs “cultuursubsidies zijn verantwoord als er marktfalingen zijn” ga ik hier niet onder de loep nemen, al was het maar omdat ik weinig zin heb om opnieuw de 4,1 miljard euro aan subsidies voor bedrijfswagens aan te halen. Wat ofwel aangeeft dat er een serieus marktfalen zit in de bedrijfswereld, ofwel dat ik dààr nu toch weer niet over moet beginnen, want op het einde van de dag is geld belangrijker dan “inzicht en vertroosting”. Als je dat niet gelooft, kan je geen gedelegeerd bestuurder van Voka worden, neem ik aan.
Maar zeggen dat HBO (of VTM, of Vier) zonder subsidies werken, is in die mate onwaar, dat het wel moet getuigen van een compleet gebrek aan interesse in het onderwerp. Want op zowat elke locatie waar ‘Game of Thrones’ draaidagen heeft, genieten ze van gunstigere belastingstarieven, niet altijd onbesproken. Dat staat dan nog los van het inzetten van lokale crew, die hun opleiding vast niet allemaal gekregen hebben van privéscholen die geen overheidsgeld krijgen.
Ach, eigenlijk heeft het weinig zin om met Libeer over cultuur te discussiëren. “We scoren internationaal wel steeds beter in meer populaire kunsten zoals film (Felix Van Groeningen, Michaël Roskam …), tv of muziek. Vaak kunsten met minder subsidies en structuren”, zegt hij. Je hebt vast genoeg geld voor een fact checker, denk ik.
vrijdag, september 12, 2014
Futurespoof
Schrödingers kat is een gedachte-experiment dat de meesten van jullie vast een diepe zucht doet slaken. “Ugh, kwantumfysica van een leek.” Ja, hoor, en ook al kan een kat niet echt levend en dood zijn op hetzelfde moment (zelfs niet als ze nog heel klein is (hoewel, misschien geldt dit wel weer voor een kattenfoetus van enkele dagen oud)), dat is toch de vergelijking die ik ga doortrekken tot ze niets meer waard is.
Reclame op de site!
Ja, Google heeft mijn offer van smeulende iPhones geaccepteerd en mijn AdSense account opnieuw geactiveerd. De weg naar onmetelijke rijkdom ligt voor mij open! Alleen jammer dat ik het niet volledig aan de praat krijg. Op mijn smartphone zie ik al (licht invasieve) reclame, maar mijn desktops doen niet echt mee. Dat zal vast opgelost worden met het terugzetten van mijn lay-out naar de standaardinstellingen. Maar op dit moment is het een beetje zoals die eerder genoemde poes: werkend en ook niet. Wordt ongetwijfeld vervolgd, want ik wil nog steeds weten in welke mate er eigenlijk op geklikt wordt.
Over dubbele statussen gesproken: Nederland heeft haar Sinterklaasliedjes geüpdate. Mijn geheel onbelangrijke mening gaat van "een beetje bekrompen" (“Kijk, Piet staat te lachen en roept naar de kant: ik heb genoeg lekkers voor heel Nederland.” Mijn alternatief: “Kijk, Piet staat te lachen en roept dan heel flux: lekkers voor allen, heel de Benelux.” Nee?) tot "ik denk niet dat ik dit aan mijn kinderen ga aanleren" (“Sinterklaasje kom maar binnen met je Piet, want we zingen allemaal blij een lied.”) Alles voor het rijmschema…
Reclame op de site!
Ja, Google heeft mijn offer van smeulende iPhones geaccepteerd en mijn AdSense account opnieuw geactiveerd. De weg naar onmetelijke rijkdom ligt voor mij open! Alleen jammer dat ik het niet volledig aan de praat krijg. Op mijn smartphone zie ik al (licht invasieve) reclame, maar mijn desktops doen niet echt mee. Dat zal vast opgelost worden met het terugzetten van mijn lay-out naar de standaardinstellingen. Maar op dit moment is het een beetje zoals die eerder genoemde poes: werkend en ook niet. Wordt ongetwijfeld vervolgd, want ik wil nog steeds weten in welke mate er eigenlijk op geklikt wordt.
Over dubbele statussen gesproken: Nederland heeft haar Sinterklaasliedjes geüpdate. Mijn geheel onbelangrijke mening gaat van "een beetje bekrompen" (“Kijk, Piet staat te lachen en roept naar de kant: ik heb genoeg lekkers voor heel Nederland.” Mijn alternatief: “Kijk, Piet staat te lachen en roept dan heel flux: lekkers voor allen, heel de Benelux.” Nee?) tot "ik denk niet dat ik dit aan mijn kinderen ga aanleren" (“Sinterklaasje kom maar binnen met je Piet, want we zingen allemaal blij een lied.”) Alles voor het rijmschema…
maandag, september 01, 2014
Puppet on heart strings
Onze identiteit, dat vage amalgaam van eigenschappen en opvattingen vervat in het woord “ik”, is voor een groot deel afhankelijk van onze omgeving. Maar deze keer geen gefulmineer over oorlogen en ideologieën. Enkel wat navelstaarderige weetjes, powered by Google (want waar dienen die Analytics anders voor, op een blogje als dit).
1) De steden van waaruit u komt (want vergis u niet, dit gaat allemaal over u), zijn een eclectisch hoopje; Antwerpen staat op één, dus qua interpoleisionele (nee?) uitstraling blijft het hier tamelijk beperkt. Hoewel: Parijs! Oxford! Nairobi! Berlaar!
2) Iedereen die hier mobiel naartoe surft, gebruikt iOS. Ieuw! Ieuw! Ieuw! Gelukkig is dit nog maar 4 keer gebeurd is de afgelopen 2 weken.
3) Sommige fancy bedrijven hebben blijkbaar serviceproviders op hun eigen naam. En sommige mensen die bij fancy advocatenkantoren werken waarvan de naam uit vier namen bestaat, die mensen surfen blijkbaar tijdens de werkuren naar mijn blog. Dag fancy advocatenvriend! (Ik zal maar niet te specifiek zijn, want u weet nooit wie er meeleest (in tegenstelling tot mezelf, natuurlijk).)
4) Bij het proberen te reactiveren (ik zou ‘heractiveren’ denken, maar Word is het daar niet mee eens) van AdSense, de Googleservice die me zou toelaten om reclame op deze blog te zetten, liep er één en ander fout. Voor alle duidelijkheid, het zou in de eerste plaats een experiment zijn, want ik heb nog nooit op een Googleadvertentie geklikt en ik vraag me af wie het wel zou doen. Helaas, echter, want Google wilde dat ik mijn identiteit bewees met één of ander identiteitsbewijs dat mijn adres vermeldt, iets dat wij, arme Belgen, niet hebben.
5) Maar in mijn queeste naar geldgewin, drukte ik op de AdWords link, de andere kant van de Google reclamemachine, die u toelaat om advertentielinks te kopen op andere sites. Hiertoe gaf de site me (helemaal gratis, als proevertje) een voorbeeld van de sleutelwoorden waarin ik geïnteresseerd zou zijn, gebaseerd op hun analyse van deze blog.
Dat is… dat is het beeld dat het internet van mij heeft? Lap, ik ben Kim Jong Il…
1) De steden van waaruit u komt (want vergis u niet, dit gaat allemaal over u), zijn een eclectisch hoopje; Antwerpen staat op één, dus qua interpoleisionele (nee?) uitstraling blijft het hier tamelijk beperkt. Hoewel: Parijs! Oxford! Nairobi! Berlaar!
2) Iedereen die hier mobiel naartoe surft, gebruikt iOS. Ieuw! Ieuw! Ieuw! Gelukkig is dit nog maar 4 keer gebeurd is de afgelopen 2 weken.
3) Sommige fancy bedrijven hebben blijkbaar serviceproviders op hun eigen naam. En sommige mensen die bij fancy advocatenkantoren werken waarvan de naam uit vier namen bestaat, die mensen surfen blijkbaar tijdens de werkuren naar mijn blog. Dag fancy advocatenvriend! (Ik zal maar niet te specifiek zijn, want u weet nooit wie er meeleest (in tegenstelling tot mezelf, natuurlijk).)
4) Bij het proberen te reactiveren (ik zou ‘heractiveren’ denken, maar Word is het daar niet mee eens) van AdSense, de Googleservice die me zou toelaten om reclame op deze blog te zetten, liep er één en ander fout. Voor alle duidelijkheid, het zou in de eerste plaats een experiment zijn, want ik heb nog nooit op een Googleadvertentie geklikt en ik vraag me af wie het wel zou doen. Helaas, echter, want Google wilde dat ik mijn identiteit bewees met één of ander identiteitsbewijs dat mijn adres vermeldt, iets dat wij, arme Belgen, niet hebben.
5) Maar in mijn queeste naar geldgewin, drukte ik op de AdWords link, de andere kant van de Google reclamemachine, die u toelaat om advertentielinks te kopen op andere sites. Hiertoe gaf de site me (helemaal gratis, als proevertje) een voorbeeld van de sleutelwoorden waarin ik geïnteresseerd zou zijn, gebaseerd op hun analyse van deze blog.
maandag, augustus 25, 2014
Shiver me timbers!
Mezelf herhalen, daar heb ik geen enkel probleem mee. Nee, ik heb er geen enkel probleem mee om mezelf te herhalen.
Dat gezegd zijnde, als de Redactie iets zegt over een Britse man die een celstraf krijgt “van liefst (sic) 33 maanden”, en er tussen neus en lippen bij zegt dat hij “ook fysieke kopieën van de film te koop aan[bood]”, dan hoef ik niet per se opnieuw, en opnieuw, en opnieuw te herhalen dat dit heling is, en dat daar wetten voor bestaan, en dat ik nog nooit iets gelezen heb over een veroordeling van iemand die films, muziek, tv-series of zelfs software pirateerde (geen werkwoord, Word? Wat mij betreft wel), maar er geen geld aan verdiende.
Nee, zoals u ziet maak ik daar niet meer dan één zin aan vuil. Wat ik dan interessanter vind, is dat de toon van het artikel op de site van The Guardian een stuk minder triomfalistisch is, en een beetje nuance toelaat. Zoals de commentaar van advocaat Dan Bunting, die vraagtekens plaatst bij de bewering dat dit een verlies van vele miljoenen voor de filmindustrie betekent, en over de straf zegt dat die “pretty high” lijkt en “out of line with sentences for other offences”. Of de beweringen van de beklaagde zelf, die in het kader van het politieonderzoek ondervraagd zou zijn door Fact, de Britse Sabam.
Alleszins, als deze veroordeling al “een belangrijke boodschap” is, dan is het vooral “don’t bother with cam rips”, denk ik.
Dat gezegd zijnde, als de Redactie iets zegt over een Britse man die een celstraf krijgt “van liefst (sic) 33 maanden”, en er tussen neus en lippen bij zegt dat hij “ook fysieke kopieën van de film te koop aan[bood]”, dan hoef ik niet per se opnieuw, en opnieuw, en opnieuw te herhalen dat dit heling is, en dat daar wetten voor bestaan, en dat ik nog nooit iets gelezen heb over een veroordeling van iemand die films, muziek, tv-series of zelfs software pirateerde (geen werkwoord, Word? Wat mij betreft wel), maar er geen geld aan verdiende.
Nee, zoals u ziet maak ik daar niet meer dan één zin aan vuil. Wat ik dan interessanter vind, is dat de toon van het artikel op de site van The Guardian een stuk minder triomfalistisch is, en een beetje nuance toelaat. Zoals de commentaar van advocaat Dan Bunting, die vraagtekens plaatst bij de bewering dat dit een verlies van vele miljoenen voor de filmindustrie betekent, en over de straf zegt dat die “pretty high” lijkt en “out of line with sentences for other offences”. Of de beweringen van de beklaagde zelf, die in het kader van het politieonderzoek ondervraagd zou zijn door Fact, de Britse Sabam.
Alleszins, als deze veroordeling al “een belangrijke boodschap” is, dan is het vooral “don’t bother with cam rips”, denk ik.
vrijdag, augustus 22, 2014
Nothing to see here
Of toch?
Er zijn, zo blijkt, momenten waarop er niet direct iets te schrijven valt. Of toch waarop ik niet direct weet wat te schrijven, behalve zaken waarover ik niet direct schrijven wil. Of toch niet op deze publiek-private plaats, al zou ik hier wel fictie kunnen opsmijten, maar zelfs dat doe ik niet. Of toch niet zonder er voldoende tijd in te steken, wat meer tijd is dan ik momenteel heb om erin te steken. Of toch?
Maar weet wel, vanaf nu ziet Google Analytics alles hier. Dat is vast een angstaanjagende gedachte, voor een stiekem pleziertje als dit. Daarom krijgt u er een foto van een baby gorilla bij, die me doet denken aan een heel oud, maar heel vrolijk vrouwtje.
 |
| Bron. Foto: Dr. Jennifer D Agostino/AP |
woensdag, augustus 06, 2014
Publiek domein
“Onnozel en absurd!”
De detective spuwt de woorden samen met enkele kruimels van zijn croissant uit terwijl hij duchtig met de krant gesticuleert. Een ongeïnteresseerde Watson uit zijn desinteresse in onverstaanbaar gemompel, veilig verscholen achter zijn eigen krant.
“Bijna net zo onnozel”, gaat Holmes verder, terwijl hij gezwind begint te ijsberen, “als een film met maar twee acteurs met screentime, waarvan de hoofdrol dan nog naar een vrouw gaat, aanhalen als type voorbeeld van het blanke bastion dat Hollywood, toegegeven, weldegelijk is.”
“Hmmm,” herhaalt Watson, “verschrikkelijk wat er allemaal in de wereld gebeurt.”
“Zo moeilijk is het toch niet om de situatie te verbeteren? Een beetje denken en een beetje druk, meer is er niet nodig.”
“Waar heb je het eigenlijk over, Sherlock? Gaza, Oekraïne, Irak, Syrië?”
“Wat? Nee, vliegtuigreizen. Bespottelijk goedkope vliegtuigreizen. Zowat de meest vervuilende manier van reizen, hoog in de lucht, waardoor de vervuiling het meeste schade kan aanrichten, en ook nog eens gekoppeld aan de domste, minst effectieve veiligheidsmaatregelen!”
Met een zucht vouwt Watson zijn krant op. “Je kan het de mensen toch niet kwalijk nemen dat ze voor de snelste en goedkoopste manier van reizen kiezen?”
“Ik kan mensen verdomme veel kwalijk nemen!” tiert Holmes en hij gooit de krant naar het hoofd van zijn irriterend kalme assistent, “Maar hoe kunnen we toestaan dat reizen per vliegtuig maar een fractie kost van dezelfde reis per trein? Waarom laten we onze publieke ruimte zo gedachteloos bezoedelen uit gemakzucht? Hoe is het mogelijk dat de enige actie hiertegen de vorm aanneemt van hypocriete en amper functionele CO2-compensatie?”
“De onzichtbare hand van de markt?” vraagt Watson onschuldig, terwijl hij ook de andere krant opvouwt.
“Bah, een denkbeeldig hand tussen subsidies en belastingen. Ondoordacht beleid en kortetermijndenken, dat is het probleem, van overheden en individuen, dàt is het probleem!”
“In onkundige handen ben je toch een ettertje, Sherlock. Ik snap waarom men je zo lang uit het publiek domein heeft willen houden.”
De detective spuwt de woorden samen met enkele kruimels van zijn croissant uit terwijl hij duchtig met de krant gesticuleert. Een ongeïnteresseerde Watson uit zijn desinteresse in onverstaanbaar gemompel, veilig verscholen achter zijn eigen krant.
“Bijna net zo onnozel”, gaat Holmes verder, terwijl hij gezwind begint te ijsberen, “als een film met maar twee acteurs met screentime, waarvan de hoofdrol dan nog naar een vrouw gaat, aanhalen als type voorbeeld van het blanke bastion dat Hollywood, toegegeven, weldegelijk is.”
“Hmmm,” herhaalt Watson, “verschrikkelijk wat er allemaal in de wereld gebeurt.”
“Zo moeilijk is het toch niet om de situatie te verbeteren? Een beetje denken en een beetje druk, meer is er niet nodig.”
“Waar heb je het eigenlijk over, Sherlock? Gaza, Oekraïne, Irak, Syrië?”
“Wat? Nee, vliegtuigreizen. Bespottelijk goedkope vliegtuigreizen. Zowat de meest vervuilende manier van reizen, hoog in de lucht, waardoor de vervuiling het meeste schade kan aanrichten, en ook nog eens gekoppeld aan de domste, minst effectieve veiligheidsmaatregelen!”
Met een zucht vouwt Watson zijn krant op. “Je kan het de mensen toch niet kwalijk nemen dat ze voor de snelste en goedkoopste manier van reizen kiezen?”
“Ik kan mensen verdomme veel kwalijk nemen!” tiert Holmes en hij gooit de krant naar het hoofd van zijn irriterend kalme assistent, “Maar hoe kunnen we toestaan dat reizen per vliegtuig maar een fractie kost van dezelfde reis per trein? Waarom laten we onze publieke ruimte zo gedachteloos bezoedelen uit gemakzucht? Hoe is het mogelijk dat de enige actie hiertegen de vorm aanneemt van hypocriete en amper functionele CO2-compensatie?”
“De onzichtbare hand van de markt?” vraagt Watson onschuldig, terwijl hij ook de andere krant opvouwt.
“Bah, een denkbeeldig hand tussen subsidies en belastingen. Ondoordacht beleid en kortetermijndenken, dat is het probleem, van overheden en individuen, dàt is het probleem!”
“In onkundige handen ben je toch een ettertje, Sherlock. Ik snap waarom men je zo lang uit het publiek domein heeft willen houden.”
donderdag, juli 31, 2014
Too soon
Respectloos, vind ik het, om Lingo met enig dedain een “Nederlands tv-spelletje” te noemen. Een monument, was het! Een begenadigder Lingo-fan zou nu vast goochelen met woorden met een specifiek aantal letters (4? 5? 6? Ik kan het me eerlijk gezegd niet meer herinneren), maar over een jaar of vijf volgt er vast een gritty reboot.
Iets respectlozer is het artikel over de dubbele achternaam, waar net niet honend wordt gezegd dat het aantal boorlingen met een dubbele achternaam 4% is. Opvallend is wel dat er nergens iets staat over de eveneens in dat wetsvoorstel opgenomen mogelijkheid om het kind enkel de naam van de moeder te geven. Dat is nu ook, sinds twee maanden, een mogelijkheid en in mijn ogen eigenlijk een belangrijkere mogelijkheid, maar blijkbaar het vermelden toch niet waard. Vanaf welk percentage zou dit wetsvoorstel dan wel ‘de moeite waard’ zijn? Want als het 5% is, moeten die twee groepen misschien eens opgeteld worden.
Tot slot en vast het minst interessant: vreemde grafiekjes. Ik ben het op zich niet oneens met het gegeven dat hoger inschrijvingsgeld voor het hoger onderwijs moet kunnen, indien dit gekoppeld is aan een beter en breder systeem van beurzen en, eventueel, misschien, renteloos en in bepaalde gevallen kwijt te schelden, studieleningen. Zo kunnen de mensen die naar de universiteit gaan op basis van financiële, eerder dan intellectuele gronden, meer betalen, wat altijd goed is. Zie ook: de leden van het immer charmante KVHV.
Maar, voor we hier al te zeer afdwalen in het bashen van Calimero-elites, kijk eens naar de grafiekjes in het artikel van De Standaard. Drie vreemde dingen vallen daaraan op. Ten eerste doet Noorwegen plots niet meer mee in de rechtergrafiek. Maar ok, Noormannen en -vrouwen, altijd een vreemd volkje geweest, misschien hadden ze geen zin meer.
Ten tweede, in de linkergrafiek staan op de verticale y-as de gemiddelde inschrijvingsgelden in absolute cijfers uitgedrukt en vergeleken. Dat is een vreemd gegeven, aangezien de gemiddelde inkomens van al die landen vast niet gelijk zijn. Alle andere variabelen zijn ook procenten, wat vergelijken ietwat wetensch… makkelijker maakt.
En opnieuw tot slot, beide grafieken hebben dezelfde variabele op de horizontale x-as, waardoor je zou denken dat de landen enkel naar boven of naar beneden zouden kunnen verschuiven tussen de twee grafieken. Om één of andere obscure reden echter (voodoo-economics?), verschuiven Zweden, Finland en Denemarken opvallend van plaats; zo met het blote oog, tot zeven procentpunten, wat meer is dan het aantal baby's in België geboren na mei 2014 met een dubbele achternaam, zonder (misschien) daarbij ook die baby's te tellen die enkel de achternaam van de moeder hebben.
Maar het verdwijnen van Lingo vind ik toch straf.
Iets respectlozer is het artikel over de dubbele achternaam, waar net niet honend wordt gezegd dat het aantal boorlingen met een dubbele achternaam 4% is. Opvallend is wel dat er nergens iets staat over de eveneens in dat wetsvoorstel opgenomen mogelijkheid om het kind enkel de naam van de moeder te geven. Dat is nu ook, sinds twee maanden, een mogelijkheid en in mijn ogen eigenlijk een belangrijkere mogelijkheid, maar blijkbaar het vermelden toch niet waard. Vanaf welk percentage zou dit wetsvoorstel dan wel ‘de moeite waard’ zijn? Want als het 5% is, moeten die twee groepen misschien eens opgeteld worden.
Tot slot en vast het minst interessant: vreemde grafiekjes. Ik ben het op zich niet oneens met het gegeven dat hoger inschrijvingsgeld voor het hoger onderwijs moet kunnen, indien dit gekoppeld is aan een beter en breder systeem van beurzen en, eventueel, misschien, renteloos en in bepaalde gevallen kwijt te schelden, studieleningen. Zo kunnen de mensen die naar de universiteit gaan op basis van financiële, eerder dan intellectuele gronden, meer betalen, wat altijd goed is. Zie ook: de leden van het immer charmante KVHV.
Maar, voor we hier al te zeer afdwalen in het bashen van Calimero-elites, kijk eens naar de grafiekjes in het artikel van De Standaard. Drie vreemde dingen vallen daaraan op. Ten eerste doet Noorwegen plots niet meer mee in de rechtergrafiek. Maar ok, Noormannen en -vrouwen, altijd een vreemd volkje geweest, misschien hadden ze geen zin meer.
Ten tweede, in de linkergrafiek staan op de verticale y-as de gemiddelde inschrijvingsgelden in absolute cijfers uitgedrukt en vergeleken. Dat is een vreemd gegeven, aangezien de gemiddelde inkomens van al die landen vast niet gelijk zijn. Alle andere variabelen zijn ook procenten, wat vergelijken ietwat wetensch… makkelijker maakt.
En opnieuw tot slot, beide grafieken hebben dezelfde variabele op de horizontale x-as, waardoor je zou denken dat de landen enkel naar boven of naar beneden zouden kunnen verschuiven tussen de twee grafieken. Om één of andere obscure reden echter (voodoo-economics?), verschuiven Zweden, Finland en Denemarken opvallend van plaats; zo met het blote oog, tot zeven procentpunten, wat meer is dan het aantal baby's in België geboren na mei 2014 met een dubbele achternaam, zonder (misschien) daarbij ook die baby's te tellen die enkel de achternaam van de moeder hebben.
Maar het verdwijnen van Lingo vind ik toch straf.
dinsdag, juli 29, 2014
Four legs good, two legs better
Een goed meningsverschil kan ik wel smaken, en ik geef grif toe dat mijn favoriete meningsverschillen diegene zijn waarin ik mijn gelijk onomstotelijk kan bewijzen en onder de neus van de ander kan duwen. Ja, ik vind mezelf een heel heertje, daar heb ik zelfs geen hoge hoed voor nodig.
Jammer genoeg zijn onomstotelijke waarheden meestal niet het onderwerp van meningsverschillen. Zo veel van dat soort waarheden zijn er immers niet, en de realiteit is dusdanig complex dat een eenzijdig binair standpunt, juist-of-fout, meestal weinig zoden aan de dijk zet. Om die reden, en omdat ik niet het gevoel had iets noemenswaardig te kunnen toevoegen aan de brand die momenteel in het Midden-Oosten woedt (idealiter: water), beperkte mijn mening over het huidige grondoffensief van Israël zich tot dusver tot “doden zijn slecht en dode kinderen zijn slechter”. Toegegeven, dat is mijn mening over elk gewapend conflict.
Maar kijk, dan verschijnt er heel dichtbij onzin van zo’n magnitude dat ik toch, heel even en heel specifiek, mijn vingers een dansje over mijn toetsenbord laat doen. Er is een aan veel mensen toegeschreven citaat dat zegt “schrijf nooit toe aan kwade wil wat evengoed verklaard kan worden door incompetentie.” Dus, ja, het feit dat ik twee keer ‘toeschrijven’ in één zin gebruik, ligt waarschijnlijk aan mijn onkunde. Ik heb dan ook geen hoge hoed.
Hans Knoop, dus, die drie argumenten aanhaalt die ik niet zomaar kan laten passeren.
Ten eerste: “Israël zou in staat zijn in één enkel bombardement meer burgers te doden dan tot dusverre in de hele duur van de oorlog het geval is, mocht het daarop uit zijn.”
Euh, proficiat? Je moet al een heel verdraaide logica hanteren om dit als argument te kunnen gebruiken. Niemand twijfelt eraan dat Israël heel Gaza zouden kunnen transformeren tot een hoopje al dan niet radioactief as.
Ten tweede: “De enige militair die openlijk kritiek uitte op het Israëlische leger, de gevolgde tactiek en de inzet van middelen is de Britse kolonel Richard Kemp, voormalig commandant van de Britse troepen in Afghanistan. Hij is van oordeel dat Israël harder zou moeten doorstoten en de oorlog met desnoods meer burgerslachtoffers in kortere tijd zou moeten beëindigen. Hij kwalificeert het Israëlische leger als het meest morele leger ter wereld.”
Voor een man met een hamer ziet elk probleem eruit als een spijker. Kemp is trouwens niet de enige militair die kritiek uitte. Er zijn de reservisten die weigeren in dienst te treden en er is het (toegegeven, pas vandaag verschenen) artikel van een voormalige officier van de Israëlische luchtmacht. Ik denk ook dat het begrip ‘moraliteit’ voor een militair een heel andere invulling heeft dan voor een heertje als ik.
En tot slot: “Uit het vijfentwintig keer hogere aantal slachtoffers in Gaza wordt veelal ook het ongerijmde bewijs geconstrueerd dat Israël in deze oorlog de schuldige partij zou zijn. Tijdens de Tweede Wereldoorlog zijn er op het Europese continent tien keer meer Duitsers gesneuveld dan Amerikanen. Zou dat derhalve impliceren dat Hitler de good guy was en Roosevelt de bad guy?”
De Tweede Wereldoorlog was, voor zover ik me er nog iets van herinner tussen alle klaprozen en loopgraven, geen oorlog tussen de VS en Duitsland, dus die vergelijking snijdt in het geheel geen hout, maar dat weet Knoop zelf vast ook. En hoewel de Geallieerden hun best hebben gedaan met, ik zeg maar wat, Dresden, Nagasaki en Hiroshima, zijn de Duitsers er in dat conflict toch glansrijk in geslaagd om de gouden medaille der onschuldige burgerslachtoffers te bemachtigen.
Ik kan niet zeggen dat Hamas geen schuld treft, raketaanvallen blijven raketaanvallen, maar op welke manier zorgt Israël zo voor een veiligere omgeving, al was het maar voor haar eigen burgers? Welk plan kan er zijn, in het verlengde van dit grondoffensief, om haar grenzen veilig te stellen, behalve de verwijdering of vernietiging van de Palestijnen op de Gazastrook?
Alleszins, doden slecht, dode kinderen slechter. Hoge hoed goed?
Jammer genoeg zijn onomstotelijke waarheden meestal niet het onderwerp van meningsverschillen. Zo veel van dat soort waarheden zijn er immers niet, en de realiteit is dusdanig complex dat een eenzijdig binair standpunt, juist-of-fout, meestal weinig zoden aan de dijk zet. Om die reden, en omdat ik niet het gevoel had iets noemenswaardig te kunnen toevoegen aan de brand die momenteel in het Midden-Oosten woedt (idealiter: water), beperkte mijn mening over het huidige grondoffensief van Israël zich tot dusver tot “doden zijn slecht en dode kinderen zijn slechter”. Toegegeven, dat is mijn mening over elk gewapend conflict.
Maar kijk, dan verschijnt er heel dichtbij onzin van zo’n magnitude dat ik toch, heel even en heel specifiek, mijn vingers een dansje over mijn toetsenbord laat doen. Er is een aan veel mensen toegeschreven citaat dat zegt “schrijf nooit toe aan kwade wil wat evengoed verklaard kan worden door incompetentie.” Dus, ja, het feit dat ik twee keer ‘toeschrijven’ in één zin gebruik, ligt waarschijnlijk aan mijn onkunde. Ik heb dan ook geen hoge hoed.
Hans Knoop, dus, die drie argumenten aanhaalt die ik niet zomaar kan laten passeren.
Ten eerste: “Israël zou in staat zijn in één enkel bombardement meer burgers te doden dan tot dusverre in de hele duur van de oorlog het geval is, mocht het daarop uit zijn.”
Euh, proficiat? Je moet al een heel verdraaide logica hanteren om dit als argument te kunnen gebruiken. Niemand twijfelt eraan dat Israël heel Gaza zouden kunnen transformeren tot een hoopje al dan niet radioactief as.
Ten tweede: “De enige militair die openlijk kritiek uitte op het Israëlische leger, de gevolgde tactiek en de inzet van middelen is de Britse kolonel Richard Kemp, voormalig commandant van de Britse troepen in Afghanistan. Hij is van oordeel dat Israël harder zou moeten doorstoten en de oorlog met desnoods meer burgerslachtoffers in kortere tijd zou moeten beëindigen. Hij kwalificeert het Israëlische leger als het meest morele leger ter wereld.”
Voor een man met een hamer ziet elk probleem eruit als een spijker. Kemp is trouwens niet de enige militair die kritiek uitte. Er zijn de reservisten die weigeren in dienst te treden en er is het (toegegeven, pas vandaag verschenen) artikel van een voormalige officier van de Israëlische luchtmacht. Ik denk ook dat het begrip ‘moraliteit’ voor een militair een heel andere invulling heeft dan voor een heertje als ik.
En tot slot: “Uit het vijfentwintig keer hogere aantal slachtoffers in Gaza wordt veelal ook het ongerijmde bewijs geconstrueerd dat Israël in deze oorlog de schuldige partij zou zijn. Tijdens de Tweede Wereldoorlog zijn er op het Europese continent tien keer meer Duitsers gesneuveld dan Amerikanen. Zou dat derhalve impliceren dat Hitler de good guy was en Roosevelt de bad guy?”
De Tweede Wereldoorlog was, voor zover ik me er nog iets van herinner tussen alle klaprozen en loopgraven, geen oorlog tussen de VS en Duitsland, dus die vergelijking snijdt in het geheel geen hout, maar dat weet Knoop zelf vast ook. En hoewel de Geallieerden hun best hebben gedaan met, ik zeg maar wat, Dresden, Nagasaki en Hiroshima, zijn de Duitsers er in dat conflict toch glansrijk in geslaagd om de gouden medaille der onschuldige burgerslachtoffers te bemachtigen.
Ik kan niet zeggen dat Hamas geen schuld treft, raketaanvallen blijven raketaanvallen, maar op welke manier zorgt Israël zo voor een veiligere omgeving, al was het maar voor haar eigen burgers? Welk plan kan er zijn, in het verlengde van dit grondoffensief, om haar grenzen veilig te stellen, behalve de verwijdering of vernietiging van de Palestijnen op de Gazastrook?
Alleszins, doden slecht, dode kinderen slechter. Hoge hoed goed?
Abonneren op:
Posts (Atom)